Γιατί οι λάτρεις του ιαπωνικού φαγητού μιλάνε για το Kuchisabishii στο Κουκάκι;

Το Κuchisabishii είναι ένα εστιατόριο φτιαγμένο με το μεράκι δυο ιαπωνόφιλων να φέρουν το καλύτερο δυνατό πρόσωπο της «δρομίσιας» ιαπωνικής κουζίνας στην πρωτεύουσα.

Οι συζητήσεις για την Ιαπωνία περιστρέφονται συχνά γύρω από το φαγητό, και τείνουν να είναι δυο ειδών: Οι συνηθισμένες ερωτήσεις για το σούσι και τα wagyu από όσους δεν έχουν επισκευτεί ακόμη τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, και οι συζητήσεις με τους «γνώστες» που συνήθως κινούνται γύρω από διαφορετικές γεύσεις, takoyaki, Yakisoba, ιαπωνικό κάρυ και άλλα. Είναι γεύσεις που σπάνια συναντάει κανείς στην Ελλάδα, μια μορφή ιαπωνικού «βρώμικου», καθημερινού street food και μαγειρευτού που καταλήγει να είναι πιο αξιομνημόνευτη, γιατί είναι η πιο λαϊκή, κλασική έκφραση της γαστρονομίας τους.

Αυτές τις γεύσεις συζητούσα με τον Γιάννη Πετρή, όταν κοντά ένα χρόνο πριν μου είχε πει ότι θέλει να ανοίξει με τον Μπάμπη Ασκερίδη (Tuk Tuk) το Kuchisabishii (κουτσισαμπισί στην προφορά, εξ’ ου και το διπλό i στο τέλος), ένα ιαπωνικό εστιατόριο (σας είχαμε κάνει έναν πρόλογο εδώ) που δεν θα επαναλαμβάνει τις συνηθισμένες, πιο ελεβέ, μορφές ιαπωνικής γαστρονομίας, αλλά θα φέρνει πιο κοντά μας το εύκολο φθηνό φαγητό του δρόμου, τα ζεστά πιατάκια των ιαπωνικών παμπ.

Έχει ήδη κάνει πάταγο στα μίντια, και λογικό, αφού είναι πολύ όμορφα και «εξωτικά» διακοσμημένο, πιστό στην αισθητική που θα συναντούσε κανείς και σε μια izakaya στο Τόκυο.

Το εστιατόριο Kuchisabishii έχει ήδη κάνει πάταγο στα μίντια, και λογικό, αφού είναι πολύ όμορφα και «εξωτικά» διακοσμημένο, πιστό στην αισθητική που θα συναντούσε κανείς και σε μια izakaya στο Τόκυο, μιας και πολλά από τα διακοσμητικά και λοιπά υλικά (λ.χ. κουτάλια, μπωλάκια) τα έχουν φέρει οι ίδιοι από εκεί στα πολυάριθμα ταξίδια τους, στα οποία κάνανε, μεταξύ άλλων, και σεμινάρια ιαπωνικής μαγειρικής.

Δεν είναι όμως μόνο η διακόσμηση. Είναι τα μικρά booth για να καθίσεις που θυμίζουν Ιαπωνία, το τατάμι σε ένα κομμάτι του χώρου με μέρος να τοποθετήσεις τα παπούτσια σου αφού τα βγάλεις, τα ποτήρια του highball…Έχουν φτιάξει έναν μικρό ναό νοσταλγίας για τις καλές στιγμές του Τόκυο, και αυτό φαίνεται στο ύφος του εστιατορίου, στην εμπειρία του πελάτη, στην παρουσίαση των πιάτων.

Κάτι που εκτίμησα πολύ είναι ότι δεν έχουν προσαρμόσει τα πιάτα στον πελάτη όμως. Η γευστική προσέγγιση είναι «όσο πιο κοντά στο ιαπωνικό πρότυπο μπορούμε να το φτιάξουμε, γιατί έτσι αρέσει σε εμάς». Από τα ελαφριά ιαπωνικά highballs και τα προσιτά μεσαίας ποιότητας σάκε, μέχρι τα takoyaki πηγμένα στο ουμάμι, τα yakisoba που προτιμάνε οι άνθρωποι της ιαπωνικής πρεσβείας και τα yakitori με τη μυστική σάλτσα του σεφ.

Η γευστική προσέγγιση είναι «όσο πιο κοντά στο ιαπωνικό πρότυπο μπορούμε να το φτιάξουμε, γιατί έτσι αρέσει σε εμάς», λέει στο Andro ο ένας εκ των ιδιοκτητών.

Ένα πολύ προσιτό ιαπωνικό-ασιατικό εστιατόριο

Πριν ξεκινήσουμε να μιλάμε για γεύση, θα πω ότι πολλά πράγματα δεν είναι ολόιδια, και δεν θα μπορούσαν να είναι. Για παράδειγμα τα yakisoba γίνονται σε wok, και δεν έχουν αυτή τη λίγο καρβουνιασμένη χαρακτηριστική γεύση που τους δίνει το teppanyaki (η μεγάλη καυτή μεταλλική πλάκα στην οποία συνήπως τα φτιάχνουν) και τα takoyaki είναι πιο σφιχτά από τα ιαπωνικά που λιώνουν στο δάγκωμα, με σκοπό να αφήσουν εγκαύματα το στόμα σου από το παράλογα καυτό εσωτερικό τους. Αυτό μπορεί για πολλούς να είναι και καλύτερο. Το Κuchisabishii είναι σίγουρα όμως ένα εστιατόριο, φτιαγμένο με το μεράκι δυο ιαπωνόφιλων, να φέρουν το καλύτερο δυνατό πρόσωπο της «δρομίσιας» ιαπωνικής κουζίνας στην πρωτεύουσα. Και τα καταφέρνουν. Όλα αυτά, με μεγάλες μερίδες, σε κάποιες από τις χαμηλότερες τιμές της Αθήνας για ασιατικό.

Θα ξεκινήσω με ένα πιάτο που είναι πιο generic ασιατικό, παρά ιαπωνικό, αλλά με στιγμάτισε, σε βαθμό που το αναζητώ μεθυσμένος, αλλά το μαγαζί κλείνει στις 11. Το kimchi chahan (δηλαδή fried rice – 9€) είναι το πιο ωραίο βρώμικο της Αθήνας για μετά τα ποτά, και αν μπορείτε αλλάξτε μου γνώμη. Ένα άριστα τηγανισμένο ρύζι, με κίμτσι για αυτή την πικάντικη νότα που χρειάζεται το βράδυ, τιγκαρισμένο στο msg, για να βγάζει αυτή τη λαχταριστή αλμυρή ουμάμι αίσθησή του, με ένα ωραία τηγανισμένο μελάτο αυγό από πάνω. Λιπαρό, πικάντικο, εύκολα νόστιμο, χωρίς να προσποιείται γκουρμεδιές (παρακαλώ διευρύνετε τα ωράρια).

Περνώντας αυτήν την ερωτική εξομολόγηση, καλή εντύπωση μου έκαναν τα yakitori, και ειδικά το kawa (3€/κομμάτι) με πέτσα κοτόπουλο. Η πετσούλα έχει αφήσει καλά το λίπος της, και έχει γίνει τραγανή, αλμυρούτσικη και ταιραστή με την ωραία μυστική σάλτσα του σεφ Ασκερίδη, από μαγειρεμένη μίσο. Ωραίο, πολύ γευστικό ορεκτικό για την μπύρα σου.

Tebasaki Gyoza (φτερουγες κοτοπουλο γεμιστες με κιμά κοτόπουλο) και η κρεμ μπρουλέ παγωτό που θα βρείτε στο Kuchisabishii.

Εδώ υπάρχουν δυο πράγματα που εκτελεί καλά το εστιατόριο. Αρχικά, η ύπαρξη του «χαρακτηριστικού στοιχείου του σεφ» όπως εδώ η σάλτσα, είναι πολύ συχνή στην Ιαπωνία, όπου όλοι αφιερώνουν χρόνια να βελτιστοποιήσουν την τέχνη και την τεχνική τους, συχνά σε ένα και μόνο πράγμα. Δεύτερον, η καλή ιαπωνική ταβέρνα έχει σα βασικό χαρακτηριστικό να θέλει να σε κάνει να πιεις, και αυτό στο εστιατόριο Kuchisabishii γίνεται πολύ καλά.

Στήριξα πριν τα takoyaki (6 κομμάτια, 8€!) ότι είναι ό,τι πιο κοντά στο αυθεντικό έχουμε στη πρωτεύουσα, και τα συστήνω ανεπιφύλακτα γιατί όχι μόνο είναι άρτια παρασκευασμένα αλλά έχουν ένα μεγάλο ατού που τα ιαπωνικά δεν έχουν: το πολύ ανώτερο, ελληνικό χταπόδι. Το kare pan (7€) αντίστοιχα φέρνει κάτι πολύ βαθιά ιαπωνικό στη χώρα μας, με τρόπο που το τρώνε κι εκεί, αλλά θεωρώ ότι θα μπορούσε να είναι πολύ πιο γευστικό και γεμάτο, ακολουθώντας και το πληθωρικό κλίμα του υπόλοιπου μενού. Kare pan είναι ένα τηγανητό ψωμάκι γεμιστό με κάρυ και κάποια πρωτεϊνη, στη συγκεκριμένη περίπτωση κοτόπουλο. Προσωπικά, τα kare pan μου αρέσουν με αρκετά ψημένο, βαθύ καφέ κάρυ, που στάζει στο δάγκωμα, ενώ εδώ είχαν επιλέξει ένα ελαφρύ, σχετικά στεγνό μιξ, που ίσως έκανε το τηγανητό να φαίνεται περισσότερο.

Τα γλυκά του εστιατορίου φέρουν επίσης δόση νοσταλγίας, μιας και φτιάχνουν (από το μηδέν και σε σαφώς ανώτερη ποιότητα) γλυκά ψυγείου από τα ιαπωνικά mini market. Μια πολύ χαριτωμένη κίνηση που κλείνει το μάτι και στον ιάπωνα επισκέπτη. Η κρεμ μπρουλέ παγωτό ήταν νόστιμη (γλυκιά με τον τρόπο θα περίμενε κανείς από ένα γλυκό ψυγείου) αλλά κάπως σφιχτή, που την έκανε λίγο άβολη στην κατανάλωση. Το Osaka style cheesecake από την άλλη ήταν τέλεια αέρινο, ανάλαφρο και άγλυκο, όπως πρέπει. Όσοι δεν θέλετε το γλυκό σας πολύ γλυκό, προτιμήστε το.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη FOODIE_LAMP (@foodie_lamp)

📍Φαλήρου 36, Κουκάκι

TAGS :
Αθήνα ιαπωνικό εστιατόριο κουκάκι

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook