Στο εστιατόριο Elea για τηγανιά μαύρου χοίρου και σκιουφιχτά με πικάντικο λουκάνικο

Ήρεμες και πολύ οικείες γεύσεις θα βρείτε στο εστιατόριο Elea, που το συστήνουμε ανεπιφύλακτα.

Στο κείμενό μου για τον εξελληνισμό του ceviche και τις κακές μας συνήθειες, είχα επικαλεστεί μια συνέντευξη του Δειπνοσοφιστή, Χρίστου Ζουράρι, στην οποία τόνιζε τη σημασία του υλικού και της καθαρότητας των γεύσεων στον ορισμό της ελληνικής κουζίνας. Το θυμήθηκα γιατί, τα τελευταία χρόνια, το ρεύμα της «αναβαθμισμένης ελληνικής κουζίνας» απομακρύνεται από την καθαρότητα της γεύσης και περιπλέκει τα πράγματα, σε μια προσπάθεια του κάθε εστιατορίου να διακριθεί ανάμεσα στον πολυπληθή ανταγωνισμό, με κάθε λογής αποτελέσματα.

Ο Μιχάλης Μερζένης στο Elea (Σύρου 13-15, Γαλάτσι) έχει ένα αναζωογονητικά απλό, παραδοσιακό και νόστιμο μενού, που θυμίζει σε όσους το είχαν ξεχάσει, πως η γεύση δεν προϋποθέτει πολυπλοκότητα.

Το Elea είναι ένα απλό, φωτεινό μαγαζί επάνω στη Σύρου, κεντρικό δρόμο του Γαλατσίου, που δεν τραβάει το βλέμμα όπως το προσπερνάς. Ανοιχτόχρωμος χώρος, off-white τοίχοι και ξύλινες καρέκλες σε καλωσορίζουν σε ένα όχι εικαστικά ενδιαφέρον, αλλά ευχάριστα φιλόξενο εστιατόριο με αρκετή συμπάθεια από το καλωσόρισμα του σέρβις, μέχρι τους ιδιοκτήτες, Παναγιώτη Λάλο και Χρυσούλα Βασιλοπούλου.

Στην κουζίνα ηγείται ο σεφ Μερζένης λοιπόν, που σε αυτό το εγχείρημα συστήνεται με μεγάλες μερίδες και τις πιο καθαρές γεύσεις που έχω δοκιμάσει πολύ καιρό τώρα. Οριακά, σε κάθε μπουκιά θα μπορούσε κανείς να απαγγείλει τα υλικά του πιάτου. Αυτό δεν είναι από μόνο του ούτε καλό, ούτε κακό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως ο σεφ πετυχαίνει να αναδείξει τα θετικά.

Ξύλινες καρέκλες και τραπεζάκια με μικρές λυχνίες πάνω τους και ιδιαίτερος φωτισμός στο εστιατόριο Elea.

Τι δοκιμάσαμε στο εστιατόριο Elea

Πρώτο πιάτο, μαζί με το ψωμί ήρθε η παραδοσιακή τυροκαυτερή (8€). Ένα πιάτο που χρειαζόταν κάτι παραπάνω, λίγη ενίσχυση στο γήινο στοιχείο ενδεχομένως, καθώς το καβουρδισμένο κουκουνάρι δεν έφτανε να ανταγωνιστεί τις οξύτητες που υπήρχαν, και οι γλυκόξινες ψημένες πιπεριές φλωρίνης δεν βοηθούσαν να εξομαλυνθεί η κατάσταση. Ειλικρινά, θεωρώ ότι το σωστό είναι να βγαίνει πιο πικάντικη, αλλά καταλαβαίνω ότι η ελαφριά αψάδα το κάνει πιο εύκολο να απευθυνθεί στο ευρύ κοινό. Συνολικά ένα συμπαθές πιάτο, χωρίς κάτι να το ξεχωρίζει από πολλές άλλες τυροκαυτερές εκεί έξω.

Η τυροκαυτερή ήταν κάπως αδύναμη, αλλά όλο το υπόλοιπο μενού είναι από πολύ καλό εως άριστο. «Ντολμαδάκια στη φωτιά» (12€), χειροποίητα, άριστα καρυκευμένα (κάτι που ισχύει συνολικά για το μενού του σεφ, το αλάτι ήταν στην εντέλεια σε όλα τα πιάτα), περασμένα στη φωτιά με ωραία χρήση μυρωδικών, σερβιρισμένα με ένα πικάντικο γιαούρτι με μπούκοβο και σούμακ. Η χρήση σταφίδας μέσα στο κάθε ντολμαδάκι, σε ορισμένες περιοχές παραδοσιακή, δίνει ένα απαραίτητο σπάσιμο στις δροσερές εντάσεις που το πλαισιώνουν με μια δόση γλυκύτητας που το κάνει ένα ελαφρύ παιχνιδιάρικο ορεκτικό, που δεν το βαριέσαι με τίποτα, αντίθετα με πολλά από τα -της μόδας- ντολμαδάκια.

Thumbs up στα ντολμαδάκια του, thumbs ελαφρώς down στην τυροκαυτερή του.

Η τηγανιά μαύρου χοίρου (15€), είναι σεμινάριο στην απλότητα. Βαθιά σπιτική κουζίνα, θυμίζει κυριακάτικο τραπέζι (με κάποιες ισπανικές επιρροές), νοστιμιά σε κάθε μπουκιά και μεράκι που μυρίζει πριν φτάσει το πιάτο μπροστά σου. Η προσέγγιση είναι πολύ απλή: καραμελωμένα λαχανικά, χοντροκομμένα για να κρατάνε στο στόμα, που έχουν «αρπάξει» λίγο για να δώσουν βάθος στο γευστικό προφίλ και Ιβηρικός μαύρος χοίρος, ένα πεντανόστιμο υλικό από τη μαμά του (κυριολεκτικά), σβησμένα με τσίπουρο και καρυκευμένα με μπόλικη, πληθωρική καπνιστή πάπρικα, μια επίσης ισπανική νότα. Όλα είναι μαγειρεμένα στην εντέλεια, όλες οι γεύσεις βρίσκονται στο προσκήνιο χωρίς να μαλώνουν για το ποια θα πρωταγωνιστήσει, και η ποιότητα του μαύρου χοίρου δίνει την γλυκιά λιπαρότητα του καλού κρέατος για να απογειώσει όλη την υπόλοιπη προσπάθεια. Απλό, αναβαθμισμένο, σπιτικό. Δοκιμάστε το.

Επίσης, αξίζει τη δοκιμή η ανοιχτή σπανακόπιτά τους (12€). Ένα πεντανόστιμο flatbread, τεχνικά, αλλά πιο πολύ σαν πλατιά πίτα σουβλακιού, σκεπάζεται με το περιεχόμενο μιας σπανακόπιτας, σπανάκι, μυρωδικά, φέτα, λίγη πιπερίτσα για την τσαχπινιά. Με το να φτιάξει τα χόρτα ξεχωριστά, ο σεφ έχει καταφέρει να τα κρατήσει πράσινα και ζωντανά, τις γεύσεις απλές και παιχνιδιάρικες και την απαλή φέτα, να μην χρειάζεται να είναι ούτε σε υπερβολικά κομμάτια για να φανεί, ούτε να χάνεται μπροστά στα διαφορα μυρωδικά που την περιβάλλουν. Όλα αυτά βέβαια αρχίζουν και τελειώνουν στο καταπληκτικό ψωμί που βρίσκεται στη βάση. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Ο σεφ Μερζένης και το τραγανό του κοτόπουλο.

Τα τρία κυρίως που είναι top

Δοκίμασα τρία κυρίως, και μπορώ να πω ότι και τα τρία ήταν άψογα, κάτι που είχα λίγο καιρό να βιώσω σε εστιατόριο σύγχρονης ελληνικής τύπου γαστροταβέρνα.

Σκιουφικτά τελειωμένα σε καμμένο βούτυρο (18€), σερβιρισμένα με το εσωτερικό από έντονο, πληθωρικό πικάντικο λουκάνικο, πλαισιωμένο σε απλή κατά τα άλλα σάλτσα ντομάτας για να αναδειχθεί. Το πικάντικο λουκάνικο θυμίζει γευστικά κάτι από nduja, χωρίς να είναι όμως καυτερό, και καλύπτει εξαιρετικά τα παχουλά σκιουφικτά σε ένα λαχταριστό on-off έντασης και βουτυράτης απλότητας.

Στο κοτόπουλο ο σεφ Μερζένης έχει μεγάλη ιστορία. Από το chicken picnic, είναι γνωστή η μαεστρία του με τη συγκεκριμένη πρώτη ύλη και επιβεβαιώνεται άλλη μια φορά. Απλό, λεμονάτο, ψητό κοτόπουλο (17€) με μυρωδικά, τέλεια ψημένο, με τραγανή αλμυρή πετσα και όλες τις εντάσεις που του αναλογούν. Χωρίς πολλά λόγια, αν αγαπάτε το ψητό κοτόπουλο, το οφείλετε στον εαυτό σας.

Τα αρνίσια παϊδάκια με πουρέ μελιτζάνας και ντομάτα (26€) έχουν μια πιο δυτική προσέγγιση. Τα ίδια τα παϊδάκια δεν είναι αυτό το κρεσέντο έντασης που έχουμε συνηθίσει, αλλά ήπια, δίνοντας χώρο σε μια πιο «κρεάτινη» λιγότερο λιπαρή πρώτη ύλη να αναδειχθεί. Η ωραία γλυκιά μελιτζάνα ταυτόχρονα, σερβιρισμένη με τρυφερή σάλτσα φρέσκιας ντομάτας, κάνουν αυτό το πιάτο που θα περίμενε κανείς να είναι πολύ πληθωρικό, ήπια γλυκό, διακριτικό και εκλεπτυσμένο.

Μπακλαβάς μιλφέιγ, ένα από τα 3 γλυκά στο εστιατόριο.

Τα γλυκά του εστιατορίου είναι νόστιμα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι αντιστοιχούν στο εξαιρετικά υψηλό επίπεδο της υπόλοιπης κουζίνας. Από τα τρία θα πρότεινα το εκμεκ τσουρέκι με κρέμα μαχλέπι και παγωτό καϊμάκι (11€). Το τρυφερό τσουρέκι έχει εξαιρετική υφή, και ο συνδυασμός με το μαχλέπι και το καϊμάκι είναι νοσταλγικός, φέρνοντας παιδικές, πασχαλινές μνήμες.

Τιμή: 30-35€ το άτομο (μενού εδώ)

📍Σύρου 13/15, Γαλάτσι

Διαβάστε ακόμη: Μια φιλόδοξη άφιξη στη «Γούβα», γυρεύει λίγη ένταση

TAGS :
Γαλάτσι μενού πιάτα φαγητό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook