10 Urban Roof Restaurant: με νέο σεφ και πιο ευδιάκριτη ελληνική ταυτότητα

H θέα αναμφίβολα σε κερδίζει.

Τον τελευταίο καιρό προστίθενται, με φιλοδοξίες, ξενοδοχεία στη λίστα εκείνων που προσαρμόζουν τους χώρους εστίασής τους για ελκύσουν κοινό πέρα από τους πελάτες τους. Αν σκεφτούμε τα χάνια του δρόμου του μεταξιού, το concept είναι αρχαίο, και, παράλληλα μια πρακτική που τα ιστορικά μας ξενοδοχεία έχουν χρόνια τώρα κατακτήσει. Η ανάκαμψη του μοτίβου μπορεί να αφήσει θετικό αποτύπωμα στην εστίαση. Τα εστιατόρια των ξενοδοχείων γίνονται καλύτερα, για να μπορέσουν να σταθούν απέναντι στην εστίαση της πρωτεύουσας, και τα μαγαζιά εκτός των ξενοδοχείων ωθούνται να αποκτήσουν χαρακτήρα (αν δεν είχαν) για να κρατήσουν τον κόσμο τους.

Ξεκίνημα με μια σαλάτα.

Ένα ξενοδοχείο που σχεδόν ανήκει στα ιστορικά, είναι το Radisson Blu Park Hotel, του οποίου η ταράτσα, το 10 Urban Roof Restaurant, είναι ίσως το ομορφότερο μέρος για καφέ ή φαγητό στην ευρύτερη περιοχή του Πεδίου του Άρεως, αφού η γυάλινη τζαμαρία του περιμετρικά, στήνεται για να φανεί ότι ομορφότερο έχει να δείξει η Αθήνα, ο Παρθενώνας. Αν και θα έφτανε αυτό, ο χώρος έχει να προσφέρει εναλλακτικές. Το εξωτερικό κομμάτι της ταράτσας, με τη πισίνα, το pool bar και το καλαίσθητα τοποθετημένο πράσινο περιμετρικά, είναι γοητευτικό ακόμη και το χειμώνα, που λειτουργεί κυρίως συμπληρωματικά του εσωτερικού, για τους καπνιστές. Μέσα, τα χρώματα που έχουν επιλεγεί είναι ουδέτερα, και καλώς. Καφέ, γκρί και λευκά, αφήνουν το τοπίο της Αθήνας από ψηλά να αποτελέσει ανεμπόδιστο, τη διακόσμηση του χώρου.

Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς ήταν τα σκιουφιχτά με ταρτάρ γαρίδας.

Το 10 Urban Roof Restaurant λοιπόν, αλλάζει σεφ, φέρνοντας από τη Σαντορίνη τον Στέφανο Κολυμάδη, και λανσάροντας ένα μενού στηριγμένο σε ελληνικά υλικά, με μια λίγο πιο μοντέρνα εκδοχή της παραδοσιακής μας κουζίνας.

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για το φαγητό όμως, επιτρέψτε μου μια βόλτα από την αδυναμία μου, το bar. Ως συνήθως σε υποδέχεται στην είσοδο, αυτή τη φορά απλό, σκούρο, χωρίς να τραβάει προσοχή, περιμένοντας να βάλει τα καλά του και να φανεί όπως του αξίζει με το άνοιγμα του εξωτερικού pool bar όταν μαλακώσει ο καιρός. Ξεκινήσαμε με ένα welcome drink, το “The Greek Way of Spritz”. Ένα αδιάφορο, αρκετά γλυκό κοκτέηλ που περιείχε μαστίχα, aperol και σόδα με λεμόνι και λουίζα. Τρία γλυκά υλικά χωρίς κάτι να τα “σπάει” είναι συνήθως υπερβολή, και δυστυχώς εδώ ήταν αυτή η περίπτωση.

Παρόλα αυτά, ένα από τα signature κοκτέιλ του καταλόγου που με εξέπληξε ευχάριστα. Δοκίμασα το Gentle Trot, μια παραλλαγή του New York Sour, με Scotch αντί για Bourbon και μπράντυ από βερύκοκα, μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη σε ένα από τα αγαπημένα μου κλασικά κοκτέιλ. Θα σας πω απευθείας το μυστικό της επιτυχίας: Το ποτήρι καπνίζεται καίγοντας στικ κανέλας, άρωμα που δένει πολύ ωραία με το Speyside ουίσκυ, εξηγώντας γιατί είναι καλή επιλογή το σκωτσέζικο στη συγκεκριμένη συνταγή. Χρησιμοποιεί επίσης σιρόπι κανέλας, που σπάει ωραία την τανικότητα του Port, για ένα σοβαρό, γλυκόξινο κοκτέηλ. Πολύ ταιριαστό για μετά το γεύμα.

Η προσέγγιση του νέου σεφ είναι ελληνικές πρώτες ύλες, σε παραλλαγμένες, γνωστές ελληνικές και μεσογειακές συνταγές.

Είναι εμφανής η προσέγγιση του νέου σεφ από την ανάγνωση του μενού και μόνο: Ελληνικές πρώτες ύλες, σε παραλλαγμένες, γνωστές ελληνικές και μεσογειακές συνταγές. Το γεύμα ξεκίνησε με μια burrata Κερκίνης (της οικογενείας Μπέκα), σερβιρισμένη με “κρέμα μυρωδικών”, έναν πολτό από μυρωδικά, με έντονο τον βασιλικό και το σκόρδο, αλλά με μια ευχάριστη οξύτητα από την κάπαρη. Το πιάτο επίσης περιείχε μια ψητή ντομάτα. Συνολικά σαν συνδυασμός είναι κλασικός, δεν υπάρχει λόγος να τον σχολιάσω, η συγκεκριμένη burrata σαν πρώτη ύλη είναι εξαιρετική. Το σκόρδο στην κρέμα μυρωδικών είναι ωμό και αρκετά έντονο, οπότε με προσοχή όσοι έχετε ραντεβού μετά, δεν αναγράφεται στο μενού.

Δεύτερο πιάτο ήταν μια ελαφρώς καπνισμένη μελιτζάνα σκεπασμένη με μια σάλτσα ντομάτας με πιπεριά Φλωρίνης σε διάφορες μορφές, και φέτα. Συνολικά, νιώθω ότι από το πιάτο έλειπε αλάτι και, δυστυχώς, ενδιαφέρον. Η μελιτζάνα δεν ήταν αρκετά καπνιστή για να προσφέρει αυτή τη δευτερογενή αλμυράδα, η σάλτσα ήταν εντάξει, αλλά κάπως ανάλατη και το τυρί δεν ήταν αρκετό για να καλύψει το κενό. Ρώτησα το σεφ που μου είπε ότι το συγκεκριμένο πιάτο επιδέχεται ακόμη πειραματισμού, οπότε πιστεύω ότι την επόμενη φορά θα είναι καλύτερο. Ίσως έπαιξε κάποιο ρόλο ότι τρώγαμε ένα τόσο θερινό πιάτο μέσα στο χειμώνα.

Μια ελαφρώς καπνισμένη μελιτζάνα σκεπασμένη με μια σάλτσα ντομάτας με πιπεριά Φλωρίνης σε διάφορες μορφές, και φέτα.

Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς σερβιρίστηκε αμέσως μετά: σκιουφιχτά με ταρτάρ γαρίδας. Τα σκιουφιχτά ήταν ντυμένα με σάλτσα ντομάτας, βασισμένη σε μπισκ γαρίδας και αρωματισμένη με εστραγκόν και άλλα γλυκά μπαχαρικά και βότανα, σε ένα οικείο, σπιτικό αποτέλεσμα. Γαρίδα Πρέβεζας, πολύ ψιλόκομμένη από επάνω, να δίνει σε κάποιες μπουκιές μια έξτρα θαλασσινή γεύση που σου κρατάει το ενδιαφέρον. Ένα αναβαθμισμένο σπιτικό πιάτο παντός καιρού.

Από κυρίως δοκίμασα επίσης τη σφυρίδα “φρικασέ”. Το φιλέτο σφυρίδα έχει μαγειρευτεί sous vide, άρα είναι ζουμερό και κρατάει στο δάγκωμα, και το φρικασέ είναι φτιαγμένο από δέκα αρωματικά βότανα, με πιο έντονη την ελαφρώς τσιγαριστή, “μπαρουτένια” γεύση ενός εκ των χόρτων ( της καυκαλήθρας;). Το φρικασέ δεν έχει αλατιστεί έντονα, και ούτε έχει λεμόνι, για να μπορέσει να φανεί και η σάλτσα σαμπαγιόν με σαφράν που συνοδεύει το ψάρι. Έντονα ουμάμι και με επίγευση βουτύρου που χρησιμοποιείται μάλλον για να τη δέσει, αναδεικνύει τη θαλασσινή επίγευση του ψαριού, και προσφέρει το απαραίτητο λιπαρό στοιχείο. Γενικά ένα γευστικό πιάτο, απλά πρέπει να αναφέρω, ότι τα χόρτα μάλλον θύμιζαν πουρέ βοτάνων. Προσωπικά, η υφή ενός παραμαγειρεμένου λαχανικού, καμιά φορά μου είναι ευχάριστη, και εδώ νομίζω ότι δεν στερεί ιδιαίτερα από το πιάτο. Παρόλα αυτά, όσοι αγαπάτε το δάγκωμα στα χόρτα, ή δεν προτιμάτε τις πολύ μαλακές υφές, θα πρότεινα να μη το επιλέξετε.

Σορμπέ πορτοκάλι με κρέμα αμυγδάλου, κρεμέ σαφράν και μαρέγκα.

Το γλυκό της βραδιάς ήταν δροσιστικό και ανάλαφρο, ένα σορμπέ πορτοκάλι με κρέμα αμυγδάλου, cremeux σαφράν και μαρέγκα. Συνολικά ένα πολύ ευχάριστο γλυκό, όπου τα κομμάτια μαρέγκας και τα αμύγδαλα δημιουργούν την πολυπόθητη ετερογένεια ανάμεσα στα υπόλοιπα κρεμώδη συστατικά. Το σορμπέ είναι καλοφτιαγμένο και νόστιμο, και η βουτυρένια πληθωρικότητα της κρέμας είναι σχεδόν εθιστική. Ένα πολύ ανάλαφρο γλυκό, για όλες τις ώρες, που μπορείτε να παραγγείλετε και με τον καφέ σας.

Διαβάστε ακόμα: Punk Champagne! Απολαύστε ένα γαργαλιστικό δείπνο με street food και TOP σαμπάνιες. 

TAGS :
ελληνικό εστιατόριο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook