
Σουβλάκι στο κέντρο της Αθήνας, όπου τα ενοίκια είναι υψηλά, σε μια πόλη με τέτοιο κόστος ζωής, και να κοστίζει μόνο 1.5 ευρώ το καλαμάκι και 2.80 το τυλιχτό; Πώς;
Ακούμε διαρκώς τα τελευταία χρόνια για την τιμή στο σουβλάκι που ανεβαίνει και που φτάνει σιγά σιγά στα 4.5 ευρώ, ενώ σε αρκετά μαγαζιά είναι ήδη στα 5 ευρώ. Και ακούμε με κατανόηση τους ιδιοκτήτες σουβλατζίδικων που μας μιλούν για τα κόστη που έχει η επιχείρηση και το ότι δε θα υπάρξει ούτε το ελάχιστο κέρδος αν δεν ανεβάζουν τις τιμές. Λογικό κι αυτό και όσο μπορούμε να στηρίξουμε. Αλλά πώς να αισθανθούμε εμείς ως καταναλωτές όταν βλέπουμε παραδείγματα για το αντίθετο;
Είναι σαφές πως θα κατανοούσαμε να κοστίζει ένα τυλιχτό 5 ευρώ κι ένα καλαμάκι 3 ευρώ, αν βλέπαμε πως ισχύουν αυτές οι τιμές grosso modo σε όλη την αγορά. Αλλά όταν υπάρχουν μαγαζιά που όχι απλώς δεν πάνε την τιμή σε αυτά τα επίπεδα, αλλά τη διατηρούν σε επίπεδα προ πανδημίας, όσο και να θέλουμε να στηρίξουμε, δε μπορούμε.
Σας έχουμε μιλήσει στο παρελθόν εδώ για τη Βόλβη, όπου το τυλιχτό είναι στα 2.30 ευρώ αν το πάρεις από κει και στα 2.60 αν το παραγγείλεις. Σαν τη Βόλβη, έχουμε ακόμα ένα μαγαζί στο κέντρο, στην καρδιά της Αθήνας. Κι αυτό το τονίζουμε γιατί το κέντρο είναι ακριβό σε ενοίκια. Έχει βέβαια το πλεονέκτημα πως πάντα θα τριγυρίζει κόσμος στοο μαγαζί σου. Άρα, αν πεινάσει και θέλει σουβλάκι, θα έρθει σε σένα.

Είναι μονόδρομος το old school. Το Καλαμάκι Μόνο είναι ένα φωτεινό παράδειγμα, διότι έχει και υψηλή ποιότητα.
Αν έπρεπε να κάνουμε μια εικασία, μια εκτίμηση τιμής για το χαμηλότερο δυνατό κόστος για ένα καλαμάκι ή τυλιχτό, θα λέγαμε 1.80 το καλαμάκι και 3 ευρώ το τυλιχτό. Στο Καλαμάκι Μόνο, στη Ρόμβης, από τα πιο κεντρικά σημεία, το καλαμάκι κοστίζει 1.5 ευρώ αν το παραλάβεις από το κατάστημα και 1.7 ευρώ αν το παραγγείλεις, ενώ το τυλιχτό είναι στα 2.80.
Κρατήστε το σουβλάκι απλό
Η εύλογη απορία είναι: πώς γίνεται να έχει τέτοια τιμή ένα σουβλατζίδικο στην Αθήνα των υψηλών ενοικίων και κόστους ζωής; Απλό. Δεν ξοδεύει σε περιττά υλικά. Έχει δύο κωδικούς, καλαμάκι χοιρινό και σουβλάκι τυλιχτό με καλαμάκι χοιρινό, κρεμμύδι, ντομάτα και αρωματικό γιαούρτι. Και κάνει πατάτες τηγανητές ξεχωριστά, συν καυτερή σος Σαντορίνης. Αυτά. Κρατώντας δηλαδή χαμηλά το δικό του κόστος σε υλικά, ιδίως ως προς το κρέας, αφού δεν έχει μια συσκευή με γύρο να γυρίζει όλη μέρα και να καίει ρεύμα, μπορεί να παρέχει ένα οικονομικό προϊόν.
Ποιο είναι το μήνυμα; Μείνετε απλοί, μην απλώνεστε σε 10 διαφορετικούς συνδυασμούς τυλιχτών για να ικανοποιήσετε κι άλλους πελάτες. Μάθετε εσείς στον πελάτη τι να ζητάει και με τι να ικανοποιείτε. Ναι, αν δω στο μενού σας ως επιλογή μια ροζ ή κίτρινη σος, μαρούλια ό,τι άλλο νεωτερίστικο, ίσως το ζητήσω. Αν όμως βλέπω στα μενού μόνο καλαμάκι ή κεμπάπ ή γύρο και αυτό να είναι στην άρτια μορφή του, θα ακολουθήσω το σκεπτικό.
Δείτε και τα άλλα παραδείγματα σουβλατζίδικων που έχουν κρατήσει τις τιμές σε οικονομικό πλαίσιο στον σύνδεσμο παραπάνω.
Είναι μονόδρομος το old school. Το Καλαμάκι Μόνο είναι ένα φωτεινό παράδειγμα, διότι έχει και υψηλή ποιότητα. Ένα μαγαζί που το άνοιξαν δυο φίλοι χωρίς προηγούμενη σχέση με την εστίαση, έβαλαν κι έναν πεπειραμένο ψήστη να χειρίζεται τα καλαμάκια, να τα βουτάει και σε λεμονόνερο για να ενταθεί η γεύση του κρέατος και με 1.5 ευρώ προσφέρουν σουβλάκι με κρέας ζουμερό και πολύ γευστικό. Άρα, αν δώσεις 4.5 ευρώ έχεις πάρει πρωτεΐνη κι έχεις χορτάσει. Ή 5.60 αν πάρεις δύο τυλιχτά, που θα σε χορτάσουν κι άλλο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.




