Καφενείο: Επιστροφή στο πρώτο και μοναδικό παραδοσιακό «μπιστρό» της Αθήνας

Καλώς ήρθατε στο Καφενείο. Έναν θεσμό του Κολωνακίου.

Οδός Λουκιανού. Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η κυρία Έλλη Θεοδώρου ανοίγει το Καφενείο 1987 σε ένα νεοκλασικό κτήριο της γειτονιάς. Για πολλά χρόνια υπήρξε σταθμός για τον Αθηναίο αστό. Υπάλληλοι γραφείων, καλλιτέχνες, πολιτικοί, δημοσιογράφοι.Ένα παραδοσιακό στέκι με ελληνικά φαγητά και λιτή, αυθεντική αστική αισθητική.

Όπως κάθε τι που κάνει τον κύκλο του, έτσι κι αυτό έγραψε τα δικά του χιλιόμετρα. Κι ακόμη και μετά την τρομακτικά εύστοχη ανακαίνιση, αν έχεις μάτι, το νιώθεις στην ατμόσφαιρα. Οι τοίχοι του κρύβουν ζουμερές, πικάντικες, έντονες — ίσως και σκοτεινές — ιστορίες. Δεν θα σας πώ τις ιστορίες που έμαθα, τις κρατάω για μένα, ωστε κάθε φορά να που πηγαίνω να τις παίζω στη φαντασία μου με ένα μπουκάλι ξινόμαυρο.

Ο χώρος έχει αυτή την αίγλη παλιάς Αθήνας, ενώ στον χώρο έχει γίνει ανανέωση στα έργα τέχνης στους τοίχους, με τον Φασιανό να ξεχωρίζει. (Φωτό: Andro.gr).

Εγώ και το Κολωνάκι

Εγώ, η Αγάπη, η φίλη σας, δεν πήγαινα στο Κολωνάκι. Στα χρόνια της μεγάλης του δόξας ήμουν αγέννητη ή πολύ μικρή. Αργότερα, δεν με ενέπνευσε ιδιαίτερα. Δεν το σνομπάρω, ούτε είμαι κλειστόμυαλη — απλώς δεν ήταν ποτέ το στυλ μου.

Όμως, μαγείρισσα γαρ και πολυπράγμων, πώς να μη συγκινηθώ από τον τρόπο που οι σημερινοί ιδιοκτήτες προσέγγισαν το Καφενείο;

Ρίσκαραν να ζωντανέψουν έναν μισοξεχασμένο θρύλο, με σεβασμό στην ιστορία του αλλά και στο κοινωνικό έργο που κάποτε προσέφερε. Δημιούργησαν έναν χώρο που όταν τον επισκέπτεσαι νομίζεις πως ήταν πάντα έτσι. Κράτησαν στοιχεία σαράντα χρόνων, ανέδειξαν τα ραβασάκια και τα μικρά έργα τέχνης που γεννήθηκαν μέσα εκεί, πρόσεξαν τα υλικά της ανακαίνισης χωρίς να σβήσουν τη μνήμη.

Συκώτι με χόρτα, ένα από τα πολλά αλλά απλά πιάτα που θα βρείτε στο Καφενείο.

Διάλεξαν Ελληνίδα μαγείρισσα, την Κυριακή Φωτοπούλου, που τη χαρακτηρίζουν η απλότητα και η παράδοση. Κράτησαν τίμιο και φυσιολογικό κοστολόγιο. Αναβάθμισαν την εμπειρία με μια σοβαρή λίστα κρασιών. Και το προσωπικό; Σαν να πέρασε από κάστινγκ. Κλασικές, ελαφρώς καλτ φιγούρες, ευγενικές, με ξεκάθαρη εμπειρία και την εξυπνάδα να επικοινωνούν με τον κάθε πελάτη διαφορετικά.

Κάπου εδώ να αναφέρω πως ο ένας σερβιτόρος, δεν σας λεω ποιος γιατί μπορεί να μην θέλει να το αποκαλύψω, είναι και μάγος – μου έκανε ένα σωρο κόλπα αφού φάγαμε, κάνοντας με να ξεκαρδιστώ στα γέλια αποθεώνοντας τον. Ήταν σαν μια κινηματογραφική σκηνή άλλης εποχής, που με έκανε να νιώσω σαν μικρό παιδί γεμάτο ενθουσιασμό και να πιστέψω ξανά στην μαγεία.

Καφενείο χωρίς γιουβέτσι γίνεται; Δε γίνεται.

Το φαγητό στο Καφενείο

Το φαγητό είναι απλό, νόστιμο και με πολύ τίμιες μερίδες. Τα υλικά είναι ποιοτικά — το καταλαβαίνεις γρήγορα. Δοκίμασα την πίτα ημέρας, μια εξαιρετική μπατζίνα ελαφρώς ζεσταμένη στα κάρβουνα. Τους κολοκυθοκεφτέδες, που ενώ θεωρούνται το «χιτ», για τα δικά μου γούστα είχαν λίγο περισσότερο αλεύρι απ’ όσο θα ήθελα — θα προτιμούσα να πρωταγωνιστεί το κολοκύθι.

Μια ολόφρεσκη, τραγανή σαλάτα με καρότο και λεμονάτη σάλτσα ενισχυμένη με φρέσκο κόλιαντρο. Μια χτυπητή / τυροκαυτερή από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει στην Αθήνα — με σωστές εντάσεις, μια ολόκληρη καυτερή πιπεριά στα κάρβουνα δίπλα της και τραγανά λαδοπιτάκια Ρόδου.

Τα μπιφτεκάκια με τσιπς είναι το highlight του μενού στο Καφενείο. (Φωτό: Andro.gr).

Οι λαχανοντολμάδες δεν ήταν πολύ λεμονάτοι και η σάλτσα τους ήταν λίγο πιο πηχτή απ’ όσο θα επέλεγα, αλλά ήταν ελαφριοί και θα τους ξαναέτρωγα. Η κοτόσουπα αυγολέμονο βελούδινη και σωστά λεμονάτη. Το συκώτι εξαιρετικής ποιότητας, κομμένο λεπτό — λίγο old school στο πάχος του, χάνοντας λίγη από τη ζουμερή του φύση, αλλά με καθαρή γεύση. Θεϊκά τραγανά τσιπς πατάτας συνοδεύουν τα κυρίως. Μπιφτεκάκια ζουμερά, αφράτα μαμαδίστικα, ελαφριά.

Κάπου εδώ θα μου πεις: δεν έσκασες; Έσκασα. Αλλά ειλικρινά ήθελα να δοκιμάσω κι άλλα. Μου άρεσε που είδα γιαούρτι με αμύγδαλα και ελαιόλαδο στις ελληνικές «αλοιφές». Μου άρεσαν οι σαλάτες που έβλεπα να περνούν από τα διπλανά τραπέζια. Μου άρεσε που είδα ελληνικά , νόστιμα τυριά στο μενού. Μου άρεσαν τα ζωντανά χρώματα που κρατά κάθε πιάτο.

Διότι τα χρώματα λένε πολλά σε ένα μαγειρευτό. Μια ολόχρυση πατάτα. Μια κατακόκκινη σάλτσα που βλέπεις τα σποράκια της ντομάτας. Ωμό ελαιόλαδο. Ολοπράσινα φρέσκα μυρωδικά. Ένα πιάτο πρέπει να σου μιλάει πριν καν το δοκιμάσεις.

Οι κολοκυθοκεφτέδες στο Καφενείο.

Στα γλυκά, με ειλικρίνεια, δεν ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα — με εξαίρεση το γιαούρτι με μέλι και κηρήθρα. ανάλαφρο, χωνευτικό.

Μιλάμε για μια κάρτα περίπου πενήντα πιάτων, όλα με τη δική τους ιστορία. Ένα προσωπικό στοίχημα για τη σεφ Κυριακή Φωτοπούλου — και κάπως ενστικτωδώς πιστεύω πως θα το κερδίσει.

Το Καφενείο ξεκινά μια νέα ιστορία. Θα κρατήσει άλλα σαράντα χρόνια; Θα ξαναγίνει κέντρο λόγιων και αστών; Θα γίνει μέρος της σύγχρονης αθηναϊκής φάσης; Το εύχομαι. Διότι είναι τόσο τίμιο, που αν έμενα κοντά, θα έπαιρνα φαγητό για το σπίτι σχεδόν κάθε μέρα.

Και σε μια εποχή που η εστίαση συχνά ακολουθεί τυφλά τάσεις, εδώ υπάρχει κάτι απλό και καθαρό: ένα μαγαζί που δεν προσπαθεί να πείσει κανέναν. Είναι αυτό που είναι. Που ήταν, και ελπίζουμε να παραμείνει.

📍Λουκιανού 26, Κολωνάκι, Τιμή κατ’ άτομο: 35-40€

Διαβάστε ακόμη: 11 μέρη στην Αθήνα για να απολαύσεις τοπ ταραμά.

TAGS :
Αθήνα καφενείο κολωνάκι

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook