Ο Maxi Riedel στην Αθήνα: Όσα ζήσαμε στη γευσιγνωσία του μαιτρ των ποτηριών

Ο Maximillian J. Riedel είναι κάτι παραπάνω από γνώστης για το πώς πρέπει να σερβίρουμε το κρασί μας.

Την Πέμπτη, 8 Μαΐου, ο Maximillian J. Riedel, 11η γενιά των Riedel στην προεδρία της ομώνυμης εταιρείας και “glass maestro” όπως αναφέρεται συχνά, έκανε μια συνταρακτική παρουσίαση στο Ballroom της Αίγλης Ζαππείου, σε συνεργασία με τη deals SA. Αν αυτό που μόλις διαβάσατε σας φαίνεται υπερβολικό, μάλλον δεν γνωρίζετε τον κύριο και σίγουρα έχουμε πολλά να πούμε, για τη δική σας απόλαυση.

Η εταιρεία Riedel είναι η αρχαιότερη οικογενειακή, πολυεθνική εταιρεία υαλικών στον κόσμο. Ιδρυθείσα το 1756 στη Βοημία, με τα θρυλικά της κρύσταλλα, αναγκάστηκαν να μεταφερθούν στην Αυστρία το 1945 λόγω των επιπτώσεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκεί, ο τότε 9ης γενιάς πρόεδρος της εταιρείας Claus Josef Riedel, το 1958, μετά από 16 χρόνια έρευνας επάνω στο πως επηρρεάζει το ποτήρι τη γεύση και την εμπειρία του κρασιού, βγάζει το πρώτο “νέου τύπου” κολωνάτο ποτήρι κρασιού, σε εντίθεση με τα μέχρι τότε χαμηλά, βαριά σχέδια που κυριαρχούσαν. Αρκεί να πούμε ότι αυτό το ποτήρι, το Burgundy Grand Cru, βρίσκεται σήμερα στην συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη.

Από την ίδρυση της, η Riedel έχει έναν σκοπό. Με ενδελεχή έρευνα, να βελτιώσει με κάθε ποτήρι, με κάθε κανάτα την εμπειρία της οινοποσίας, και να αναδείξει το κάθε σταφύλι με την αγάπη που του αξίζει. Τι σημαίνει αυτο; Ας μιλήσουμε για την εμπειρία μου στις 8 Μαΐου.

Το Ballroom της Αίγλης Ζαππείου ήταν κατάμεστο από επαγγελματίες του χώρου και λάτρεις του κρασιού.

Το Ballroom της Αίγλης Ζαππείου ήταν κατάμεστο από επαγγελματίες του χώρου και λάτρεις του κρασιού. Στα τραπέζια γευσιγνωσίας που μας περίμεναν, υπήρχαν τέσσερα δοχεία με κρασί, και τέσσερα, άδεια, διαφορετικά ποτήρια Riedel, ένα για κάθε μπουκάλι, ανάλογα το σταφύλι από το οποίο φτιάχνεται το κρασί. Ο Maximillian RIedel βγήκε να μας χαιρετίσει, ξεκινώντας με την πολύ ευχάριστη ρητορική του (πραγματικός showman ο Κύριος των ποτηριών) την κουβέντα για το πόσο σημαντικό είναι να πίνεται το κάθε κρασί στο σωστό του ποτήρι.

Όπως καταλαβαίνετε, αυτά τα έχουμε ξανακούσει όλοι, και γενικώς κάτι τέτοιο περιμέναμε, ίσως να φάνηκε σε πολλούς από εμάς και υπερβολικός. Τότε λοιπόν, ήρθε το πρώτο πείραμα -ή ίσως πείραγμα, για όσους δεν τον πιστέψαμε εξ αρχής: Ζήτησε να σερβίρουμε το πρώτο κρασί, το Αυστριακό Nigl Sauvignon Blanc του 2023, όχι μόνο στο πρώτο, κατάλληλο ποτήρι, το Sauvignon Blanc 6330/033, αλλά και σε ένα ακόμη, “λάθος” σκεύος, το Chardonnay 6330/97 -επίσης ποτήρι λευκού. Πριν μιλήσουμε για τη γεύση, θα ξεκινήσω από την αίσθηση, γιατί ένα ποτήρι δεν είναι μόνο εργαλείο για να πηγαίνει το κρασί από το μπουκάλι στο στόμα, με τον ίδιο τρόπο που ένα αμάξι δεν είναι απλά ένα μέσο για να πηγαίνεις από ένα μέρος στο άλλο.

Υπήρξαν πολλές τεχνικές λεπτομέρειες για το πως το κάθε ποτήρι μελετάει τη κλίση του κεφαλιού.

Ένα ποτήρι είναι εμπειρία, είναι τέχνη, είναι στυλ. Τα ποτήρια Riedel είναι απίστευτα ελαφριά. Είναι τόσο λεπτά που νομίζεις πως αν το αφήσεις θα αιωρηθεί (μη το δοκιμάσετε). Ταυτόχρονα βέβαια έχουν στυλ, και μάλιστα πολύ. Όταν πίνεις, τη στιγμή που το ποτήρι φτάνει στο ύψος των ματιών, το καθαρό κρύσταλλο στην κάθετη οπτική γίνεται σχεδόν αόρατο, όσο στο στόμα σου ακουμπάει η λεπτή φλίδα γυαλιού, η οποία ίσα που υπάρχει. Άλλωστε, το Riedel στο στόμα είναι απλά συνοδός, πρωταγωνιστής είναι το κρασί. Όπως το περιέγραψε ο ίδιος ο Maximillian, το ποτήρι είναι σαν ηχείο. Δεν είναι αυτό που συνθέτει τη μελωδία, αλλά ένας λάτρης της μουσικής, ξέρει πόσο σημαντικό είναι να αποκαλύπτεται η κάθε νότα. Το δεύτερο που είπε, σαν προειδοποίηση, είναι να προσέχουμε, γιατί εκείνη η μέρα θα μας αλλάξει κάθε οινοποσία.

Δε θέλω να σας κουράσω, αλλά η διαφορά ανάμεσα στο ίδιο κρασί (εμείς το σερβίραμε άλλωστε στα ποτήρια) από το ένα ποτήρι στο άλλο, ήταν χαώδης (!). Στο ποτήρι του, το κρασί χόρευε στη παλέτα με τα αρώματα του φρούτου, ενώ στο ποτήρι του Chardonnay, γευτήκαμε ελάχιστες από τις νότες που είχαμε μόλις απολαύσει. Ξαφνικά το ίδιο κρασί, έχανε το νόημά του, όπως μια όπερα από ηχεία κινητού. Το δωμάτιο, γεμάτο ειδικούς του χώρου (που συχνά είμαστε οι πιο σνομπ), γέμισε από επιφωνήματα εντυπωσιασμού, και κάπως έτσι, οι άνθρωποι που εκτιμούν τα ποτήρια, έγιναν περισσότεροι.

Oι καράφες της Riedel είναι σαν γλυπτά.

Αυτό επαναλήφθηκε για όλα τα κρασιά, με αποκορύφωμα για εμένα το Château Cos D’Estournel Pagodes De Cos του 2016. Ένα ακριβό κρασί, που ξαφνικά στο ποτήρι του, αποκτούσε νόημα. Ουμάμι νότες από μπέικον ερχόντουσαν να αγγίξουν τη γλώσσα και να δεθούν με το φραγκοστάφυλο και άλλα μαύρα μούρα, σε μια έκφραση του κρασιού, που με έκανε να σκεφτώ το -ίσως ρηχό αλλά ρεαλιστικό- τώρα καταλαβαίνω γιατί αξίζει αυτήν την τιμή, τώρα μπορώ να πω ότι όντως το γεύτηκα.

Υπήρξαν πολλές τεχνικές λεπτομέρειες για το πως το κάθε ποτήρι μελετάει τη κλίση του κεφαλιού, για το πως ασχολούνται με το ποιο μέρος της γλώσσας έρχεται πρώτο σε επαφή με το κρασί και πως θα εκφραστούν οι ταννίνες. Η έρευνά τους είναι πολύ βαθιά και τη βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά καταλαβαίνω πως γενικά, δε μας απασχολεί τόσο πως δουλεύουν τα ηχεία μας, λάτρεις της μουσικής είμαστε.

Συχνά όταν είμαστε έξω και δε μας άρεσε ένα κρασί, μπορεί να κατηγορήσουμε τον οινοχόο, ή κάποιον φίλο που το διάλεξε, ή τη θερμοκρασία ή το φαγητό. Έχουμε σκεφτεί όμως, ότι ίσως απλά να φταίει το ποτήρι; Τα ποτήρια Riedel δεν είναι φθηνά. Αλλά η εμπειρία του να γεύεται κανείς την κάθε νότα, και να παίρνει γευστικά κάθε ευρώ του κρασιού που αγόρασε, δεν μπορώ να την κοστολογήσω. Εγώ πάντως τη συλλογή μου την ξεκίνησα, και θεωρώ ότι ο κάθε λάτρης του κρασιού θα πρέπει να έχει ένα σετ, έστω για τα αγαπημένα του σταφύλια.

Διαβάστε ακόμα: La Trappe, η μπύρα των τραπιστών (και ουχί τράπερ) μοναχών που σε αφήνει άφωνο.

TAGS :
deals riedel

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook