
Η εικόνα του Profitis Spritzeria από τον Ιανουάριο και μετά, είναι αυτή που βλέπετε στα αριστερά. Το δεξιά ήταν μόνο τις πρώτες μέρες λειτουργίας. Από τότε, το μπαρ είναι ασφυκτικά γεμάτο 5 μέρες την εβδομάδα.
Ο κόσμος στην Αθήνα βγαίνει και βγαίνει κατά μυριάδες. Ειδικά τώρα το καλοκαίρι, με εξαίρεση τη Δευτέρα και λίγο την Τρίτη, τα μπαρ της πόλης είναι γεμάτα. Κι όσο πάμε προς Παρασκευή και Σάββατο, τόσο η λέξη «γεμάτο» παίρνει μια άλλη διάσταση. Τέτοια που κάνει κάποια μπαρ απωθητικά, δεν έχεις καν τη διάθεση να περάσεις απ’ έξω, πολλώ δε να προσπαθήσεις να κάτσεις για ένα ποτό. Και γιατί να το κάνεις, αν σέβεσαι λίγο τον εαυτό σου; Για να είσαι στριμωγμένος σε ένα τετραγωνικό με άλλους 10 και να κρατάς το ποτό σου κολλητά πάνω σου για να μη στο χύσουν; Ή για να φτάσεις να διασκεδάζεις στη μέση του δρόμου και να περνούν τα αμάξια και να σου κορνάρουν για να περάσουν;
Αυτό που περιγράφω, δεν είναι υπερβολή. Είναι μια πραγματικότητα στην Αθήνα που, λίγο να έχεις κυκλοφορήσει στις hot γειτονιές της, θα την έχεις δει. Έχω πετύχει τέτοια φαινόμενα στην Ασκληπιού, στα Εξάρχεια, στο Παγκράτι προφανώς, στο Κουκάκι, στην Κυψέλη, στα Ιλίσια, στο Κολωνάκι. Ο τρόπος με τον οποίο βγαίνει πια ο κόσμος έξω, θα μπορούσε να κάνει αυτή τη λίστα ατελείωτη, διότι, εκτός από τα 7 μπαρ που έχω βάλει και θεωρώ ότι είναι στην πιο ακραία κατάσταση γεμάτου, υπάρχουν άνετα άλλα 7-8 όπου θα συναντήσει κάποιος το ασφυκτικό. H Στέπα στην Ασκληπιού για παράδειγμα, το Quinns στα Ιλίσια, το Forte στο Κολωνάκι, είναι περιπτώσεις που είναι στο δεύτερο επίπεδο του γεμάτου.
Μες στο καλοκαίρι, παρά το ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να αφήνει την Αθήνα, και χθες βράδυ είδα δύο μαγαζιά στο Παγκράτι σε αυτή την κατάσταση, οπότε είπα να σας προειδοποιήσω. Διότι σε αυτά τα μπαρ, είτε θα πάτε νωρίς για να βρείτε χώρο και θα καταλήξετε στριμωγμένοι κάπου χωρίς έξοδο διαφυγής, είτε θα πάτε αργά για να είστε κάπου στον δρόμο.

Αυτό συμβαίνει σχεδόν 2 χρόνια τώρα στην Πλατεία Καρύτση στο Bless Me Father.
Τα ασφυκτικά μπαρ της Αθήνας
Profitis Spritzeria/Agave
Με διαφορά τα πιο τιγκαρισμένα μπαρ στην πόλη. Τα βάζω μαζί διότι είναι δίπλα δίπλα και η Agave που ήρθε δεύτερη χρονικά, πρώτα μάζεψε τον κόσμο που περίσσευε από τον Προφήτη, και μετά έγινε το Νο1 στις προτιμήσεις. Ξεκάθαρη ένδειξη πως ο κόσμος δεν αρκείται με τίποτα σε κάτι και θέλει διαρκώς κάτι καινούργιο, γιατί βαριέται εύκολα.
Αυτό που συμβαίνει από τον Απρίλιο μέχρι και σήμερα, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή, σε κάνει να αναρωτιέσαι αν οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να περάσουν καλά ή αν θέλουν απλά να κολλάνε ο ένας πάνω στον άλλο και να είναι ένα κοπάδι από σαρδέλες. Η εικόνα που αντίκρυσα χθες βράδυ (το βλέπεις στην αρχή του κειμένου) είναι χαρακτηριστική. Τα δύο μαγαζιά ήταν γεμάτα στον μέσα χώρο τους, είχαν γεμάτο το πεζοδρόμιο και υπήρχαν και αρκετοί που στέκονταν ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και κάλυπταν το 1/3 του δρόμου.
Τράκα
Κι αυτή νέα άφιξη στο Παγκράτι, κάπου τον Οκτώβριο άνοιξε, και πολύ γρήγορα κατέλαβε το πεζοδρόμιο. Βρίσκεται, επί της ουσίας, απέναντι από το Chelsea, στο τέρμα της Ευφράνορος, και μετά τις 10 το βράδυ, δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να πλησιάσεις. Πάρε μια μπίρα από το περίπτερο και κάτσε κάπου κοντά, αν θες σώνει και ντε να είσαι με τόσο κόσμο. Η Τράκα πάντως, το μόνο από τα μπαρ της λίστας που έχω καταφέρει να κάτσω στον μέσα χώρο. Μέσα έχει έναν προβολέα που παίζει στον τοίχο Φιλαράκια και Μπομπ Σφουγγαράκη, η μουσική είναι ποπ από τέλη 90s και 00s, κάποια στιγμή ρίχνει κι ελληνικά λαϊκοπόπ, αν δηλαδή πας από τις 8-8 και 30, θα βρεις μια καλή θέση.
Chelsea
Το πιο παλιό μαγαζί της λίστας, βρίσκεται κοντά 15 χρόνια στο Παγκράτι και, ενώ μένω στο Παγκράτι, δε θυμάμαι να έχω καταφέρει να κάτσω ποτέ. Πάντα, λέω να περάσω μπας και, πολύ γρήγορα όμως βλέπω ότι δε με χωράει ούτε ο δρόμος, οπότε κάνω μεταστροφή. Ένα μαγαζί που δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα σε αυτά τα χρόνια στην αισθητική του, στις μουσικές και στα ποτά, δεν κάμφθηκε ποτέ όμως από τον ανταγωνισμό. Ο κόσμος πάει για να πει ότι πήγε στο Chelsea. Μουσική εννοείται πως δεν ακούει κανείς. Όλοι ακούνε τις συζητήσεις των διπλανών και όποιος περνάει από μια απόσταση, ακούει όλες τις φωνές μαζί.
The Bank Job
Δεύτερο βάσει παλαιότητας στη λίστα, είναι το Νο1 μαγαζί στην Κολοκοτρώνη. Έχει και stands στο πεζοδρόμιο έξω, σε ένα, ούτως ή άλλως, στενό πεζοδρόμιο, και ο κόσμος το γεμίζει και στα ενδιάμεσα των τραπεζιών, με αποτέλεσμα ένας περαστικός πεζός να πρέπει να κατέβει στον δρόμο για να περάσει. Αν δεν γνωρίζεις τον ιδιοκτήτη, χώρο να βρεις να κάτσες μετά τις 9 και 30, δεν πρόκειται να βρεις.

Η νέα άφιξη της Αθήνας που θα καταλάβει πεζόδρομους και δρόμους.
Not In Athens
Είπαμε, το καινούργιο ελκύει τον κόσμο και το μπαρ (σου έγραψα κι εδώ αναλυτικότερα) που αριβάρισε στο κέντρο πριν 2 βδομάδες, έχει πάρει ένα μεγάλο κομμάτι της πίτας και ο πεζόδρομος γεμίζει, ενώ κόσμος κάθεται ακόμα και στο πεζοδρόμιο απέναντι. Σιγά σιγά θα καταληφθεί και ο δρόμος όπως πάει. Βέβαια, ο μέσα χώρος είναι άδειος σχετικά τώρα το καλοκαίρι, οπότε μέσα θα βρεις να κάτσεις. Απλά, πρόλαβε το σημείο με τους ανεμιστήρες για να μη στάξεις.
Bless Me Father
Άνοιξε κάπου τον Σεπτέμβριο του 2023 στην Καρύτση, έδωσε νέα πνοή στην πλατεία που ήταν σε καθοδική πορεία, «έφερε» κι άλλα μαγαζιά όπως το Glug Glug και το Gloria Gati και έγινε το μπαρ-ναυαρχίδα στο σημείο. Εδώ δε μιλάμε μόνο για δρόμο, αλλά για ολόκληρη την πλατεία που γεμίζει, πέρα από τα τραπέζια που έχει, πέρα από τον μέσα χώρο, ενώ Παρασκευές και Σάββατα θα δεις κόσμο και στον δρόμο. Πρακτικά, τα 3/4 της πελατείας του δεν ακούνε ποτέ τη μουσική, παίρνουν ποτό στο χέρι σε πλαστικό και αυτό είναι το experience.
Διαβάστε ακόμη: Στο ¡Topa! στην Κυψέλη για κεφτεδάκια προβατίνας και ισπανική ομελέτα




