
Η Γοργόνα είναι ένα νέο και πραγματικό καφενείο στο Παγκράτι, ακριβώς όπως το λέει η ιδιότητα. Ούτε γαστροκαφενείο ούτε τίποτα new age.
Πόσες και πόσες φορές έχουμε ακούσει για καφενείο και καταλήγουμε να βλέπουμε πολύ πειραγμένα πιάτα, που ξεφεύγουν από την έννοια του καφενείου τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα; Όχι ότι το φαγητό είναι κακό. Πολύ ωραίο είναι, αλλά μοιάζει με μια άστοχη οικειοποίηση του όρου όταν στην κουζίνα υπάρχει σεφ και μενού με κάμποσα πιάτα. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο γαστροκαφενείο και το καφενείο, αν ποτέ είχατε τη σύγχυση. Όπως, επίσης, σε ένα καφενείο δεν παίζει να πληρώσεις ποτέ πάνω από 30 ευρώ το άτομο, κι αυτό αν έχεις πάρει αρκετά πιάτα και ποτά. Γι’ αυτό ακριβώς και η Γοργόνα, το νέο καφενείο που άνοιξε στο Παγκράτι, θα έχει την εκτίμησή μου από δω και πέρα, παρά το ότι θεωρώ ότι το σημείο στο οποίο βρίσκεται θα την αδικήσει.
Πρόκειται για ένα μαγαζί που άνοιξε στην αρχή της Ευφράνορος όπως την κατεβαίνεις από την πλατεία Προφήτη Ηλία, απέναντι από τα πολυσυζητημένα Profitis Spritzeria και Agave. Μάλιστα, το άνοιξαν οι άνθρωποι πίσω από το Profitis, εκτιμώ γιατί είδαν τι κόσμος μαζεύεται κάθε μέρα στον πεζόδρομο απ’ έξω και αντιλήφθηκαν πως υπάρχουν αρκετοί που, επειδή δε θα χωρούσαν σε αυτά τα δύο μαγαζιά, θα αναζητούσαν κάτι κοντά σε αυτά για να μη φύγουν από τη φάση. Και ποια περισσότερη φάση να αναζητήσουν από ένα καφενείο στο πιο hype σημείο στο Παγκράτι;
Η Γοργόνα, λοιπόν, είναι λίγο πριν από ορισμός του καφενείου. Το αναφέρω αυτό γιατί ενώ το μενού και η ατμόσφαιρα, η μουσική, είναι καφενείο, υπάρχει ένα, κατ’ εμέ, faux pas, ότι έχει κοκτέιλ στον κατάλογο. Με εξαίρεση 1-2 που είναι «κοκτέιλ καφενείου», όπως το βερμούτ με τόνικ, τα υπόλοιπα είναι επιδράσεις spritzeria. Οκ, αυτό μοιάζει με λεπτομέρεια, δεν είναι κάτι για να σταθεί κάποιος ως αρνητικό.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κι ένα δεύτερο μειονέκτημα, που δεν αφορά το καφενείο αυτό καθαυτό, αλλά το σημείο του, δεν θεωρώ ότι μπορεί να το εκτιμήσει αυτός ο κόσμος που το επισκέπτεται. Παρά το ότι γεμίζει από την πρώτη μέρα, αν και άνοιξε πριν 4-5 μέρες, δε μου λέει κάτι προσωπικά αυτό.
Έχω στο μυαλό μου το καφενείο πολύ συγκεκριμένα και αυτό που είδα από τον κόσμο, δε συμβάδιζε. Δηλαδή εγώ δε μπορώ να αποδεχτώ την καγκουριά στο στυλ όταν πας σε καφενείο. Ούτε την όρθια φάση στο πεζοδρόμιο και το μοστράρισμα. Γιατί σε αυτό το σημείο στο Παγκράτι, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Για μένα καφενείο είναι να κάτσεις στο τραπέζι, να πιεις το κρασί ή τη μπίρα σου σε αυτά τα μικρά κρασοπότηρα (μπράβο που τα έχει η Γοργόνα) και μετά από λίγο να παρασυρθείς από τη μουσική που παίζει. Αυτό δεν είναι εφικτό, διότι ακριβώς δίπλα υπάρχει ένα μεξικάνικο μπαρ, μπροστά υπάρχει ένας πολυσύχναστος δρόμος του Παγκρατίου, απέναντι η Agave και ο Profitis με την πολυκοσμία, άρα το μαγαζί έχει κόσμο, που είναι εκεί όμως μόνο σωματικά, όχι ψυχικά. Για να το πω πιο κατανοητά, είναι σα να επισκέπτεσαι μια ιστοσελίδα από μια ανάρτησή της στο Facebook και όχι να την αναζητάς στο Google για να μπεις στην αρχική της.
Μιας και το ανέφερα πριν, εξίσου λυπηρό είναι για μένα που άλλο ένα πεζοδρόμιο θα καταληφθεί από κόσμο και δε θα είναι διαθέσιμο προς διάβαση. Σε αυτό το σημείο, στην αρχή της Ευφράνορος, τα δύο πεζοδρόμια δεξιά κι αριστερά, είναι γεμάτα από τραπέζια και κόσμο. Κι όταν θα γεμίσει περισσότερο η Γοργόνα, που θα συμβεί μετά το Πάσχα, θα καταλήγει κάποιος περαστικός να περπατά στη μέση του δρόμου. Όπως πάει βασικά το σημείο, καλύτερα να πεζοδρομηθεί ο δρόμος εκεί, να τελειώνουμε.

Σπανακοτυρόπιτα και σαγανάκι με μαρμελάδα σύκου.
Το φαγητό και η ατμόσφαιρα στο καφενείο
Αφού είπα όσα θεωρώ σημαντικά ζητήματα που είναι όσα μας ενοχλούν, δικαίως, στο gentrification και στον «φασεϊσμό», ας πάω στα όμορφα. Όπου όμορφα, είναι τα τίμια φαγητά, η μουσική και το value for money.
Το καφενείο είναι ανοιχτό από πρωί όταν και σερβίρει αυγά σε διάφορες παραλλαγές, τηγανόψωμα, τηγανίτες και μπουγατσάκια και από το μεσημέρι και μετά έχει πιάτα που περιμένεις ότι θα δεις σε καφενείο, χωρίς «γιρλάντες» και σύγχρονες παραλλαγές. Ψωμί, μια κρητική σαλάτα ήτοι ντάκο, τυροκαυτερή, μελιτζανοσαλάτα αγιορείτικη, πατατοσαλάτα, γαύρο μαρινάτο, ντολμαδάκια, τηγανιά μανιταριών, κεφτεδάκια με σος γιαουρτιού, πατάτες baby, λουκάνικο χωριάτικο και τον, για μένα, πρωταγωνιστή, το σαγανάκι με μαρμελάδα σύκου. Α, έχει και δύο χωριάτικες πίτες, σπανακοτυρόπιτα και τυρόπιτα, ακριβώς όπως πρέπει. Ούτε σούπερ ουάου, ούτε μιεχ. Τίμιες. Και για το τέλος, έχει και γλυκά όπως γλυκό του κουταλιού, βανίλια υποβρύχιο, παγωτό βανίλια, γαλακτομπούρεκο και πορτοκαλόπιτα.

Ο κατάλογος της Γοργόνας σε φαγητό και ποτό.
Σε όλα του τα πιάτα, το καφενείο είναι αυτό που λέει. Δεν πας σε ένα καφενείο για να ανακαλύψεις τον ομφαλό της Γης, για να βρεις τη γενέτειρα της μαγειρικής. Πας για να απολαύσεις κάτι τίμιο, κάτι ταπεινό, κάτι που προέρχεται από τα χέρια ενός μάγειρα, ενός κουζινά, όχι ενός σεφ. Αυτό έχει η Γοργόνα και αυτό είναι το απολαυστικό.
Θέλετε να μάθετε τιμές; Δεν υπάρχει πιάτο κάτω από 5.5 ευρώ, όχι όμως και πάνω από 9.5 ευρώ. Κατά την παρουσία μου εκεί, πήρα με ένα ακόμα άτομο κεφτεδάκια, σπανακοτυρόπιτα, μανιτάρια, ντάκο, σαγανάκι, πατατοσαλάτα, πορτοκαλόπιτα και 5 μπίρες και δώσαμε 78 ευρώ. Αν αφαιρέσετε δηλαδή τις 5 μπίρες που έκαναν 27.5 ευρώ, για αυτά τα 7 πιάτα, δώσαμε 50.5 ευρώ και χορτάσαμε υπέρ το δέον, θα μπορούσαμε δηλαδή να έχουμε πάρει λιγότερα. Κάτι που σημαίνει πως με 25 ευρώ συν 10 ευρώ το ποτό, συν το όποιο tip, να φύγεις γεμάτος. Όχι μόνο στο στομάχι, αλλά και στη διάθεση, δεδομένης της μουσικής που έχει Μαρινέλλα, Κουμιώτη, Ζαμπέτα, Μπιθικώτση και όλη αυτή τη χορεία. Θεωρώ πως προς τον χειμώνα, που θα είναι κλειστός ο χώρος και όχι ανοιχτές τζαμαρίες, η φάση μέσα θα είναι ακόμα καλύτερη, κι ας χωράει με το ζόρι 3 τραπέζια.
Συνοψίζοντας, το ίδιο μαγαζί, με το ίδιο μενού και ατμόσφαιρα, αν το έβλεπα σε ένα λιγότερο θορυβώδες σημείο, σε μια πλατεία ίσως, θα ήταν το ιδανικότερο στέκι. Τώρα, είμαι στο «ναι, ναι, ναι, αλλά…».
📍Ευφράνορος 35, Παγκράτι/Τιμή κατ’ άτομο: 15-25€




