
Λίγοι γνωρίζουν πως δεν είμαστε μόνο χώρα του ούζου και του τσίπουρου. Είμαστε και δραστήριοι σε αποστάγματα όπως το τζιν.
Με τις πρώτες βροχές μπορεί το τζιν τόνικ να χάνει την καλοκαιρινή του γοητεία, αλλά οι φαν των club, των κοκτέηλ ή και γενικώς των long drinks ξέρουν ότι το τζιν είναι παντός καιρού. Πέρα από το ότι είναι η βάση για δύο από τα πιο περίφημα κοκτέηλ όλων των εποχών (Negroni και Dry Martini), είναι για πολλούς φαν του αλκοόλ, η καλύτερη βάση για το χαλαρό βραδυνό ποτό, χειμώνα καλοκαίρι.
Σε αυτό το πλαίσιο, και με τις υψηλότατες πωλήσεις που φαντάζομαι πως έχει στην χώρα μας, πολλές ελληνικές ποτοποιίες, ξεκίνησαν να παράγουν ελληνικά gins, χρησιμοποιώντας τις εξαιρετικές αρωματικές πρώτες ύλες μας, με πρώτο το Grace Gin το 2017. Ακολούθησε το Mataroa το 2019, και σιγά σιγά πολλοί άλλοι παραγωγοί έκαναν την προσπάθειά τους με διάφορους βαθμούς επιτυχίας, για να αποκτήσουν μια θέση στο ράφι της Ελληνικής μπάρας.
Δυστυχώς, λίγοι κατάφεραν να γίνουν σταθερές της αγοράς, ενώ μάλλον κάπως καταφέραμε και μπερδέψαμε τον Έλληνα καταναλωτή, δίνοντάς του πολλές όμορφες επιλογές που δεν είναι πάντα προσβάσιμες, σε ένα χάος επιχειρηματικού ανταγωνισμού, και τον αφήσαμε να λέει «Άσε, θα πάρω το Gordon’s που το ξέρω».
Αυτό το κείμενο είναι μια προσπάθεια να ξεκαθαρίσει το τοπίο, εξετάζοντας τζιν από επτά διαφορετικούς παραγωγούς, με μερικές προτάσεις για το καθένα. Δεν θα αναλωθώ στην ιστορία του κάθε τζιν, αν δεν υπάρχει κάτι εξαιρετικά αξιοσημείωτο. Κάθε ελληνική εταιρεία έχει κάτι που συγκινεί, και κάθε ελληνικό προϊόν κουβαλάει τον τόπο του. Σήμερα θα μιλήσουμε για γεύση.
Τα 7 τζιν με άρωμα Ελλάδας
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
1) Grace Gin Blue – Χάρις
Το Grace Gin είναι από τα λίγα ελληνικά τζιν, που βρίσκονται πιο κοντά αρωματικά στις σοβαρές αποστάξεις του εξωτερικού. Μπροστά σε κάποια πιο «αλήτικα» Ελληνικά gin, αυτό στέκεται με κουστούμι και μονόκλ.
Η μύτη ξεκινάει με έντονο άρκευθο και φλούδες από λεμόνι, πληθωρικά λευκά άνθη και κάτι από μαστίχα. Όσο αναπνέει ξεκινάει να ακούγεται και κάτι πιο αλμυρό, όπως μυρίζουν τα βράχια δίπλα στη θάλασσα, και συνοδεύεται από απαλές νότες ροζ πιπεριού. Μια πολύ αρωματική, καλοστημένη μύτη.
Το στόμα είναι διαφορετικό. Αρκετά πιο γλυκό και κάπως πιπεράτο, με τον επιθετικό άρκευθο να βγαίνει αρκετά μπροστά, για να προϋπαντήσει τα υπόλοιπα αρώματα και να στήσει την επιλογή για ένα εξαιρετικό τζιν τόνικ. Δεν φέρνει πολλές εκπλήξεις από εκεί και πέρα, κόλιανδρος, γλυκά μπαχαρικά, μαστίχα. Είναι στρογγυλό και καλοστημένο, πολύ περισσότερο από άλλα τζιν στη λίστα, αλλά πολλές φορές φτάνει στα όρια του προβλέψιμου. Παρόλα αυτά, ένα πολύ νόστιμο απόσταγμα.
Η επίγευση είναι μεσαία και καθαρή, λίγο πιπεράτη, λίγο δροσιστική, φέρεται με τσαχπινιά και χάρη, σε ένα σοβαρό, αποστειρωμένο πλαίσιο.
Το Grace παράγει μεταξύ άλλων και το Grace Gin Amethyst, ένα London Dry προσέγγισης ελληνικό gin, το οποίο είναι μια πολύ προσεγμένη απόσταξη, με αρώματα λεβάντας, λουίζας, κέδρου, φλούδας λεμόνι και τη χαρακτηριστική αλατότητα που είχε και το μπλέ. Αυτό το σκούρο φλοράλ προφίλ, ανοίγει την όρεξη για ένα εξαιρετικό aviation ή white lady. Άριστο για τέτοιας φιλοσοφίας κοκτέηλ, αξίζει τη προσθήκη στην κάβα του επίδοξου και φιλόδοξου bartender.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
2) Mataroa
Περιγράφει τον εαυτό του ως «Mediterranean Dry Gin» και όντως έχει στο ταμπεραμέντο του το άρωμα μπαχαρικών από Παζάρι της Μέση Ανατολή. Λίγο πιο ασυνήθιστη μύτη, μυρίζει άρκευθο φυσικά, αλλά και φύλλα δάφνης, ρίζα αγγελικής, κόλιανδρος, ίσως κάτι πιο αλμυρό, σαν κουρκουμάς, συνοδευμένο από φλούδες εσπεριδοειδών. Ορεκτική μύτη, σε προσκαλεί να το γευτείς.
Το στόμα του Mataroa είναι το αγαπημένο μου από όσα σας περιγράφω σε αυτό το κείμενο. Μετατοπίζεται σε ένα πιο γλυκό φάσμα, αλλά χωρίς να χάνει το ταπεραμέντο του. Μεσαίο σώμα, αλλά το κόλιανδρο έρχεται ψηλά, με γλυκόριζα, και καραμελωμένες φλούδες από εσπεριδοειδή, κάποιες φορές περισσότερο από τον άρκευθο να στήνουν μια εξαιρετική συναυλία, που κλείνει με τον απόηχο του χαμομηλιού. Ένα παιχνιδιάρικο στόμα γεμάτο ένταση, θυμίζει άρπισμα-προάγγελο μιας κλασικής συμφωνίας.
Η επίγευση είναι μακρυά, αλλά όχι αρκετά πολύπλοκη για να είναι αξιοσημείωτη, αφήνει μια μεστή νότα και τη διάθεση για την επόμενη γουλιά. Το Mataroa κυκλοφορεί επίσης και ένα gin με 0%. Φυσικά δεν θα γράψω γευσιγνωστικές σημειώσεις αλλά έτσι κι αλλιώς, απευθύνεται σε ειδικό κοινό ένα τζιν 0% σκέτο. Με τόνικ φτιάχνει μια σόδα λεμόνι-ευκάλυπτος που πίνεται σε ρυθμούς ποτού, κάπως να σε ξεγελάει.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
3) Rumours
Το άρωμα του κρητικού Rumours είναι έντονα αλμυρό, ίσως γιατί χρησιμοποιούν θαλασσινό νερό στην απόσταξη. Έπιασα λιαστή ντομάτα, δενδρολίβανο, θρούμπι και κάποιες δροσερές νότες κέδρου να συνοδεύουν τον άρκευθο. Πικάντικη, πληθωρική μύτη γεμάτη ενδιαφέρον.
Μετά από ένα τόσο έντονο άρωμα θα περίμενε κανείς μεγάλη πολυπλοκότητα στο στόμα, αλλά δυστυχώς εκεί το Rumours είναι πιο επίπεδο απ’ ότι υπόσχεται. Λεπτό σώμα με αρκετή μεταλλικότητα, υποδέχεται γλυκές και πιπεράτες νότες όπως πορτοκάλι και ματζουράνα. Η κοντή του επίγευση επίσης δεν βοηθάει πολύ το εγχείρημα. Θα μπορούσε να στήσει ένα ωραίο Tom Collins, ή να το πιει κάποιος σκέτο με στυμμένο lime, μιας και η οξύτητα θα ταιριάξει με την ιδιοσυγκρασία του.
View this post on Instagram
4) Votanikon
Το Votanikon είναι ένα μη-τζιν τζιν, στο αρωματικό του προφίλ. Άρκευθος, φασκόμηλο και ρίγανη είναι τα πρωτεύοντα αρώματα, που σε ετοιμάζουν για μια φρέσκια και ανάλαφρη συνέχεια, που όμως δεν εξελίσσεται έτσι.
Η γεύση κυριαρχείται από τσάι του βουνού. Είναι περίπου μια χούφτα τσάι σε κάθε γουλιά, με κάποια περιφερειακά γλυκά βοτανικά αρώματα όπως χαμομήλι, μαστίχα και σαφράν, τα οποία συνεχίζουν και στην επίγευση με κάποια εσπεριδοειδή. Όσοι αγαπάνε τέτοια αρώματα θα το λατρέψουν, αλλά δεν μπορώ να πω πως είναι ισορροπημένο ή για όλους.
Αυτό που σίγουρα μπορώ να πω όμως είναι ότι κάνει άριστο Negroni. Είτε το προτιμάτε είτε όχι, ενα Negroni με 30ml Votanikon, 20ml Campari και 40ml Antica Formula οφείλετε να το έχετε πιει. Δεν μπορώ να το πω αλλιώς.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
5) Di Norda
Το Di Norda είναι πιο trendy στην προσέγγισή του. Πολύ άρωμα αγγούρι, αλλά δροσερό και χαλαρό στο στυλ, χωρίς να σε κουράζει, έντονη αλατότητα, άρκευθος και κέδρος χαρακτηρίζουν τη μύτη. Συνολικά ένα πολύ δροσερό μιξ, αλλά με το αλάτι να δίνει ρυθμό για κάτι πιο ενδιαφέρον. Από τις αγαπημένες μου μύτες της γευσιγνωσίας, μαζί με το Rumours.
Το Di Norda όμως, συνεχίζει δυναμικά και στο γευστικό προφίλ, με τον κέδρο να γίνεται κυρίαρχος, το αγγούρι να μένει, αλλά να προστίθενται κάποιες ανερχόμενες γλυκές νότες, έντονη ρίζα αγγελικής και μια δροσιά από λεμόνι. Συνολικά πολύ νόστιμο στόμα, και μεγάλη επίγευση που έχει αρώματα να δώσει.
Είναι κάπως δύσκολο για κλασικά κοκτέηλ, αλλά θα έδινε πολλά σε μια από τις κλασικές μείξεις όλων των μπαρ «αγγούρι, τζιν, πράσινο μήλο», ή ένα ωραίο περιποιημένο τζιν-τόνικ. Συνολικά η αίσθηση του ποτού είναι «τζιν-τόνικ στη βεράντα με το αίσθημα» -νομίζω καταλαβαίνετε. Αν όχι, δοκιμάστε το.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
6) DryRiver Premium
Το DryRiver, που μας έρχεται από τη Δράμα, είναι ένα πολύ ιδιαίτερο τζιν. Το πρώτο άρωμα που μας υποδέχεται είναι άγριος άρκευθος με λίγο ρετσίνι, σε ένα πολύ τράγανο αρωματικό προφίλ, που ανοίγει με αυτοπεποίθηση γιατί περιμένει να σε εκπλήξει στη συνέχεια. Ακολουθούν κάποιες βοτανικές νότες, όπως κέδρος, τσάι του βουνού και ματζουράνα, μεταξύ άλλων.
Η γεύση όμως, ανοίγει με μια απροσδόκητη βανίλια, πλαισιωμένη με γλυκό του κουταλιού λεμόνι, κι αυτό από μόνο του σαν τζιν είναι πολύ γοητευτικό. Στη γεύση ο άρκευθος υπάρχει αλλά δεν κυριαρχεί, και κλείνει με χαμομήλι και άλλα γλυκά αρώματα. Συνολικά έχει την γλυκύτητα της μαρέγκας και την δροσιά του βουνίσιου κέδρου, σε ένα σίγουρα μοναδικό τζιν. Η επίγευση είναι μετρίου μήκους αλλά νόστιμη. Ένα τζιν που αξίζει τη δοκιμή, για την ιδιαιτερότητά του και μόνο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
7) Philosophy
Το Philosophy, από την Λέσβο είναι αρωματικά το πιο γλυκό τζιν της γευσιγνωσίας, και από τα πιο γλυκά που έχω δοκιμάσει συνολικά. Πορτοκάλι, κανέλα τζίντζερ, χαμομήλι και τριαντάφυλλο, χτίζουν ένα χειμερινό προφίλ, που σε πιάνει απροετοίμαστο με την πρώτη επαφή.
Συνολικά, και η γεύση, ακολουθεί ένα παρόμοιο μοτίβο, αυτή τη φορά με φλούδα λεμόνι και πορτοκάλι να εκφράζονται έντονα δίπλα στον άρκευθο, και τη ρίζα αγγελικής να δίνει μια υπόγεια γήινη νότα.
Το πιο γευστικό κομμάτι, συγκριτικά με ταυπόλοιπα τζιν, του Philosophy είναι η ζεστή επίγευσή του, γεμάτη γλυκά αρώματα, η οποία δυστυχώς είναι πάρα πολύ κοντή, σχεδόν υπάρχει ίσα ίσα για να σε κοροϊδέψει. Θεωρώ πως μια μακρυά επίγευση θα το ανέβαζε σαν τζιν τουλάχιστον δύο επίπεδα.
Διαβάστε ακόμη: Το πρώτο ελληνικό ουίσκι




