Στη μέση του δρόμου, κρεμασμένοι σε αμάξια: Ποιος διασκεδάζει πραγματικά έτσι;

2 χαρακτηριστικές εικόνες από δημοφιλέστατα μπαρ της Αθήνας.

Διασκέδαση, μια έννοια που είναι ψιλοσαφής ως προς το τι σημαίνει. Είναι η στιγμή που περνάς καλά και απολαμβάνεις κάτι. Αυτή η έννοια της απόλαυσης είναι που φαίνεται να έχει χαθεί από τη διασκέδαση στην Αθήνα σε αρκετές περιπτώσεις μπαρ, κατά βάση στο κέντρο της πόλης, σε Παγκράτι, Εξάρχεια, Καρύτση κ.α., αν κρίνουμε από τις εικόνες που βλέπουμε τα βράδια από Πέμπτη μέχρι Κυριακή, αλλά ιδίως την Παρασκευή και το Σάββατο, δηλαδή τις ημέρες αιχμής.

Είχαμε γράψει το καλοκαίρι εδώ, για το ότι μεταφέρουμε όλες μας τις νευρώσεις στις διακοπές μας, με αποτέλεσμα να μετατρέπουμε τις Κυκλάδες σε νησιώτικες εκδοχές Παγκρατίου. Και το χειμώνα επαναφέρουμε αυτές τις νευρώσεις και τις εκφράζουμε στις εξόδους μας. Δε γνωρίζω τι μύγα έχει τσιμπήσει ένα μεγάλο τμήμα του κόσμου στην Αθήνα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο θέλουμε να πηγαίνουμε για ποτό, οι επιλογές μας στα μαγαζιά που θα πάμε για να «περάσουμε καλά», είναι ενδεικτικές του πόσο θέλουμε να τιμωρήσουμε τους εαυτούς μας κι όχι να τους επιβραβεύσουμε για τη δουλειά που κάναμε και την κούραση της εβδομάδας.

Ακολουθούμε το μπούγιο και πείθουμε εαυτούς πως θα περάσουμε ωραία, αλλά δεν περνάμε ωραία. Διότι δε μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του και περνά ωραία με το να πηγαίνει σε ένα μεζεδοπωλείο όπως η Ευλαλία (σας είχαμε γράψει εδώ) και επιλέγει να περιμένει όρθιος για 45 λεπτά ή 1 ώρα βράδυ Παρασκευής, με την ελπίδα πως σύντομα θα φύγει κάποια παρέα από ένα από τα τραπέζια και θα κάτσει αυτός με τη δική του παρέα. Πολλώ δε όταν αυτός ο άνθρωπος είναι 4ος ή 5ος στην αναμονή, άρα πρέπει να αδειάσουν 4-5 τραπέζια για να έρθει η σειρά του.

Ούτε πιστεύω ότι σέβονται τα λεφτά τους και τον εαυτό τους όσοι συρρέουν σε περιλάλητα μπαρ της πόλης, όπως τον Dr.8, το Agave, ο Profitis, το Bless Me Father, το Τσέλσι κ.α.,για να καταλήξουν να κάθονται κάμποσα μέτρα έξω από το μαγαζί ελπίζοντας πως θα τους δει ένας σερβιτόρος, θα περάσει μέσα από τις Συμπληγάδες και θα τους εξυπηρετήσει.

Χαρακτηριστική είναι η εικόνα έξω από το Τσέλσι την περασμένη Παρασκευή, που βλέπεται στην κεντρική φωτογραφία δεξιά ή η εικόνα που έχει το Dr.8 κάθε εβδομάδα (αριστερά). Ο κόσμος δεν έχει καν επαφή με τα μπαρ αυτά, απλά βλέπει την πινακίδα τους ή υπάρχει σε αυτά διά της μεταθετικής ιδιότητας, δηλαδή επειδή είναι κοντά σε έναν που είναι κοντά σε έναν που είναι κοντά σε έναν κοκ., που αυτός ο τελευταίος ένας είναι στην είσοδο του μαγαζιού. Τι ποτό και μουσική να απολαύσεις όταν βλέπεις με το κυάλι το μπαρ; Το μπαρ είναι μια ιδέα γι’ αυτούς, αρκεί που το φαντάζονται, το ονειρεύονται, δε χρειάζεται και να το ζουν στ’ αλήθεια.

Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά τόσοι πολλοί άνθρωποι στοιβάζονται σε πεζοδρόμια που δεν τους χωράνε, εμποδίζουν οποιαδήποτε διέλευση πεζών και, έτι χειρότερα, έχουν καλύψει το μισό δρόμο κι εμποδίζουν τη διέλευση και των οχημάτων. Σε περιοχές που πλήττονται από αυτή την πολυκοσμία, όπου οι ντόπιοι παλεύουν να βρουν παρκάρισμα για να πάνε στο σπίτι τους, μια μεγάλη μάζα επιλέγει να πάει σε αυτά τα μπαρ, τα βλέπει γεμάτα και αυτό που λέει είναι «ε ας κάτσουμε μωρέ εδώ στην άκρη του δρόμου να πιούμε το ποτό μας, ωραία θα είναι».

Ωραία που δε θα ακούνε τη μουσική διότι αν την ακούνε, θα πρόκειται για διατάραξη κοινής ησυχίας, ωραία που δε θα σε ενοχλεί κάθε τρεις και λίγο ο κόσμος που πάει στην τουαλέτα, αλλά ένα Peugeot που κάνει κύκλους και ψάχνει να παρκάρει. Κι όλοι αυτοί οι εκτοπισμένοι των μπαρ, αφήνουν τα ποτά τους πάνω σε ξένα αμάξια, κάθονται σε αυτά, μόνο πίτσα στη μηχανή τους δεν ψήνουν.

Κάποιος θα πει «κι εσένα τι σε νοιάζει πώς επιλέγουμε να διασκεδάζουμε;». Μα, μόλις το εξήγησα. Σκεφτείτε στη δική σας γειτονιά να μη μπορούσατε να κυκλοφορήσετε γιατί δε χωράτε να το κάνετε; Σκεφτείτε να θέλετε να πάτε σε ένα οποιοδήποτε μπαρ για ένα ποτό και να βλέπετε ορδές να έχουν καλύψει το μονοπάτι προς την είσοδο.

Όλο αυτό το λέμε «διασκέδαση» πια, στην Αθήνα, ενώ το πραγματικό του όνομα είναι αυτοτιμωρία και αυτοταπείνωση, σε βαθμό που θες να πας να τους πιάσεις και να τους ρωτήσεις «γιατί δε σας αγαπάτε ρε παιδιά;», με τέτοιο δραματικό τόνο σαν σε αρχαία τραγωδία!

* Σε προηγούμενη μορφή του άρθρου, υπήρχε αναφορά στο μαγαζί Κοκέτα στο Χαλάνδρι, από λάθος του συντάκη, που δεν είχε θέση ως αναφορά σε σχέση με αυτό που περιγράφει το άρθρο και ως αναγνώριση σφάλματος έχει αφαιρεθεί. 

TAGS :
Αθήνα διασκέδαση ποτό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook