
Υπάρχουν κι άλλες γειτονιές παιδιά, δε χρειάζεται να καλυφθεί όλη η επικράτεια 4-5 με μπαρ κι εστιατόρια. (Φωτ. Clem Onodjeghuo/Unsplash)
Ο Ιανουάριος, ο Μάιος και ο Σεπτέμβριος είναι οι μήνες στους οποίους γίνεται συνήθως μια καταγραφή του τι πρόκειται να έρθει. Ο Ιανουάριος σηματοδοτεί το νέο έτος, ο Μάιος προετοιμάζει για το καλοκαίρι, ο Σεπτέμβριος για φθινόπωρο και χειμώνα. Κι η Αθήνα δεν έχει σταματήσει να προσφέρει υλικό για να γεμίζουν λίστες με τα επερχόμενα μαγαζιά που θα ανοίξουν. Εστιατόρια, ταβέρνες, μπαρ, πιτσαρίες, μεζεδοπωλεία, μπέργκερ, κάθε λογής. Είναι ωραίο να δοκιμάζουμε νέες γευστικές προτάσεις, να έχουμε επιλογές και διαφορετικές ιδέες, αλλά έχουμε ξεπεράσει προ πολλού αυτό το στάδιο.
Είναι αναγκαίο μέρος της δουλειάς μας να καταγράφουμε αυτά τα μαγαζιά, να τα δοκιμάζουμε και να μοιραζόμαστε εντυπώσεις, αλλά κάποια στιγμή οφείλουμε να στεκόμαστε και με κριτική σκέψη απέναντι σε όλα αυτά, με σεβασμό στα κίνητρα των ανθρώπων που τα ανοίγουν. Όχι πάντα, βέβαια, γιατί σε κάποιες περιπτώσεις κάνει μπαμ το κίνητρο.
Θα πρέπει όμως όλοι αυτοί οι ένθερμοι επενδυτές της εστίασης να αντιλαμβάνονται και σε τι συμβάλλουν. Δεν είναι ότι ανοίγουν κάπου ένα μαγαζί και κάτι προσφέρουν στην εκάστοτε γειτονιά. Είναι το αποτύπωμα αυτού του μαγαζιού σε αυτή τη γειτονιά. Γιατί ναι, αν ανοίξεις ένα μαγαζί στην Αγία Παρασκευή ή στην Ηλιούπολη, παρέχεις στον δημότη τη δυνατότητα να πάει κάπου να περάσει καλά χωρίς να απομακρυνθεί από το σπίτι του. Και να πιει τα ποτά του χωρίς ανησυχία για την οδήγηση, αφού θα είναι σε walking distance.
Αν όμως πας και μου ανοίγεις το μαγαζί σου στις γειτονιές που έχουν πακτωλό επιλογών και δεν τους λείπει απολύτως τίποτα, τότε συνεισφέρεις σε αυτό που σχηματικά λέγεται gentrification, ενισχύεις κάτι που μόνο θετικά δεν προσφέρει στις γειτονιές αυτές.
Κάποιες γειτονιές σώζονται μόνο με «κόφτη»
Δεν υπάρχει πιο τρανό παράδειγμα από το Παγκράτι. Το 2026 θα ολοκληρωθεί με σχεδόν 10 νέα μαγαζιά στα βασικά του spots, δηλαδή στη Βαρνάβα, την Πλαστήρα και την αρχή της Ευφράνορος. Μόνο αυτές τις μέρες, από τις αρχές Σεπτεμβρίου και μέχρι τον Νοέμβριο, έχουν ή πρόκειται να ανοίξουν δύο πιτσαρίες, ένα μεξικάνικο μπαρ, δύο wine bar. Και σίγουρα όλο και κάτι άλλο θα προκύψει στην πορεία που δεν είναι ακόμη γνωστό. Και πια το Παγκράτι έχει εξαπλωθεί σε οτιδήποτε βρίσκεται γύρω του, ανοίγουν μαγαζιά λίγο πιο κάτω, λίγο πιο αριστερά, πιο δεξιά, στην Καισαριανή, το Μετς, τη Γούβα, που όλα αυτά τα καλύπτει η παγκρατιώτικη σκιά.
Σιγά σιγά στην συνωμοταξία «Παγκράτι» μπαίνουν η Κυψέλη και ο Νέος Κόσμος. Μπορεί να μην είναι τόσο ακραία τα φαινόμενα στις δύο γειτονιές, αλλά μαζεύονται τα νέα μαγαζιά και ξαφνικά δε μοιάζει και τόσο τυχαίο αυτό εδώ. Από 2-3 μαγαζιά στην κάθε γειτονιά περιμένουμε τις επόμενες εβδομάδες. Είναι πραγματικά απορίας άξιο που απουσιάζει το Κουκάκι από αυτές τις γειτονιές και εσχάτως διάγει έναν σχετικά ήρεμο βίο. Στα bakeries κινείται περισσότερο.
Αντιληπτό ότι κάποιοι θέλουν να επεκτείνουν το portfolio τους στην εστίαση και να κάνουν ασφαλείς επενδύσεις σε γειτονιές που αποδίδουν πάντα την επένδυση και σε μια ελεύθερη αγορά τίποτα δεν απαγορεύεται. Ίσως, όμως, θα έπρεπε οι δημοί και η κεντρική πολιτεία να αρχίσουν να σκέφτονται σοβαρά περιορισμούς και σε αυτό. Γιατί τι θα συμβεί; Κάποια μαγαζιά θα γίνουν hits, θα τα συζητάει η Αθήνα, θα προσελκύουν κόσμο και οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές τις γειτονιές, σε αυτά τα σημεία, θα αντιμετωπίζουν τις παράπλευρες απώλειες: πάρκινγκ, κατάληψη πεζοδρομίων και τα σχετικά.
Αν εμφανίζονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι σε μια γειτονιά για να φάνε, να πιουν ποτό, να διασκεδάσουν, αυτό σημαίνει μείωση των ανθρώπων που μένουν όλο το 24ωρο σε αυτή τη γειτονιά. Ναι, μεγάλη επικράτεια το Παγκράτι, ο Νέος Κόσμος, η Κυψέλη, το Κολωνάκι, αλλά δεν υπάρχουν μόνο για την εστίαση.




