Πιάτο για να τρώνε τουρίστες και να ξεχνάνε την καταγωγή τους: Το βρήκαμε στο Παγκράτι, επιτομή της ελληνικής γαστρονομίας

Ο χώρος του Ασώτου και το πιάτο-highlight του μενού.

Όταν ο Μιχάλης Μερζένης άνοιξε τον Άσωτο στην Πλατεία Προσκόπων, στο «Βατραχονήσι» όπως το λένε οι παλιοί Αθηναίοι, το εγχείρημα άρεσε: Η θεατρική είσοδος με τη βαριά κουρτίνα, σκηνικό post-Pharaoh αισθητικής, προετοίμαζε τον επισκέπτη για μια εμπειρία με χαρακτήρα. Μέσα, ο χώρος απέπνεε ζεστασιά και μυστήριο, με βιβλία, βινύλια, καλάθια και καντηλάκια.

Να που ο Άσωτος είναι και για το καλοκαίρι.

To εστιατόριο έγινε γνωστό και για τα πληθωρικά, γενναιόδωρα πιάτα του. Σήμα κατατεθέν παραμένει η περίφημη ASWTOS Bolognese, ίσως η πιο νόστιμη κρεατομακαρονάδα των Αθηνών, με εξοργιστικά πυκνή σάλτσα. Συνολικά όμως, το μενού έμοιαζε εξαρχής να απευθύνεται περισσότερο στις κρύες νύχτες του χειμώνα.

Η σαλάτα με τα χόρτα εποχής και τη ριγανάδα.

Κι όμως, το καλοκαίρι ο Άσωτος αποκαλύπτει μια -σχεδόν- εξίσου ελκυστική πλευρά του. Η αγαπησιάρικη Πλατεία Προσκόπων, όπου έχουν γράψει ιστορία στέκια όπως ο Μαγεμένος Αυλός, ο Θεόφιλος και το Αερόστατο, αποκτά μια ακόμα ζωντανή ψηφίδα. Τα φωτάκια, η προσεγμένη διάταξη των τραπεζιών και η αλέγρα ατμόσφαιρα κάνουν και το έξω απολαυστικό, ενώ το εσωτερικό παραμένει ελκυστικό χάρη στον κλιματισμό. Εμείς, πάντως, εξακολουθούμε να προτιμάμε τον επάνω εξώστη –ή μάλλον το υπερώο– στο εσωτερικό, που διατηρεί την αίσθηση ενός κρυφού δωματίου.

Το πιάτο που ξεχωρίσαμε στο θερινό μενού του Ασώτου

Το νέο μενού διαθέτει αρκετές πιο ανάλαφρες επιλογές, χωρίς να χάνει τον «άσωτο» και sexy/tasty χαρακτήρα του. Ξεκινήσαμε, όπως πάντα, με το εξαιρετικό προζυμένιο ψωμί τους με τραχανά και το δικό τους πρόβειο βούτυρο. Αν σας φανεί πολύ βουκολικό, βουτήξτε το ψωμί σας στο ελαιόλαδο μαζί με τις καλές ελιές που το συνοδεύουν.

Πιάτο για να τρώνε τουρίστες και να ξεχνάνε την καταγωγή τους: Το βρήκαμε στο Παγκράτι, επιτομή της ελληνικής γαστρονομίας

Ο ταραμάς με το ψωμί και ο “μυστικός” επάνω όροφος του Ασώτου.

Ο ταραμάς είναι μεταξένιος, όπως επιτάσσει η μόδα, αλλά όχι εντελώς φλώρικος: το ψημένο ζυμωτό ψωμί που ενσωματώνεται στην παρασκευή του χαρίζει βάθος και επίγευση, ενώ το λάδι καμμένης ντομάτας προσθέτει εκείνο το γλυκόξινο «νακ» που ολοκληρώνει το πιάτο. Πολύ επιτυχημένο και το λάμπνε, με πίκλα λεμονιού που χαρίζει μεσανατολίτικη ζωντάνια και συνομιλεί όμορφα με το ψημένο σταφύλι και τη φυσική του γλύκα.

Το flatbread με ντομάτα και λακέρδα παλαμίδας ήταν κάπως άνισο, καθώς το ψωμί ήταν άτονο κόντρα στην ένταση του ψαριού που ήταν αρκετά βαρύ και καρυκευμένο. Αντίθετα, τα βλήτα ήταν από τις ωραίες εκπλήξεις: Άψογα κορφολογημένα βλασταράκια επάνω σε μια υπέροχη ριγανάδα με γλυκιά τριμμένη ντομάτα, ελαιόλαδο, ξίδι παξιμάδι και βέβαια ρίγανη. Ένα πιάτο που χωρίς υπερπροσπάθεια πιάνει το φασέικο τρεντ αλλά πατάει πολύ γερά στην παράδοση και η τεχνική του είναι άμεμπτη.

Οι εξαίρετες βίγκαν αγκινάρες αλά Πολίτα του Μερζένη.

Το πιάτο ταρτάρ γαρίδας Κοιλάδας συνοδεύεται από ένα αρκετά έντονο relish πίκλας αγγουριού, που επισκιάζει λίγο τη φινέτσα της γαρίδας. Αντίθετα, ο ωμός ελληνικός τόνος με ένα διακριτικό σε ένταση και ποσότητα ψιλόκομμα από χρένο και ελιές, και εξαιρετικό ελαιόλαδο, είναι ένα πιάτο φινέτσας και ισορροπίας.

Ξεχωρίσαμε επίσης τις Αγκινάρες αλά Πολίτα στην εκδοχή του Μερζένη: Άψογα μαγειρεμένα λαδερά λαχανικά, καρότα, αρακάς, συνδυάζονται με τις αγκινάρες από πάνω ψητές, χωρίς αυγολέμονο. Ένα ευπρόσδεκτο vegan πιάτο.

Η Πλατεία Προσκόπων έχει πάντοτε κάτι ελεγειακό.

Στα κυρίως, το μενού περιλαμβάνει αχνιστή σφυρίδα με πατάτα –ένα πιάτο που βρίσκεται έντονα τελευταία στο προσκήνιο της σύγχρονης ελληνικής γαστρονομίας (βλ. και Cookoovaya, Ιώδιο, Παπαϊωάννου κ.α.). Και Α’ ψάρι ημέρας, με ζωμό από όστρακα και τα χόρτα του για συνοδεία, στη λογική για τα κυβικά του μαγαζιού τιμή των 85 ευρώ το κιλό.

Εμείς, ωστόσο, δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε σε ένα άλλο πιάτο: στην ψαρομακαρονάδα με λευκή bisque και αυγά ψαριού. Το ζυμαρικό calamarata από νόστιμο σκληρό σιτάρι (μάλλον της Rummo) κρατά ιδανικά το δάγκωμα, ενώ η πυκνή, λεμονάτη bisque είναι να τρώει η μάνα και του παιδιού να μην δίνει. Το ψητό μυλοκόπι από πάνω ολοκληρώνει ένα χορταστικό σύνολο, που στα €32 την πιατέλα –τρώνε και δύο άτομα– αποτελεί πολύ τίμια πρόταση.