Αν σας εκνευρίζει το «γαστροκαφενείο/γαστροταβέρνα», που να ακούσετε τη νέα δηθενιά

Γαστροκαφενείο και γαστροταβέρνα; This last year. Πλέον, έχουμε νέο βασιλιά. Καρνάβαλο.

Πενία τέχνας απεργάζεται, λέει το ρητό και στην περίπτωση του μάρκετινγκ του ψηφιακού content, στην εποχή της υπέρμετρης αφθονίας, η πενία των λέξεων έρχεται γρηγορότερα από το αναμενόμενο. Οπότε, καλούμαστε να γίνουμε λεξιπλάστες, να εφεύρουμε κάτι νέο, να του βάλουμε ένα ωραίο περιτύλιγμα και να πούμε «ορίστε, κάτι να σας τρατάρουμε». Αν μιλάμε για την εστίαση και τα εστιατόρια που ανοίγουν αφειδώς τα τελευταία 4-5 χρόνια, εκεί τα πάντα ορίζονται από τα trends και τις εποχές. Όταν μια εποχή τερματίζει, πρέπει να αρχίσει μια νέα εποχή.

Έτσι, πρώτα μπήκε στη ζωή μας ο όρος «γάστρο-». Γαστροκουτούκι, γαστροκαφενείο, γαστροταβέρνα, γάστρα μη με μαλώνετε που τρώω κρυφα τη νύχτα. Κάπου το φτάσαμε στο ξεχείλωμα, οπότε εμφανίστηκαν τα microbakeries. Μετά ήρθαν οι ζυμερίες. Μετά τα αναψυκτήρια. Μετά τα «double agents» μαγαζιά που είναι άλλο το πρωί και άλλο το βράδυ. Που εν τω μεταξύ όλα είναι κάτι άλλο σε κάθε στιγμή της ημέρας. Να, πρόσφατα είδαμε ένα pizza & cocktails spot στο Παγκράτι, το PAF, που λανσάρεται ως μπραντσάδικο το πρωί. Α, ναι, πρώτα από όλα τα μπραντσάδικα. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, είδαμε και μια επιστροφή στα κλασικά, δηλαδή στην ταβέρνα και το καφενείο.

Ο κόσμος κάπου κουράστηκε από όλη αυτή την ορολογία και άρχισε να τα απεχθάνεται, να τα θεωρεί φασεολέξεις και μαρκετίστικες φιοριτούρες. Για να είμαστε ειλικρινείς, ο όρος «γάστρο-», όσο πολυφορεμένος κι αν είναι, όσο κι αν ενοχλεί, έχει μια βάση, δίνει μια εξήγηση. Αυτό που δε βγάζει όμως κανένα, μα κανένα νόημα, είναι το νέο trend, τα ελεβέ.

Δεν πίστευα ότι υπάρχει χώρος για να βγει ένα ακόμα κεφάλι Λερναίας Ύδρας, μα να που βγήκε. Ελεβέ καφενείο. Ελεβέ ταβέρνα. Ελεβέ εκ του γαλλικού Élever, δηλαδή του ανεβασμένου, του elevated, του ασανσέρ. Είναι καφενείο, αλλά όχι ακριβώς, στέκεται λίγο πιο πάνω. Άρα είναι εστιατόριο; Όχι, είναι λίγο πιο κάτω. Το ελεβέ είναι κάτι σαν την ώρα 16:00. Δεν είναι μεσημέρι, ούτε όμως απόγευμα. Είναι μεσήγευμα. Ή απομέρι.

Γιατί ελεβέ; Γιατί κάπως έπρεπε να εξηγηθεί σε μια λέξη ότι δε μιλάμε για ένα καφενείο ή μια ταβέρνα όπως είναι αυτά τα λαϊκά μαγαζιά. Έχουν κάτι το εκλεπτυσμένο. Δε θα φας δηλαδή σε αυτά κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές. Θα φας κεφτέδες προβατίνας με μια σος πιπεριάς και τριπλοτηγανισμένες πατάτες. Με μια λέξη: μπαρούφες. Με όλο το συμπάθιο, αλλά δεν υποτίθεται ότι αυτό ακριβώς περιγράφει το «γαστροκαφενείο»; Δεν κοτσάραμε το «γάστρο-» για να δείξουμε ακριβώς αυτό; Το ελεβέ σε ποια ακριβώς περιοχή του χάρτη της γαστρονομίας στέκεται;

Όπου ακούτε για ελεβέ καφενείο, είναι καφενείο που δεν έχει τα 5-6 καφενειακά μεζεκλίκια, αλλά 10-15 πιάτα, με κάποια ίσως να έχουν κάποιο twist. Δηλαδή το γαστροκαφενείο.

Γαστροκαφενείο με άλλο «ένδυμα»

Αυτή η κρίση ταυτότητας που έχουν τα μαγαζιά στις μέρες μας, που δεν έχουν αποφασίσει τι θέλουν να είναι, που χώνονται στο ενδιάμεσο για να φανούν διαφορετικά, είναι και ο λόγος που ο κόσμος τα κοροϊδεύει. Εννοείται πως θα πάει να τα δοκιμάσει, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να πει «πήγα σε ένα ελεβέ καφενείο και είχε σούπερ φαγητό».

Φυσικά, δε φταίνε τόσο τα μαγαζιά και οι άνθρωποί τους. Φταίει ότι προσπαθούν να εντυπωσιάσουν με κάποιο τρόπο τους  αρθρογράφους γεύσης (σιγά μη σας πω ποτέ κριτικούς), λες κι είναι κάποιο κονκλάβιο ή κριτική επιτροπή σε talent show, και να έχουν τη συμπάθειά τους ή να τους δώσουν κάτι το πιασάρικο ώστε αυτοί να βρουν λόγο να γράψουν για τα μαγαζιά τους, που καταλήγουν στις «εφευρέσεις».

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, λοιπόν. Όπου ακούτε για ελεβέ καφενείο, είναι καφενείο που δεν έχει τα 5-6 καφενειακά μεζεκλίκια, αλλά 10-15 πιάτα, με κάποια ίσως να έχουν κάποιο twist. Δηλαδή το γαστροκαφενείο. Κιι όπου ακούτε για ελεβέ ταβέρνα, είναι ταβέρνα. Και το ελεβέ μπορεί να μην αφορά καν το φαγητό, αλλά τον χώρο της. Άρα, γαστροταβέρνα.

Τελικά, έχετε όλα τα δίκια του κόσμου να γελάτε με μας και να μας τρολάρετε. Το αξίζουμε. Δε θα ιδρώσει το αυτάκι μας γιατί κι εμείς μεταξύ μας γελάμε όταν τα γράφουμε αυτά τα περισπούδαστα -άλλωστε επίτηδες γράφουμε αυτές τις δηθενιές, για το ragebait.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top