Anther: αρτίστικο κόμφορτ στην πλατεία Αγίας Ειρήνης

Ένα… ακαδημαϊκό steak με πατάτες τηγανητές. Ένα τόσο απλό πιάτο, μα τόσο νόστιμο, που δοκιμάσαμε στο εστιατόριο Anther.

Βρίσκεται στο ισόγειο του Perianth Hotel, στην πλατεία Αγίας Ειρήνης — την κάποτε «πλατεία των λουλουδιών». Αν και δυστυχώς δεν βρίσκεις πολλά ανθοπωλεία πια στην περιοχή. Το όνομά του, εμπνευσμένο από την ελληνική λέξη ανθήρας.

Η πλατεία Αγίας Ειρήνης είναι ένας τόπος ζωντανός, παλλόμενος, γεμάτος φωνές, ποτήρια, παρέες, βήματα. Κι όμως, ακριβώς στο κέντρο της, υπάρχει ένας χώρος όπου όλα δείχνουν να επιβραδύνονται, να αποκτούν μια πιο ευγενική ένταση, μια εσωτερικότητα που δεν είναι πάντα δεδομένη στην αθηναϊκή έξοδο.

Το εστιατόριο Anther λοιπόν, δεν είναι απλώς ένα «όμορφο μαγαζί» — είναι ένα παράθυρο σε μια νέα οπτική για κάποιον που θέλει να κάνει μια παύση στη βόλτα του, να αλλιώς τον αστικό ρυθμό και τη γαστρονομική εμπειρία της συγκεκριμένης περιοχής. Ξεχωρίζει η κυκλική του μπάρα, οι γυάλινες πόρτες που ανοίγουν διάπλατα, οι παστέλ αποχρώσεις με κύριο χρώμα αυτό της τερακότα, οι ευγενικές τοιχογραφίες του, ο πολύ σοβαρός φωτισμός που πρέπει να τονιστεί γιατί είναι πολύ σημαντικός σε μέρη που από τη φύση τους είναι σκοτεινά και σε κλειστές γειτονιές (της Ελευθερίας Ντεκώ).

Το μενού του σεφ Νάσου Τσιρονίκου είναι μια προσεκτική σύνθεση ελληνικών πρώτων υλών με καθαρές προθέσεις. Ο σεφ γνωστός από τη συνεργασία του με τα Milos εστιατόρια, επιμελείται τρία μενού: πρωϊνό, brunch/lunch (έως τις 6 μ.μ.) και δείπνο.

Δοκιμάσαμε τη σαλάτα με μπουράτα Κερκίνης, φρέσκια και πλούσια, που άνοιξε όμορφα το γεύμα μας. Τα αραντσίνι σπανακόρυζου, η έκπληξη της βραδιάς, ήταν άρτια εκτελεσμένα, ισορροπημένα και σαφώς ανώτερα από παρόμοιες προσπάθειες άλλων χώρων στην Αθήνα — ιδιαίτερα σε μη ιταλικού προσανατολισμού κουζίνες.

Τα χόρτα εποχής με τον πουρέ γλυκοπατάτας στη μέση.

Τα δύο πιάτα που ξεχώρισα στο εστιατόριο Anther

Ένα πιάτο που στάθηκε σε ιδιαίτερη θέση για μένα ήταν τα χόρτα εποχής με πουρέ γλυκοπατάτας. Μια γήινη, σχεδόν «σπιτική» πρόταση, όπου το πικρό και το γλυκό συνυπάρχουν όμορφα, δεμένα από ένα ντρέσινγκ με δροσερές οξύτητες. Αν και στον σύντροφό μου φάνηκε «παράταιρο», προσωπικά το θεώρησα μια ειλικρινή στιγμή — σαν κάτι που θα έφτιαχνα κι εγώ στο σπίτι μου με αγάπη.

Το φιλέτο ήταν απλώς άψογο. Σωστά ψημένο, με τραγανές πατάτες και μια δροσερή σάλτσα μαϊντανού ιδανική για τους καλοκαιρινούς μήνες. Ένα πιάτο που δείχνει πώς η απλότητα μπορεί να αναδειχθεί με φινέτσα. Δίπλα σε ένα ωραίο steak, θέλεις απλώς μια καλοτηγανισμενη πατάτα, άλλωστε, και κάτι νόστιμο -όχι βαρύ- για να βουτάς.

Ο κατάλογος κρασιών είναι καλοδουλεμένος: χωρίς φανφαρονισμούς, χωρίς υπερφίαλες επιλογές, συνοδεύει διακριτικά αλλά σωστά τα πιάτα, αποτυπώνοντας την ίδια αίσθηση μέτρου που χαρακτηρίζει και την κουζίνα.

Στο μενού είδα κι ένα ωραίο γιουβετσάκι που θέλω να το δοκιμάσω την επόμενη φορά.

Το γλυκό που θα ήθελα αλλιώς και η αισθητική του

Το επιδόρπιο, δυστυχώς, δεν κατάφερε να σταθεί στο ύψος των προσδοκιών μας: Η μους αβοκάντο με κακάο και crumble ελαιολάδου συνοδευόταν από την πρόταση να προσθέσουμε «όσο ελαιόλαδο θέλουμε» πάνω στο γλυκό, κάτι που προσωπικά με μπέρδεψε. Αν και η ιδέα ενδεχομένως να φιλοδοξεί να δημιουργήσει διάλογο ή διαδραστικοτητα ένιωσα ότι ίσως προδίδει ανασφάλεια ή υπερβολική «συνομιλία» με τις τάσεις. Κάποιος μπορεί να το έπνιγε στο ελαιόλαδο ενώ ήδη υπάρχει ένα λιπαρό αβοκάντο και ένα κραμπλ με λιπαρότητα. Ίσως θα μπορούσε ο ευγενής σερβιτόρος να προσθέσει λίγο φρουτώδες ελαιόλαδο, ή και ανθό αλατιού, στο τραπέζι.

Θα ήθελα να μείνω στην ευγένεια του προσωπικού, τη διακριτικότητα και την έξτρα φροντίδα που φάνηκε σε μικρές λεπτομέρειες, οι οποίες μας έκαναν να αισθανθούμε πιο άνετα. Και κάπου εδώ να σχολιάσω πως τα ρούχα των εργαζομενων είναι από τον Άγγελο Μπράτη και ξεχωρίζουν και αυτά ευγενικά χωρίς να κραυγάζουν.

Το εστιατόριο Anther είναι ένας ήπιος ρυθμός μέσα στο χάος. Η αισθητική του σε προκαλεί να παρατηρήσεις τον εσωτερικό σχεδιασμό αλλά και το πώς κοιτάς τον έξω κόσμο από εκεί μέσα. Βλέπεις την Αγίας Ειρήνης αλλιώς — από απόσταση, σχεδόν σαν θεατής. Και αυτό είναι μέρος της μαγείας του χώρου: μια μετατόπιση ματιάς, που επιτρέπει να ξαναδείς αλλιώς τη γειτονιά που ήξερες .

TAGS :
Αθήνα εστιατόριο πιάτα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook