
Το κουνουπίδι είναι το πιάτο-εύκολη λύση στα εστιατόρια, σα να λένε στους vegetarian/vegan «θα σε ξεπετάξω».
Η Αθήνα, παρά κάποιες φιλότιμες προσπάθειες τα τελευταία χρόνια, είναι πιο δύσκολη πόλη να είσαι vegan, ή ακόμη και χορτοφάγος. Συγκρίνω ουσιαστικά με τη Θεσσαλονίκη, που αν και δεν καταλαβαίνει από καθαρή χορτοφαγία ακόμη, μεριμνεί για τους νηστεύοντες, δίνοντας περισσότερες επιλογές και σε όσους δεν τρώνε ή δεν θέλουν να επιλέξουν ζωικά προϊόντα. Η πρωτεύουσα γενικώς αδιαφορεί, αλλά της αρέσει να προσποιείται, ειδικώς τους τουριστικούς μήνες. Βρισκόμαστε λοιπόν με δεκάδες καταλόγους εκεί έξω, με μια, δύο το πολύ χορτοφαγικές επιλογές, και μιας και ξεκινάει και η νηστεία σιγά σιγά και αυξάνεται το χορτοφαγικό κοινό για μερικές εβδομάδες, μια παράκληση: όχι άλλο κουνουπίδι.
Μην παρεξηγηθώ, το κουνουπίδι είναι ένα νόστιμο και ευέλικτο υλικό και λογικά γίνεται πιάτο στα εστιατόρια. Αλλά για αυτόν ακριβώς το λόγο, έχουμε καταλήξει κάθε σεφ που θέλει να βάλει και ένα πιο συμπεριληπτικό πιάτο στο μενού του, να έχει «μπριζόλα» από κουνουπίδι, πουρέ κουνουπιδιού, τηγανητό κουνουπίδι, nuggets κουνουπιδιού ή κουνουπίδι tempura στα ασιατικά. Πέρα από βαρετό, μετά την δεύτερη τρίτη φορά, είναι και ανέμπνευστο. Να βάλω πάπρικα σε μια φέτα κουνουπίδι και να τη πετάξω σε ένα σχαροτήγανο, το κάνω και σπίτι, και χωρίς να την πληρωσω 10€. Ο κάθε πελάτης έρχεται σε ένα εστιατόριο να απολαύσει ένα γεύμα, και αξίζει αντίστοιχη σκέψη και φιλοξενία.
Δεν μιλάω φυσικά για την περίπτωση του να πάει κανείς σε ένα κρεατάδικο και να το παίξει χορτοφάγος, ούτε να πάω στα βλάχικα και να αναρωτηθώ γιατί δεν έχει vegan επιλογές. Αλλά όταν κάθε νέο άνοιγμα διατείνεται πως σερβίρει αναβαθμισμένη ελληνική και μεσογειακή κουζίνα, μια κουζίνα με δεκάδες χορτοφαγικές επιλογές (γεμιστά, λαδερά, όσπρια κτλ) είναι κρίμα, ταλαντούχοι σεφ να επιλέγουν εύκολες λύσεις, υποχρεώνοντάς μας να φάμε το εικοστό γιουβέτσι μάγουλα φέτος («έλα μωρέ, πάντα πετυχημένο βγαίνει»).
Σαφώς, το μεγαλύτερο κομμάτι του κοινού αυτών των εστιατορίων δεν έχει τέτοιες διατροφικές ιδιαιτερότητες, αλλά καμιά φορά, ακόμη κι εμείς τα παμφάγα, μπορεί να μη θέλουμε να φάμε κρέας για οποιονδήποτε λόγο. Όταν όμως έχω να διαλέξω απέναντι σε ένα νόστιμο πιάτο με πολλές παρασκευές και μεράκι για κρεατοφάγους, ή άλλη μια συνταγή με κουνουπίδι να μας φύγει η υποχρέωση, δεν μου δίνεις ουσιαστικά την επιλογή.
Δώστε κάτι διαφορετικό σε αυτό το πιάτο
Φτιάξε μια χορτόσουπα ημέρας έστω, χρησιμοποίησε κανένα ζαρζαβατικό που σου έχει μείνει, φτιάξε ένα λαδερό, ένα ωραίο φασολάκι στη σχάρα, μια αγκινάρα, ή ένα όσπριο, που όποτε πετυχαίνω σε εστιατόρια, δεν με έχει απογοητεύσει σχεδόν ποτέ. Άλλωστε υπάρχουν εστιατόρια έξω με αστέρια Michelin που σερβίρουν και εκλεπτυσμένες χορτοφαγικές προτάσεις υψηλής γαστρονομίας. Ακόμη και αν θες να ξεφύγεις από τη μεσογειακή πεπατημένη, οι δυνατότητες είναι στη πόρτα μας,
Δεν μπορεί να αρκείσαι στο κουνουπίδι όταν φτάνουν πλέον στη χώρα μας περισσότερα υλικά από ποτέ, στα διάφορα ethnic μανάβικα και παντοπωλεία κοινοτήτων. Στην Αθήνα, καλό κουνουπίδι έχει στο καινούργιο Thirio στο Σύνταγμα, που είχαμε γράψει εδώ, ενώ ενδιαφέρουσα εκδοχή έχει και στον Φλάρο στο Παγκράτι. Όπου αλλού δοκιμάσαμε κουνουπίδι, ανικανοποίητοι μείναμε.
Είναι κρίμα, να βλέπω κάθε φορά χορτοφάγους φίλους και γνωστούς, να παίρνουν τον κατάλογο και να ψάχνουν έξοδο κινδύνου, καταλήγοντας σε: «πατάτες τηγανητές και σαλάτα, δε πειράζει, θα περάσω από κάποιο vegan μαγαζί στα Εξάρχεια μετά».
Προφανώς, καταλαβαίνω και τη πλευρά των εστιατόρων: ίσως δεν αξίζει να μπει στον κατάλογο ένα περίπλοκο πιάτο που δεν παίρνει σχεδόν κανείς και να πιάνει χώρο στη κουζίνα. Αλλά ακόμη και ένα πιάτο ημέρας, ή μια ειδική μέριμνα στις σαλάτες, να υπάρχει κάτι χορταστικό και νόστιμο χωρίς κρέας ή τυρί, δεν νομίζω ότι είναι κάποια μεγάλη απαίτηση. Η εστίαση, πέρα από επιχείρηση είναι φιλοξενία, στα μεσογειακά μας δεδομένα είναι και μοίρασμα, απόλαυση για όλους στο τραπέζι, και ένα ζηλευτό χορτοφαγικό πιάτο, μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς ακόμη και για τους παμφάγους.




