
Ο κόσμος δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάθεται όρθιος και να περιμένει αρκετή ώρα να αδειάσει ένα τραπέζι στο μεζεδοπωλείο.
Η γειτονιά μου (Γούβα/Μετς) ήταν πάντοτε μια «αντιτουριστική» γειτονιά. Δεν έλεγε ποτέ κανείς «πάμε για μια μπίρα εκεί» και να μιλούσαν για τη γειτονιά μου. Ήταν ένα μέρος με μερικά καφενεία και καφέ που πήγαιναν συνήθως άνθρωποι άνω των 50. Τα τελευταία χρόνια έχει συντελεστεί μια αλλαγή, με πολλά όμορφα και νεανικά μαγαζιά να εμφανίζονται. Ένα από αυτά είναι το μεζεδοπωλείο Ευλαλία, το οποίο το είδα στο πολύ ξεκίνημά του, μόλις την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας του, κάπου αρχές άνοιξης του 2024, με την ταμπέλα «Λογιστικά Και Κάτι…Ψιλά» να μου τραβάει το μάτι. Τότε, νόμιζα πως έτσι το λένε. Μετά έμαθα ότι το λένε Ευλαλία.
Ευλαλία ήταν η γιαγιά που έμενε στο οίκημα, σε αυτή τη μονοκατοικία που είναι προς το τέρμα της Φρύνωνος, από τη μεριά του Μετς, λίγο πριν βγεις στην Υμηττού. Και προς τιμήν της, ονομάστηκε έτσι το μαγαζί. Μάλιστα, στον μέσα χώρο, σε ένα ράφι, υπάρχουν δύο βιβλία δερματόδετα με συνταγές της, αν έχω καταλάβει σωστά.
Το σημείο εκείνο, για όσους ζούμε στη γειτονιά, είναι το σημείο των λογιστών. Στα πέριξ θα βρει κανείς πολλά λογιστικά γραφεία, τα οποία εμφανίστηκαν γιατί εκεί γύρω υπάρχει η εφορία, η ΙΖ, οπότε εξ ου και η ταμπέλα για τα λογιστικά.

Από Τρίτη μέχρι Κυριακή, αυτό συμβαίνει τα βράδια στην Ευλαλία.
Σε τραβάει από το όνομα
Στη γειτονιά των λογιστών, επομένως, κάποιοι είδαν όραμα ότι μπορεί να υπάρξει μεζεδοπωλείο και να γίνει και το hit της περιοχής. Το πιο κοντινο μαγαζί για διασκέδαση κοντά στην Ευλαλία, είναι στα 150-200 μέτρα, το Απεριτίφ. Και μετά, πάμε πιο μακριά. Δεν είναι δηλαδή ένα σημείο με άλλα μαγαζιά που ο κόσμος το είχε στον χάρτη του και πήγαινε, οπότε η Ευλαλία μάζεψε τα περισσεύματα άλλων. Όχι. Από κει που στο σημείο αυτό έβλεπες μόνο μύγες και ανθρώπους που βγάζουν βόλτα τα σκυλιά τους στο διπλανό πάρκο ή φακέλους με Ε9, εδώ και έναν χρόνο βλέπεις γεμάτο πεζοδρόμιο και ουρές ανθρώπων που περιμένουν να βρουν το παραμικρό άδειο τραπέζι για να κάτσουν. Έξω ή και μέσα. Κι αυτό χωρίς να μιλάμε για ένα μαγαζί που αυτοπροωθείται στα social media. Ένα Instagram έχει με μια ανάρτηση όλη κι όλη.
Ναι, το μεζεδοπωλείο δε λειτουργεί με κρατήσεις. Πας και ελπίζεις να σου κάτσει η τύχη. Τώρα το καλοκαίρι, αν πας μετά τις 8, είναι απίθανο να βρεις να κάτσεις. Κατ΄αρχάς, πολλοί πάνε πια από τις 5-6, με ντάλα ήλιο, μέχρι και μεσημέρια στις 3-4 έχω δει κόσμο εκεί και ελάχιστα τραπέζια άδεια. Τέτοιο σουξέ η Ευλαλία. Ακόμα και στον μέσα χώρο που δεν έχει κλιματισμό και αρκεί μια μπουκιά τυροκαυτερή για να στάξεις ολόκληρος, ο κόσμος κάθεται και το γουστάρει. Θα το καταλάβεις κι από το σέρβις που έχει σχετικές καθυστερήσεις, διότι δεν προλαβαίνουν 3 άνθρωποι να εξυπηρετήσουν. Χωρίς αυτό να είναι δικαιολογία για το μαγαζί. Είναι δικαιολογία για το σέρβις.
Το όνομα σαφώς και έπαιξε ρόλο, ο κόσμος έλκεται από τα ιντριγκαδόρικα ονόματα στα μαγαζιά και, αν σκεφτείς ποια μαγαζιά έχουν κάνει επιτυχία τα τελευταία χρόνια, θα δεις ότι το όνομά τους είναι κάτι τις ιδιαίτερο. Βουλκανιζατέρ, το Topa που άνοιξε πρόσφατα, το Μανάρι του Βεζενέ, ο Τσίφτης και πάει λέγοντας.

Ο μέσα χώρος δεν είναι το ιδανικό σενάριο για να κάτσεις, με τέτοιες ζέστες, αλλά αν δε βρεις έξω, κάτσε μέσα για αρχή και βλέπεις.
Οι τιμές έχουν φέρει την επιτυχία στο μεζεδοπωλείο
Το όνομα φέρνει τον κόσμο, πρέπει να έχεις όμως και κάτι να τον κρατήσει. Η Ευλαλία το έχει στις τιμές. Οι μεζέδες δε μπορώ να πω πως είναι κάτι μοναδικό. Έχει μια χαρά μεζέδες, αλλά τη μία φορά που κατάφερα να κάτσω με την παρέα μου, πριν λίγες ημέρες, με εξαίρεση το κοτόπουλο με σάλτσα φέτας, το χοιρινό μπριζολάκι και το καλαμάκι γαρίδας, δε δοκιμάσαμε κάτι που να είπαμε «όπα ρε συ, τι αμβροσία είναι αυτή». Με άριστα το 10, στο φαγητό θα έβαζα σε γευστικό επίπεδο ένα 7.5/10. Αλλά τα μεζεδοπωλεία παλιάς κοπής, κάπου εκεί κινούνταν.
Η Ευλαλία κερδίζει από τις τιμές της. Σε ένα μενού με 19 πιάτα + 1 γλυκό (γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού), δε θα βρεις τίποτα να κοστίζει πάνω από 7.50 ευρώ. Για να στο εξηγήσω καλύτερα. Έχει 4 πιάτα με κρέας. Μπιφτεκάκια, χοιρινό μπριζολάκι, λουκάνικο και το κοτόπουλο με τη σάλτσα φέτας. 7.5, 6.5, 6.5 και 7. Αυτές είναι οι τιμές τους. Ευρώ όλα αυτά. Δηλαδή με 27.5 ευρώ έχεις πάρει 4 κρεατικά που 3 άνθρωποι μίνιμουμ τα κουμαντάρετε, άρα με 10 ευρώ ο καθείς, αν βάλεις και το τιπ, έχετε χορτάσει. Δυσκολεύομαι να βρω άλλο μεζεδοπωλείο στην Αθήνα που να συμβαίνει αυτό.

Το χοιρινό μπριζολάκι είναι από τα δυνατά πιάτα του μενού.
Αν, δηλαδή, πας και πεις ότι θες όλο τον κατάλογο, ό,τι υπάρχει σε φαγητά, και είστε 6 άνθρωποι, να πάρετε και μια μπίρα ο καθένας, δε θα πληρώσετε πάνω από 20 ευρώ και θα έχετε φάει παραπάνω από αυτό που αντέχετε και θέλετε.
Ως προς τα φαγητά λοιπόν, αν μπορούσα να σου κάνω εγώ την παραγγελία, θα σου έλεγα να πάρεις τα εξής για 3 άτομα: τη σαλάτα ταμπουλέ, την ποικιλία τυριών, μπαρμπούνι μαρινάτο, τυροκαυτερή, το κοτόπουλο και το χοιρινό μπριζολάκι (τα μπιφτεκάκια μόνο χειμώνα, είναι πολύ βαριά, θα ιδρώσεις, ιδίως αν φας την πολύ πικάντικη σος γιαουρτιού) και το καλαμάκι γαρίδας.

Το υπέροχο κοτόπουλο με τη σάλτσα φέτας και τα «όχι κάτι ιδιαίτερο» ντολμαδάκια.
Αν μπορώ να αλλάξω κάτι στο μεζεδοπωλείο, αυτό είναι ο κλιματισμός, διότι έχει αρκετά πικάντικα πιάτα και το να τα δοκιμάσεις, είτε μέσα είτε έξω, σημαίνει πως θα πρέπει να ιδρώσεις τη φανέλα. Και δεν είσαι ποδοσφαιριστής για να το κάνεις. Μου αρέσει πάντως ο κόσμος, ότι είναι μαγαζί φτιαγμένο για τον σημερινό μέσο 20άρη ως 45άρη.
Διαβάστε ακόμη: Κάναμε μια σούμα τα νέα μαγαζιά της Αθήνας για να μη χάσεις το μπούσουλα




