Αυτό λέγεται αλλοίωση γαλακτομπούρεκου

Αυτό έχει κρέμα γαλακτομπούρεκου, αλλά δεν είναι γαλακτομπούρεκο.

Την τελευταία 15ετία, έχουμε δει μια νέα τάση να ενώνουν οι pastry chefs δύο γλυκά σε ένα. Κάπως έτσι, εμφανίστηκε κάπου το 2014 το μπουγατσάν, δηλαδή κρουασάν βουτηγμένο σε κρέμα μπουγάτσας, από το θρυλικό Estrella -στην Αθήνα δεν υπάρχει πια νομίζω-, είδαμε το cronut, δηλαδή ένωση ντόνατ με κρουασάν, είδαμε αρκετά υβρίδια. Γενικά, το κρουασάν πρωταγωνιστούσε και πρωταγωνιστεί. Κάποια ήταν πετυχημένα. Αν και το όνομά τους περισσότερο εντυπωσιακό από τη γεύση τους. Δηλαδή ακούς πρώτη φορά κρουασάν με μπουγάτσα και λες «ουάου, οργασμός», αλλά μετά καταλαβαίνεις πως δεν είναι και καμία τεράστια ανακάλυψη.

Το μπουγατσάν, πάντως, ήταν πετυχημένο. Όχι μόνο σε πωλήσεις, αλλά και γευστικά. Σε αυτό το δεύτερο θα σταθούμε ως προς το γαλακτομπούρεκο. Διότι, μπορεί ο κόσμος να επιλέγει συχνά το γαλακτομπούρεκο-καταΐφι (ή καταΐφι-γαλακτομπούρεκο), αυτό όμως δε σημαίνει ότι είναι γευστική ευστοχία.

Γενικά, το καταΐφι έχει γίνει τάση στα σιροπιαστά για να συνδυάζεται με διάφορα. Η λογική ξεκίνησε από το κιουνεφέ και έδωσε το έναυσμα και κάπως έτσι έχουμε δει σε αρκετές ταβέρνες καταΐφι τυριών. Ακούγεται ελκυστικό. Δεν είναι και τόσο. Διότι το τυρί χάνεται μέσα σε αυτό το «μαλλί», το οποίο αν έχει κιόλας ξεραθεί αρκετά, σου πειράζει τη γεύση.

Γαλακτομπούρεκο as it is

Το ίδιο κάνει και στο γαλακτομπούρεκο. Όλη η μαγεία του είναι στην κρέμα του και στο πώς αυτή απλώνεται όταν παίρνεις μια μπουκιά, μεταξύ των σιροπιαστών φύλλων. Τα μαλλιά καταϊφιού ναι μεν είναι πιο συμπαγή και δεν επιτρέπουν στην κρέμα να ξεφύγει, αλλά το σιρόπιασμά τους δεν είναι ανομοιόμορφο, όπως πρέπει στο γαλακτομπούρεκο. Στην ορίτζιναλ εκδοχή, έχει σιροπιάσει ελάχιστα η πάνω πλευρά και τα φύλλα διατηρούν τον κρατσανιστό τους χαρακτήρα και σπάνε στην πηρουνιά, ενώ η κάτω μεριά έχει ποτίσει στο σιρόπι, οπότε αυτή η ανισορροπία φέρνει τη γευστική ισορροπία όταν βάζεις μια μπουκιά στο στόμα. Με το καταΐφι κάτι τέτοιο δε συμβαίνει.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως πάει στράφι η κρέμα. Βασικά, με αυτόν τον τρόπο χαλούνται και τα δύο γλυκά. Το καταΐφι αξίζει γιατί είναι απλά τα «μαλλιά» με τα φιστίκια και το σιρόπι να έχει ποτίσει εσωτερικά το γλυκό. Είναι σιροπιαστό σκέτο. Με κρέμα, γίνεται αρκετά βαρύ. Στο γαλακτομπούρεκο τα φύλλα λειτουργούν ως ταβάνι και έδαφος για την κρέμα, είναι ελαφριά, αν πετύχει το ψήσιμο.

Για να μην το πολυταλαιπωρώ, το γαλακτομπούρεκο είναι στην ιδανική του μορφή με τα φύλλα. Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή είναι εκ των πραγμάτων υπερβολή, είναι εξτρεμισμός, πάει πέρα από το επιθυμητό. Παν μέτρον άριστον. Το μέτρο χάνεται στο καταΐφι edition. Φανταστείτε δηλαδή μπακλαβά με κρέμα γαλακτομπούρεκου; Είναι ήδη αρκετά τερατούργημα ο μπακλαβάς με σοκολάτα!

TAGS :
γαλακτομπούρεκο γλυκό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook