Στο Okupa για τηγανητό κοτόπουλο σε ξυνόγαλο και lounging με νόημα

Το πορτοκαλί κυριαρχεί στις λεπτομέρειες και τα έπιπλα στο Okupa, με φόντο το τσιμέντο και το ξύλο, σε κάτι που φέρνει σε ρετρό 70s γκρούβα, προσγειωμένη στο σήμερα, χάρις στο μοντέρνο της στήσιμο.

Πίσω από την πλατεία Κουμουνδούρου, μέσα στην χαοτική πολεοδομία της περιοχής, μεταξύ των μαγαζιών της κινεζικής κοινότητας και των χώρων τέχνης, βρίσκεται το Okupa Kitchen & Listening Bar. Ξεχωρίζει αμέσως με το καλαίσθητο στήσιμό του, που παραμένει urban, αλλά όσο δομημένα πρέπει.

Ο κήπος του Okupa είναι όμορφος αλλά απλός. Χρησιμοποιεί το τσιμέντο σαν καμβά για να διακριθούν οι χρωματιστές λεπτομέρεις και καλοτοποθετημένα φυτά, δημιουργώντας την αίσθηση μιας κρυφής όασης ζωντάνιας, στον ερατικό ρυθμό της πόλης.

Το μπαρ, για όλους εκείνους που δε θα πάνε στο Okupa για να φάνε.

Το εσωτερικό είναι πιο ήπιο, και δείχνει πιο μελετημένο. Το πορτοκαλί κυριαρχεί στις λεπτομέρειες και τα έπιπλα, με φόντο το τσιμέντο και το ξύλο, σε κάτι που φέρνει σε ρετρό 70s γκρούβα, προσγειωμένη στο σήμερα, χάρις στο μοντέρνο της στήσιμο. Μιλώντας για γκρούβα, το εστιατόριο τιμά τον τίτλο του listening bar, παίζοντας βινύλια σε εναλλακτικούς ρυθμούς, αλλά και με ζωντανές εμφανίσεις σε πιο τζαζ κατευθύνσεις. Την μέρα που ήμουν εκεί, η μουσική ήταν σε λίγο πιο χορευτικά bpm, βάζοντας σε κινητικούς πειρασμούς, τον ανυποψίαστο θαμώνα.

Σε όλη αυτή την προσπάθεια, και μουσικά και γαστρονομικά, σημαντικό ρόλο παίζει στις επιλογές ο συνιδρυτής του Okupa και διευθυντής εστίασης Hrag Darakjian, που μαζί με τον σεφ Νίκο Δραντάκη έχουν δημιουργήσει ένα μενού λεβαντίνικης φιλοσοφίας, με πιάτα «για τη μέση». «Θέλουμε σε κάθε πιάτο ο πρωταγωνιστής να είναι ένα υλικό, και όλο το υπόλοιπο να το αναδεικνύει», μας λέει ο σεφ Δραντάκης.

Δύο από τα κοκτέιλ που θα βρείτε εδώ.

Τι θα γευτείτε στην κουζίνα του Okupa

Η λεβαντίνικη κουζίνα, είναι γενικά πολύ στα μέτρα μας. Λίγο περισσότερο καρύκευμα και αψάδα σε σχέση με τη δικιά μας επιμονή στο φρέσκο, αλλά συχνά πιο νόστιμη, ειδικά σε σάλτσες και συνοδευτικά. Το Okupa γαστρονομικά είναι για την λεβαντίνικη κουζίνα ότι είναι η «γαστροταβέρνα» για την ελληνική: Νέες τεχνικές, μεγαλύτερη ελευθερία στα υλικά, αλλά παρόλα αυτά με πολύ ξεκάθαρες βάσεις στην παράδοση.

Χαρακτηριστικό πιάτο για παράδειγμα είναι το ψητό σπαράγγι με ταρατόρ αμυγδάλου και μυρώνια (12€). Η χρήση κρέμας αμυγδάλου στη ταρατόρ (προσοχή, η μεσανατολίτικη σάλτσα ταρατόρ, όχι η ομώνυμη βουλγάρικη σούπα)  αντί για ταχίνι, φέρνει μια πολύ πιο ανάλαφρη γήινη νότα να γεμίσει το στόμα, που επιτρέπει στο άρτια ψημένο, καψαλισμένο, σπαράγγι να αναδειχθεί αργά, χορευτικά στη παλέτα, κάτι που το ταχίνι ίσως εμπόδιζε. Το σκόρδο που δίνει άρωμα και η ένταση από το λεμόνι συμπληρώνουν ένα εξαιρετικό πιάτο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Το μενού «θέλει» να δοκιμάσεις κάθε πιάτο.

Επίσης μια πολύ ωραία πρόταση είναι το μπαρμπούνι crudo (16€). Η χρήση ραζ ελ χανούτ, ενός μίγματος μπαχαρικών που αγαπάει ο αραβικός κόσμος, συνήθως με κρέας, στήνει ένα μεστό, ουμάμι προφίλ, σε ένα κατά τα άλλα πολύ πιο ανάλαφρο πιάτο. Ελαιόλαδο, νερό ντομάτας και οξύτητα εσπεριδοειδών πλαισιώνουν αυτό το απροσδόκητο γευστικό προφίλ, επαναφέροντας λίγη από την μεσογειακή ιδιοσυγκρασία που χρειάζεται ένα crudo. Μια γευστική, διαφορετική πρόταση, ανάμεσα σε όλα τα ωμά θαλασσινά που φέρνει το καλοκαίρι.

Καμιά φορά η απλότητα των συνταγών δεν δουλεύει υπέρ του πιάτου, όπως στη σαλάτα κολοκύθι (14€). Μια όξινη σαλάτα, ωραία αρωματισμένη με δυόσμο και πιπέρι ούρφα. Προσπαθώντας όμως να μείνει πρωταγωνιστής το κολοκύθι, καταλήγουμε σε ένα πιάτο που -αν και συμπαθές- δεν μπορεί να συγκριθεί σε ενδιαφέρον με τα υπόλοιπα του καταλόγου.

Ένα από τα πιάτα-πρωταγωνιστές στο μενού, το τηγανητό κοτόπουλο σε ξυνόγαλο. Δεξιά, ένα από τα ελκυστικά σημεία στο Okupa για να κάτσεις με μια μεγάλη παρέα.

Στα ζεστά πιάτα, ωραία πικάντικο και ζουμερό ήταν το τηγανητό κοτόπουλο σε ξυνόγαλο (17€). Κλασική συνταγή, ωραία τηγανισμένο, με την χρήση του μελιού με τσίλι (το περίφημο hot honey που είναι πολύ δημοφιλές και μηντιακά τελευταία) να το κάνει ενδιαφέρον. Σερβίρεται πάνω σε μια σάλτσα λάμπνε με τουμ, που δροσίζει επαρκώς το πιάτο για να μη κουράσει, αν και θα προτιμούσα το παραδοσιακό τουμ, αφού το λάμπνε του δίνει αίσθηση γαλακτοκομικού που ίσως το κάνει υπαρβολικά ήπιο. Συνολικά, ζουμερό και γευστικό, μια σίγουρη επιλογή.

Η «Τραγανή Πανσέτα Χοιρινού» (18€) ήταν όντως τραγανή, ως διαφημίστηκε, αν και, σε μια ενδιαφέρουσα ανατροπή, ένιωσα ότι σε αυτό το πιάτο, ο «πρωταγωνιστής» ήταν η σάλτσα zhoug. Η zhoug, είναι μια πράσινη βοτανική σάλτσα με κόλιανδρο, τσίλι, σκόρδο και ελαιόλαδο, «το τσιμιτσούρι της Ανατολής». Το πιάτο, είχε δομηθεί με την τραγανή πανσέτα να είναι σχετικά ανάλατη, δίνοντας μόνο το λιπαρό και το τραγανό στοιχείο στο πιάτο, που έπαιρνε όλες τις εντάσεις του από την έντονη βοτανική zhoug και τις πίκλες που το συνόδευαν. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση για ένα κομμάτι όπως η χοιρινή πανσέτα.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη OKUPA (@okupa.athens)

Τα γλυκά είναι και τα δύο πολύ φιλικά προς κάθε ουρανίσκο. Ένα «λευκό» με μαρέγκα, γιαούρτι και φράουλες μαγειρεμένες με sumac και lime, πολύ ελαφρύ και γιαουρτένιο για όσους δεν είναι πολύ του γλυκού και μια πηχτή, νέας εποχής mousse μαύρης σοκολάτας, με το καραμελωμένο φουντούκι να γεμίζει την παλέτα με το καβουρδισμένο άρωμά του. Χωρίς εκπλήξεις, αλλά σε κάποια πράγματα, no news good news.

Αυτό που εκτίμησα πολύ στο Okupa είναι πως προσπαθεί να φέρει τη λεβαντίνικη κουζίνα στο παιχνίδι, μαθαίνοντας και τον Έλληνα καταναλωτή. Κάθε πιάτο είχε συνήθως ένα και μόνο «εξωτικό» υλικό, για να ρωτήσεις τι είναι και να ενδιαφερθείς, και κάθε υλικό έβγαινε γευστικά σχετικά έντονα, για να το αναγνωρίσεις. Αυτό είναι από τη μια μάρκετινγκ, φυσικά, αλλά είναι και φιλοξενία. Θέλεις να ανοίξεις διάλογο με τον πελάτη σου, και δε θες να τον πείσεις με άγνωστες λέξεις, αλλά να του ανοίξεις ξανά τη πόρτα σε μια πολύ κοντινή του κουλτούρα.

📍Ψαρομηλίγκου 9, Αθήνα.

TAGS :
Okupa Αθήνα φαγητό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook