
Ένα τραπέζι γεμάτο πιάτα που χαράσσουν γευστικές μνήμες στήνεται στο εστιατόριο Felicita.
Πόσο συχνά ακούτε για το Felicita Athens; Σπάνια. Κι αυτό γιατί πρώτον, είναι ένα μαγαζί που εμφανίστηκε στην Αθήνα πριν 3.5 χρόνια περίπου, άρα πολύ πίσω από την εποχή στην οποία κάθε μαγαζί παίρνει για ένα διάστημα μεγάλη δημοσιότητα σε μορφή χιονοστιβάδας. Δεύτερον, γιατί δεν ήταν ποτέ μαγαζί του θορύβου. Αυτό φαίνεται πρώτα και κύρια από την τοποθεσία του. Όταν όλα σχεδόν τα μαγαζιά, εστιατόρια και μπαρ, βρίσκονται σε σημεία όπου υπάρχουν κι άλλα μαγαζιά και μοιράζονται τον κόσμο, αυτό είναι σόλο στη Μεγάλου Βασιλείου και ό,τι έχει σε κόσμο, πάει στο Felicita. Δεν είναι κάτι που «πέταξε» κάποιο άλλο μαγαζί.
Το μότο του Felicita είναι το ιταλικό viva calma που περικλείεται στη φράση «Tutto passa», όπερ σημαίνει ότι όλα περνάνε, κοινώς τα πάντα ρει για να μην ξεχνάμε και ποιος το είπε πρώτος. Το μαγαζί κάνει ένα passa σε μια νέα γαστρονομική εποχή, με νέα ομάδα στην κουζίνα και προσέγγιση.

Οι σεφ Γιώργος Βατάλης και Φώτης Κινδιλίδης στην κουζίνα.
Στην κεφαλή της κουζίνας βρίσκεται πλέον ο Γιώργος Βατάλης, με διαδρομή από κουζίνες όπως το Vezené και το Soil. Μαζί του βρίσκεται μια ομάδα με κοινές μαγειρικές αναφορές και, κυρίως, κοινό τρόπο σκέψης: ο Φώτης Κινδιλίδης, μεεμπειρία από Ντύλαν και Ergon, και ο Ανδρέας Χριστόπουλος, με εμπειρία από τη Μεγάλη Βρεταννία. Οι τρεις τους γνωρίστηκαν μαγειρικά στο Ντύλαν και συναντιούνται ξανά σήμερα στην κουζίνα του Felicita.
Η νέα κουζίνα δουλεύει περισσότερο με φωτιά και κάρβουνο, επενδύει στις πίκλες και στις ζυμώσεις, αναζητά τρόπους να αξιοποιεί όσο περισσότερο γίνεται κάθε πρώτη ύλη και αφήνει χώρο σε επιρροές που έρχονται από διαφορετικές κουζίνες του κόσμου. Η τεχνική, όμως, δεν είναι αυτοσκοπός: χρησιμοποιείται εκεί όπου μπορεί να δώσει περισσότερη γεύση, καλύτερη υφή ή μια διαφορετική διάσταση σε ένα υλικό.
View this post on Instagram
Ήπιαμε το κοκτέιλ του φθινοπώρου στο Felicita
Εκείνο, όμως, που σίγουρα δεν passa σε μένα και δε θα passa και σε σας, είναι οι γεύσεις που θα πάρετε από όλα τα στάδια ζωής του Felicita. Δεν τις ξεχνάς, δεν «ρει» οι «ρει-μάδες» Από το μπαρ και τα κοκτέιλ, πρώτα, από το φαγητό στη συνέχεια. Χρονολογική η σειρά. Γιατί σε επίπεδο κατάταξης, δεν ξέρω ποιο από τα δύο μου άρεσε περισσότερο. Η δουλειά στα κοκτέιλ είναι φανταστική.
Πέρα από το Negroni του που συνεχώς αποκτά νέα twists, υπάρχουν κοκτέιλ με τρομερή δουλειά πίσω τους, που ξεφεύγουν από την απλή λογική του ρίχνω ένα βασικό spirit, φτιάχνω 1-2 cordials, βάζω bitter και όλα τα κλασσικά υλικά που συναντάμε σε κοκτέιλ. Εδώ μιλάμε για κοκτέιλ Michelin. Πείτε μου πού έχετε συναντήσει ξανά πούδρα παρμεζάνας σε κοκτέιλ; Από αυτό και μόνο μπορείτε να καταλάβετε τι έχει κάνει ο Μάριος Ηλιόπουλος και η ομάδα του.

Το κοκτέιλ Three Dots and A Dash.
Κατά την επίσκεψή μου, δοκίμασα πρώτα ένα Mai Tai και στο τέλος ένα Esresso Martini, που είχε και την πούδρα παρμεζάνας. Θα έβαζα και στα δύο 10/10. Αλλά δοκίμασα ενδιάμεσά τους ένα άλλο κοκτέιλ που είναι το φθινόπωρο σε ένα ποτήρι και παίρνει αυτό το 10/10, άρα κατεβάζει μια μονάδα τα άλλα δύο. Το λένε Three Dots and A Dash και στον Κώδικα Μορς είναι το γράμμα V, δηλαδή το σύμβολο της νίκης. Το δημιούργησε ο Ντον Μπίτσκομπερ στον Β’ Παγκόσμιο. Θεωρείται κλασσικό κοκτέιλ, αλλά δε θυμάμαι να το έχω συναντήσει αλλού. Σίγουρα δεν το έχω γευτεί. Περιέχει Bumbu Original Caribbean Rum/ Allspice Dram/Fernet Branca/ Φουντούκι/Πίκλα αχλάδι. Επιβεβαιώνεται αυτό που είπαμε πριν για τη στροφή στις πίκλες.
Με αφορμή αυτό, να πω κι ότι το μαγαζί είναι πραγματικά σε μια λογική zero waste, καθώς οτιδήποτε περισσεύει στην κουζίνα, από ζωμούς μέχρι δεν ξέρω κι εγώ τι, το αναλαμβάνουν τα παιδιά στο μπαρ και διαμορφώνουν υλικά για τα κοκτέιλ. Πάντως, σε ένα μαγαζί με 100 και βάλε ετικέτες κρασιού, κατέληξα να μην ενδιαφερθώ καν. Τόσο καλά είναι τα κοκτέιλ.

Ταλιάτα μόσχου και λαβράκι, δύο από τα 3 κυρίως για τους κρεατοφάγους.
Τα πιάτα που δοκιμάσαμε στο εστιατόριο
Έχω καθυστερήσει αρκετά να μιλήσω για το φαγητό, οπότε δε θα πω άλλα. Βουτάω. Όπως βούτηξα το ψωμί που προμηθεύονται από το «σεσημασμένο» Kora Bakery στον ταραμά. Ο λευκός ταραμάς είναι το πιο άπαιχτο ορεκτικό στην Αθήνα, γιατί δε θυμάμαι να τον δοκίμασα κάπου και να μη μου άρεσε. Εντοπίζω τις διαφορές, αλλά όσοι αγαπούν τον ταραμά, δεν έχουν παρά να αλείψουν το ψωμί τους κι εδώ. Λιγότερο αλοιφή, περισσότερο αφρός, υπό την έννοια ότι χάνεται γρήγορα στο στόμα. Για καλό, γιατί δε θες η γεύση του να είναι τόσο έντονη ώστε να επισκιάσει ό,τι ακολουθήσει.
Δοκίμασα πιάτα vegetarian στο εστιατόριο Felicita και με εξέπληξε πολύ ευχάριστα ότι ένας vegetarian έχει τη δυνατότητα να απολαύσει ένα γεμάτο μενού.

Flatbread με ρικότα, σύκα και αμύγδαλο και το κουνουπίδι με τη miso του.
Ξεκίνημα με το Flatbread με ρικότα δικής τους παραγωγής, σύκα και αμύγδαλο. Τα σύκα σαφώς δε θα υπάρχουν για πολύ, θα αντικατασταθούν, μάλλον από κολοκύθα, όπως μας είπε ο σεφ. Η επένδυση στις ζυμώσεις αποτυπώνεται στο flatbread, που είναι αφράτο τόσο όσο, όχι παραφουσκωμένο, με ωραία καρβουνιστή γεύση και αποτελεί μια πολύ comfort επιλογή, ειδικά για φθινοπωρινές βραδιές, με τα toppings να είναι ένας ασφαλής γευστικός συνδυασμός.
Ακολούθησε το τηγανητό κουνουπίδι με miso lime, ρόδι και κάσιους. Το κουνουπίδι είναι ένα υλικό που αποτελεί εύκολο καταφύγιο των σεφ για όσους δεν τρώνε κρέας. Οι περισσότεροι θα λειτουργήσουν απλοϊκά, μαρτυρώντας έτσι ότι δεν ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με τον πελάτη. Σε αυτό το εστιατόριο το κουνουπίδι δεν είναι απλοϊκό, αν και φαίνεται απλό. Έχω δοκιμάσει κουνουπίδια που φώναζαν στην εικόνα τους πως θα είναι πολύ ιδιαίτερα, πως είναι καλοδουλεμένα. Αυτό δεν το φωνάζει. Βλέπεις ένα κουνουπίδι που έχει ψηθεί στα κάρβουνα και μια σκούρα σος που έχεις διαβάσει απλά τα υλικά της στο μενού και δεν προετοιμάζεσαι για κάτι δυνατό. Το κουνουπίδι από μόνο του, πριν καν το περάσω από τη σάλτσα, είναι άψογα καρυκευμένο, είναι ένα σνακ που μετά το ποπ δεν έχει στοπ. Μετά και το πέρασμα από τη σάλτσα, απογειώνεται.

Το mushroom skewer καθώς ψήνεται και όπως σερβίρεται πάνω στο γλάσο.
Μετά το κουνουπίδι, ήρθαν τα μανιτάρια σουβλάκι με γλάσο μελιού, φουντούκι και λεμόνι. Και τα μανιτάρια είναι για μένα ένα περίεργο υλικό, θεωρώ ότι έχουν από τη φύση τους μια γεύση που δεν καλύπτεται εύκολα και έχουν και μια «τσιχλότητα» που περισσότερο ενοχλεί τη γνάθο, παρά το απολαμβάνει. Εδώ όμως το μαγείρεμά τους στο κάρβουνο και η σος -πιο πηχτή εδώ, με πιο πυκνό σώμα- εξαφανίζουν αυτά τα δύο προβλήματα. Τρως ένα απολαυστικό καλαμάκι.
Κάπου εδώ, ήρθε στο τραπέζι μια σαλάτα με ραδίκια, σάλτσα μάκαλο και σουσάμι σαν παστέλι. Πιάτο που στέκεται μόνο του, που σε καλύπτει, με ιδανική γευστική ισορροπία και υφές, με χαρακτήρα σε κάθε του υλικό.

Τα spaghetti alla chitarra και το μήλο καταΐφι.
Το γεύμα μου ολοκληρώθηκε με ένα «πιο μεσογειακό δε γίνεται» πιάτο: spaghetti alla chitarra με πιπεριά Φλωτίνης, τομάτα και ξινομυζήθρα Κρήτης να «ξαπλώνουν» πάνω σε έναν παχύ ζωμό από τα μακαρόνια που θύμισε έντονα κυριακάτικα τραπέζια παιδικής ηλικίας. Είναι από εκείνα τα πιάτα που μας έδιναν οι γονείς μας και μας έκαναν ευτυχισμένους και ήσυχους στο οικογενειακό τραπέζι. Απλά ρουφούσαμε και βουτούσαμε ψωμί στο ζωμό. Ε, κάτι τέτοιο συμβαίνει κι εδώ. Να με συγχωρούν στο εστιατόριο που λαϊκεύω τόσο το πιάτο, αλλά αντιμετωπίζω πάντα όλα τα φαγητά με παιδικότητα, τα συνδέω με εκείνες τις μνήμες. Το να έχω ένα άψογο προζυμένιο ψωμί, ένα εξαίρετο πιάτο με ζυμαρικά και έναν ζωμό γευστικό, με πηγαίνει αναπόφευκτα και αθέλητα εκεί.
Για εσάς που τρώτε κρέας, το μενού έχει καρπάτσιο μόσχου, τατάκι τόνου, τηγανητή γαρίδα, φιλέτο λαυράκι, ταλιάτα μοσχάρι και strip loin από μοσχάρι Νάξου.
Το κλείσιμο ήταν ιδανικό. Έγινε ακόμα πιο ιδανικό με το γλυκό. Στο μενού αναγράφεται ένα βάσκικο cheesecake και το τιραμισού, αλλά υπάρχει ένα new entry που θα σας συναρπάσει. Πρόκειται για το μήλο καταΐφι που είναι σα να έχεις βάλει μηλόπιτα μέσα σε μαλλιά καταϊφιού και να το έχεις τοποθετήσει πάνω σε μια κρέμα καραμέλας και δίπλα παγωτό βανίλια. Αν το κοκτέιλ ήταν το φθινόπωρο σε ένα ποτήρι, εδώ είναι το φθινόπωρο σε πιάτο. Οραματίζομαι ήδη τα πιο κρύα βράδια, εκεί γύρω στο Halloween και μετα τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο, που θα κάνω μια στάση στο εστιατόριο για να πιω το κοκτέιλ και να φάω το γλυκό. Αυτά τα δύο μόνο. Τίποτα παραπάνω.
Τι άλλο να θέλει η καρδιά, το στομάχι και οι μνήμες;
Διαβάστε ακόμη: Στο νέο μενού του Fine Mess δοκιμάσαμε τα πιάτα που θα αναζητάτε το φθινόπωρο




