
Το τηγανητό κοτόπουλο είναι το πιο ανερχόμενο street food στην Αθήνα και είναι η απόδειξη πως αυτή η πόλη είναι παραδομένη σε όλες τις κουζίνες του κόσμου, και κάπου χωμένη είναι και η δική της ταυτότητα.
Τον τελευταίο καιρό, ίσως πάνω από έναν χρόνο, συζητάμε στην Αθήνα αρκετά για τη στροφή της εστίασης προς την ελληνική κουζίνα, προς τις αγνές γεύσεις τις δικές μας, προς τις πιο θρεπτικές και υγιεινές. Ταυτόχρονα, βλέπουμε και μια μεγάλη τάση στη διατροφή, με τη μείωση του μαγειρέματος και την επιλογή έτοιμων γευμάτων που έχουν όλες τις ουσίες που πρέπει να λάβει ο οργανισμός μας: πρωτεΐνη, υδατάνθρακες, σάκχαρα, φυτικές ίνες. Ενώ, λοιπόν, από τη μία συμβαίνει αυτό στην Αθήνα, από την άλλη βλέπουμε μια γοργή ανάπτυξη στο τηγανητό street food, με μια αμερικάνικη λογική της μεγάλης κατανάλωσης και της μίας μπουκιάς. Και πρωταγωνιστής αυτής της συνθήκης είναι το τηγανητό κοτόπουλο.
Όπως παρατηρώ την Αθήνα στο κομμάτι του φαγητού το τελευταίο διάστημα, αλλά και αρκετά χρόνια πιο πριν, μοιάζει να έχει χωριστεί στα δύο, σαν την Ερυθρά Θάλασσα. Κι εμείς οι καταναλωτές περνάμε ανάμεσα και αναρωτιόμαστε κάθε φορά σε ποια μεριά να βουτήξουμε.
Το street food της ποσότητας ήταν αυτό που έκανε την αρχή, με franchises που βάσισαν την ανάπτυξή τους στην υπερκατανάλωση. Όχι ότι δεν είχαν ποιοτικές πρώτες ύλες. Αλλά όσο ποιοτικός κι αν είναι ο κιμάς σου, άμα βάζεις ανάμεσα σε δύο buns δύο μπιφτέκια, μπέικον, αυγό τηγανητό, τηγανητές πατάτες, λιωμένο τσένταρ και onion rings, για ποια ποιότητα να συζητήσουμε; Δεν είναι αυτό το ζητούμενο του καταναλωτή που τρώει κάτι τόσο βαρύ. Θέλει απλώς να κάνει τη γουρουνιά του.
Αυτή η αμερικάνικη και, ιδίως, νεοϋορκέζικη νοοτροπία, έχει εξαπλωθεί στην Αθήνα και βλέπουμε το τηγανητό κοτόπουλο να εκτοπίζει ως street food και το smashed burger και την πίτσα και το σουβλάκι. Και το κάνει γιατί είναι και πιο εύκολο στο κράτημα. Είναι σαν πατατάκια το τηγανητό κοτόπουλο. Το βάζεις σε ένα κουβά, παίρνεις ένα wing, το βουτάς στη σος, το τρως με μια μπουκιά.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Τηγανητό street food: Ντόπια vs αμερικάνικα brands
Το Jackaroo έγινε αυτό το success story για τα σάντουιτς με τηγανητό κοτόπουλο. Ήταν η δική του επιτυχία που επέδρασε για να δούμε στα περισσότερα μενού μπεργκεράδικων να έχει περίοπτη θέση το buttermilk chicken burger. Η άνθιση του Jackaroo έδωσε μπουστάρισμα και στα KFC που έκαναν αναβάθμιση στο μάρκετινγκ τους και τα τελευταία 2-3 χρόνια αναπτύσσονται κι αυτά διαρκώς σε όλη την Ελλάδα. Κι είναι το μοναδικό αμερικάνικο brand που έχει αντέξει για σχεδόν 3 δεκαετίες στη χώρα. Όταν τα Burger King, η Pizza Hut και τα Taco Bell έκλειναν, αυτά έμεναν.
Ανάμεσα σε αυτό το δίπολο, τα Jackaroo σύστησαν πρόσφατα το νέο τους κόνσεπτ, το Krispy, που είναι στην Ευρυπίδου στο κέντρο και έχει ουσιαστικά ένα προϊόν στο κατάλογο: το τηγανητό κοτόπουλο και απλά το προσφέρει σε εκδοχή fingers, sliders και garlic butter fingers, με έμφαση στις σάλτσες για να διαφοροποιείται η γεύση. Επίσης πριν λίγο καιρό, άνοιξε και στον Χολαργό το Doodle Doo, ένα κατά βάση τηγανητοκοτοπουλάδικο που έχει και smashed burgers και milkshake. Τι πιο american diner από αυτόν τον συνδυασμό;
Μαζί με αυτά, υπάρχει και η επιτυχία του Taco Bell, που δεν έχει τηγανητό κοτόπουλο ως πρωταγωνιστή, αλλά είναι μια ακόμα αλυσίδα που συνεπικουρεί για να μετατραπεί η Αθήνα σε ένα αμερικανικό «προτεκτοράτο» του street food.
Οι ουρές που γίνονται σε αυτά τα καταστήματα, στο Jackaroo στο Νέο Κόσμο και τον Πειραιά, στο Taco Bell στο Χαλάνδρι, στην Pizza Hut στο Παγκράτι, στο Burger King που θα ανοίξει στο κέντρο σε λίγο καιρό, αποτυπώνουν μια επάνοδο του αμερικανικού ονείρου για τον μέσο Έλληνα, δη για τον 25άρη και κάτω, που βλέπει στο TikTok τους συνομίληκούς του στις ΗΠΑ και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Δύσης, να «ζουν τη φάση» στα street food spots. McDonal’s, Five Guys, Taco Bell, KFC και οτιδήποτε άλλο έχουν, και το ζηλεύει, το θέλει εδώ στην Αθήνα. Τώρα πια το έχει και με το παραπάνω.
Το τηγανητό κοτόπουλο μοιάζει να είναι ο Δούρειος Ίππος για την αναβίωση εκείνης της εποχής στα τέλη των 90s που ασπαζόμασταν οποιαδήποτε αμερικανιά και τρελαινόμασταν με τα Wendy’s. Τώρα, είναι τα Krispy, τα Jackaroo, που είναι και ημεδαπά success stories, που ανταγωνίζονται τα αμερικάνικα brands.
Στα δικά μου μάτια, η Αθήνα είναι πια η μοναδική πόλη που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τη Νέα Υόρκη σε επίπεδο street food, εστίασης, κατανάλωσης. Κι αυτό δεν το λέω για θετικό, ούτε για αρνητικό. Δεν έχω καταλήξει. Αναρωτιέμαι ειλικρινά, όμως, ποια είναι η ταυτότητα της πόλης που έχει γίνει χωνευτήρι. Ωραία η πολυπολιτισμικότητα, να παίρνεις ερεθίσματα από άλλες κουλτούρες, αλλά να φροντίζεις να διατηρείς τον εαυτό σου. Στη Ρώμη ή στο Παρίσι, για παράδειγμα, δε νομίζω πως θα βρει κανείς αυτή την πληθώρα σε street food αμερικάνικης φιλοσοφίας. Και στο Λονδίνο ακόμα, που έγινε Νέα Υόρκη πριν από την Αθήνα, σε τόσο έντονο βαθμό, πάντα αναλογικά και με το μέγεθος του συν τον πληθυσμό του, δεν ξέρω αν θα το συναντήσουμε αυτό το φαινόμενο.
Η Αθήνα είναι η Νέα Υόρκη της Μεσογείου και ανοίγει τα κρατσανιστά της φτερά. Και τα χωράει όλα. Για καλό ή για κακό, θα δείξει.




