Ιλιγγιώδης αρμονία: το Macallan συνεργάστηκε με το Cirque du Soleil, και ήμασταν εκεί

Ο Fergus, η σκανταλιάρα αλεπού του Cirque du Soleil SPIRIT. Σας θυμίζει κάτι το λευκό σπίτι από πίσω; Είναι η ιστορική έδρα του Macallan που βρίσκεται πάνω σε κάθε μπουκάλι του πολύτιμου αυτού ουίσκι.

Εν μέσω ελλαδικού καύσωνα, είχα την τύχη να βρεθώ στην τραγανή δροσιά της σκοτσέζικης εξοχής. Βέβαια για να φτάσω εκεί στα χλοερά λιβάδια, έπρεπε να ταξιδέψω δώδεκα ώρες σπίτι – αεροδρόμιο – Heathrow – Εδιμβούργο και από εκεί με αυτοκίνητο στο κωμόπολη του Elgin. (Όχι, δεν είναι φέουδο του ομώνυμου λόρδου που έκλεψε τα παρθενώνεια γλυπτά). Και το άλλο πρωί, μετά από ένα χορταστικό σκοτσέζικο πρωινό, με περίμενε μια σύντομη διαδρομή ως το αποστακτήριο του μεγαλειώδους Macallan.

Που είναι το αποστακτήριο; Σχεδόν δεν το βλέπεις κάτω από τα λοφάκια όπου έχει φωλιάσει σαν χόμπιτ. Το νέο αποστακτήριο δηλαδή, το πιο φουτουριστικό της Σκωτίας, διότι το παλιό, κατάμαυρο από τον μύκητα Baudoinia compniacensis, το βλέπεις εκεί κοντά, μέσα στο τεράστικο κτήμα του Macallan. Σας τρόμαξε ο μύκητας; Είναι εντελώς ακίνδυνος αλλά και θαλερός αφού τρέφεται από το «μερίδιο των αγγέλων», τις λεπτές αναθυμιάσεις του αλκοόλ που ωριμάζει στα βαρέλια, γι αυτό όλα τα αποστακτήρια στη Σκωτία μοιάζουν μπαρουτοκαπνισμένα.

Αριστερά: Το νέο αποστακτήριο είναι ένα θαύμα της μηχανικής και της αρχιτεκτονικής, «θαμμένο» κάτω από καταπράσινα σκοτσέζικα λοφάκια. Δεξιά: ο εκδότης του Andro Κίμων Φραγκάκης με τη Brand Ambassador του Macallan, Άννα Μεταξά.

Ακριβώς απέναντι από εκεί που κάθομαι με την Άννα Μεταξά στην παραπάνω φωτογραφία, ξεκινά ένα μονοπάτι που οδηγεί στο νέο αποστακτήριο, ένα θαύμα της μηχανικής και της αρχιτεκτονικής με μία από τις μεγαλύτερες ξύλινες οροφές σε όλη την Ευρώπη, η οποία το κάνει να μοιάζει με την κοιλιά ενός μυθικού κήτους, ή με όπερα, με τους άμβυκες του για εκκλησιαστικό όργανο. Όπως και να παρομοιάσει κανείς το αποστακτήριο, το βέβαιο είναι πως η αρμονία του μοναδικού ουίσκι που παράγει και των πολυάριθμων εκδόσεών του, φαίνεται και στην state of the art, βιώσιμη και βιοκλιματική κατασκευή του κτιρίου που λογικά θα μας χαρίζει σπουδαία ουίσκι για άλλον έναν αιώνα το λιγότερο.

Αριστερά: Μια γαστρονομική δημιουργία από τις κουζίνες του Macallan που αναδεικνύει την πεμπτουσία του μήλου, που τόσο ταιριάζει με το εκλεκτό ουίσκι. Δεξιά: Η πιο πρόσφατη προσθήκη στη μεγάλη συλλογή από ειδικές εκδόσεις του Macallan: το «φρέσκο» Amber Meadow, με υπογραμισμένο φυτικό και φρουτώδη χαρακτήρα.

Φέτος το Macallan γιορτάζει 200 χρόνια! Ο κύριος Alexander Reid τα ξεκίνησε όλα το 1824. Ενώ μισόν αιώνα μετά, ο τετραπέρατος Roderick Kemp είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσει δρύινα βαρέλια που προηγουμένως είχαν φιλοξενήσει Sherry, που αποτελούν ως σήμερα τη σφραγίδα του κορυφαίου αυτού ουίσκι και των δεκάδων διαφορετικών «εκδόσεων» του. Τα βαρέλια του Sherry χαρίζουν μια φυσική γλύκα / στρογγυλάδα στο απόσταγμα και επιπλέον ξηροκαρπάτο γευστικό βάθος, ενώ επηρεάζουν και το χρώμα του ουίσκι που αποκτά μια χρυσοχάλκινη λάμψη χωρίς να προστίθεται καραμελόχρωμα ή άλλες χρωστικές. Η διορατικότητα του ιδρυτή, η σημασία του βαρελιού και πολλά ακόμα μυστικά ξεδιπλώνονται με έναν πρωτότυπο και ιδιαίτερα καλαίσθητο τρόπο, χάρη σε animated σκίτσα του Javi Aznarez που προυσιάζονται στους επισκέπτες που κάνουν το tour του αποστακτηρίου.

Αριστερά: Μια σπανιότατη εμφιάλωση του 1886 από τις προθήκες του μουσείου του Macallan. Δεξιά: Το αποστακτήριο, που έχει μια από τις μεγαλύτερες ξύλινες οροφές στον κόσμο, είναι σαν την κοιλιά ενός μυθικού φουτουριστικού κήτους

Και άλλα αποστακτήρια στη Σκωτία οργανώνουν θαυμαστές επισκέψεις. Όμως για την μεγάλη του επέτειο των δύο αιώνων απόσταξης, ωρίμανσης και απόλαυσης, το Macallan έκανε κάτι το οποίο δεν έχει ξαναγίνει. Συνεργάστηκε με ένα τσίρκο / χοροθέατρο / ακροβατικό σόου, το μυθικό Cirque du Soleil από τον Καναδά. To Cirque du Soleil γιορτάζει επίσης φέτος, καθώς συμπληρώνει τα 40 χρόνια του. Από την ίδρυση του το 1984, έχει εμπνεύσει πάνω από 400 εκατομμύρια θεατές με τις παραστάσεις του σε όλο τον πλανήτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι τσίρκο απασχολεί πάνω από 4.000 υπαλλήλους, οι 1.200 εκ των οποίων είναι απαιτητικοί καλλιτέχνες. Γι αυτό και μπορεί να αναλαμβάνει συνεργασίες όπως αυτή με το Macallan.

Αριστερά: Τον 19ο αιώνα, ο τετραπέρατος Roderick Kemp (εδώ από το πενάκι του Javi Aznarez) είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσει βαρέλια του Sherry που αποτελούν ως σήμερα τη σφραγίδα του σπουδαίου αυτού ουίσκι και των δεκάδων διαφορετικών «εκδόσεων» του. Δεξιά: Ο Κίμων Φραγκάκης μπροστά στην ιστορική έδρα του Macallan που φωτίστηκε κόκκινη για την τελευταία παράσταση του Cirque du Soleil SPIRIT.

Το Macallan δεν συνεργάστηκε με το Cirque du Soleil για ένα διαφημιστικό σποτ ή για να χορηγήσει μια παράσταση στο Λονδίνο ή στο Λας Βέγκας ή στη Σαγκάη. Φιλοξένησε το φαντασμαγορικό (παρακαλώ η λέξη να διαβαστεί κυριολεκτικά και όχι ως κλισέ) σόου στις εγκαταστάσεις του. Για έναν μήνα, τυχεροί επισκέπτες μπορούσαν να αφεθούν σε μια πολυεπίπεδη εμπειρία που κινητοποίησε όλες τις αισθήσεις: Χρώματα (το ιδεατό και φευγαλέο κόκκινο είχε την τιμητική του) ακροάματα, σκηνικά και ζωντανά σκηνικά από σωματικά συμπλέγματα, γεύσεις και ποτά (με κοκτέιλ που σερβιρίζονταν σε δοκιμαστικούς σωλήνες από τους χορευτές – χημικούς επιστήμονες), αλλά και στοχαστικές περφόρμανς όπως η τελευταία που σε έκανε σχεδόν να διαλογίζεσαι…

Αφού οι θεατές είχαμε διασχίσει ένα τεχνητό ποταμάκι και ανέβει στη σκηνή, αφού είχαμε «κόψει» ένα – ποτήρι – βελανίδι με πολύτιμο Macallan από ένα χρυσό δέντρο και το πίναμε ευχαριστημένοι από την παράσταση που τη νομίζαμε ολοκληρωμένη, μας περίμενε μια τελευταία έκπληξη, μια ωδή στην αρμονία και στη απόλυτη ισορροπία. Μια γυναίκα έκανε την εμφάνιση της πλάι στο ποτάμι, περιτριγυρισμένη από μυστήρια ξύλα που έμοιαζαν με τα ξεραμένα κλαδιά κάποιου φοίνικα ή και με κόκκαλα φάλαινας. Η γυναίκα ήταν ντυμένη σαν ονειροπαγίδα και κρατούσε ένα φτερό το οποιο με πολύ προσοχή ισορρόπησε πάνω σε ένα από αυτά τα ξύλα. Στη συνέχεια, με αργές και προσεκτικές κινήσεις, άρχισε να επιστρατεύει το ένα μετά το άλλο τα ξύλα διακλαδωνοντας την κατασκευή της. Κάθε ένα από τα κλαδιά ακουμπούσε σε ένα μόνο σημείο με αποτέλεσμα όλη η εφήμερη κατασκευή να αιωρείται σαν γλυπτό του Alexander Calder.

H γυναίκα – ονειροπαγίδα που με ένα ρεσιτάλ ταχυδακτυλουργίας και ισορροπίας οδήγησε στην κορύφωση της βραδιάς.

Ενώ παρακολουθούσαμε τη γυναίκα με κομμένη την ανάσα, ακούγαμε παράλληλα τη δική της αναπνοή από ένα μικρόφωνο που είχε πάνω της γι αυτόν ακριβώς το σκοπό: οι ανάσες της μας μιλούσαν και κράταγαν έναν αόρατο μίτο ανάμεσα σε εκείνη και εμάς. Το πιο δύσκολο ήταν, από ένα σημείο και μετά, να σκύβει για να πιάσει το επόμενο κομμάτι χωρίς να διαταράξει τη σύνθεση στα ακροδάχτυλα της. Κάποιες φορές χρησιμοποιούσε τα δάκτυλά των ποδιών της για να πιάσει και να ανασηκώσει το επόμενο κομμάτι. Στο τέλος, και αφού είχε χρησιμοποιήσει όλα τα κομμάτια εκτός από το πιο μεγάλο, σήκωσε τον αιωρούμενο σκελετό ψηλά και τον ισορρόπησε όλο πάνω στο κεφάλι της αναστενάζοντας με ευχαρίστηση.

Είχε έρθει η ώρα για την κορύφωση της βραδιάς: Με το πόδι της τράβηξε το μεγαλύτερο ξύλο που είχε μια χοντρή άκρη σαν βάση και το έστησε όρθιο στη μέση της σκηνής. Το ξύλο ήταν στο ύψος της και μυτερό στην άκρη. Με απίστευτη χάρη, η γυναίκα απίθωσε ντελικάτα όλη την κατασκευή πάνω στη μύτη του ξύλου και ως εκ θαύματος αυτό το μαγικό σύμπλεγμα που δεν ήταν σύμπλεγμα αλλά πιο πολύ ένα αιωρούμενο σκαλοπάτι, βρήκε την ισορροπία του στη μύτη του ξύλου. Αυτό που έμοιαζε απολύτως αδύνατο είχε επιτευχθεί.

Τολμώ να πω ότι ήταν το πιο εντυπωσιακό πράγμα που έχω δει στη ζωή μου. Ακόμα και μαγνήτες να είχαν κρυμμένους μέσα τους τα ξύλα αυτά, η ισορροπία μεταξύ τους και η δύναμη της συγκέντρωσης της γυναικας έμοιαζαν να καταρρίπτουν καθε νόμο της φύσης. Το γκραν φιναλε συντελέστηκε με τον πιο ποιητικό τρόπο θυμίζοντας μας το εφήμερο των πραγμάτων και το πως όλα είναι τελικά φευγαλέα: τα πιο λαμπρά ταλέντα, τα πιο σπουδαία επιτεύγματα, κι εμείς οι ίδιοι τελικά: η γυναίκα έκανε το γύρο του αιωρούμενου ποιήματος της και απλώς σήκωσε εκείνο το φτερό, το φτερουδάκι, με το οποιο είχε ξεκινήσει. Όλο το εποικοδόμημα που με τόσο κόπο είχε φτιάξει, κατέρρευσε μονομιάς.

Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα την παράδοση των mandala της άμμου στο Θιβέτ: Επί έναν ολόκληρο χρόνο, βουδιστές μοναχοί πρόσθετουν χρωματιστά κονιάματα σε έναν μεγάλο κύκλο φτιάχνοντας θαυμαστά σχήματα σαν πολιτείες όπως φτιάχνουμε παλάτια στην άμμο. Και μόλις το τελειώσουν και έχει γίνει ένα αριστούργημα γεμάτο χρώμα και λεπτομέρειες, το αναποδογυρίζουν. Οι σκόνες γίνονται ένα. Σκόνη στον χρόνο όπως θα γίνουμε κι εμείς. Και η mandala ξεκινάει από την αρχή.

Αριστερά: στο σόου σερβιρίστηκαν ακόμα και κοκτέιλ με Macallan σε δοκιμαστικούς σωλήνες. Δεξιά: αυτός ο χορευτής – contortionist με έκανε να σκεφτώ τον μύκητα Baudoinia compniacensis -είναι εντελώς ακίνδυνος- που τρέφεται από το «μερίδιο των αγγέλων» και μαυρίζει τους τοίχους των αποστακτηρίων.

Η γυναίκα – ονειροπαγίδα ήταν μία από τους δεκάδες μοναδικούς καλλιτέχνες, ακροβάτες, χορευτές, περφόρμερ του Cirque du Soleil που συμμετείχαν στην παράσταση SPIRIT. Αλήθεια, σκέφτεστε πιο ταιριαστό όνομα; Το spirit ως φάντασμα και ξωτικό του «στοιχειωμένου» από αναμνήσεις ιστορικού κτήματος, ως οινοπνευματώδες που αποστάζεται από τους μικρούς χάλκινους άμβυκες και ωριμάζει για χρόνια πολλά στα βαρέλια του sherry, ως η ψυχή των καλλιτεχνών που αιωρούνται, κινδυνεύουν, χορεύουν και μαγεύουν, και βέβαια ως το πνεύμα του ευλογημένου αυτού σκωτσέζικου τόπου: το πνεύμα των σιτηρών που γίνονται ουίσκι, το πνεύμα της βελανιδιάς που γίνεται βαρέλι, το πνεύμα των λόφων που κρύβουν στον κόρφο τους το αποστακτήριο, το πνεύμα των σύννεφων που περνούν στον ουρανό και παίρνουν κι αυτά το δικό τους «μερίδιο των αγγέλων».

Δεκάδες λοιπόν καλλιτέχνες από την Αμερική, την Κίνα, την Ευρώπη και την Αφρική πάντρεψαν την αριστοτεχνία του Macallan με το ιλιγγιώδες ταλέντο του Cirque du Soleil και ζωντάνεψαν όλα τα στοιχεία της φύσης, σε ένα όνειρο καλοκαιρινής νυκτός: Ο σκανταλιάρης Fergus η αλεπού, οι σολωμοί που πηδούσαν κόντρα στο ρεύμα μέσα από κρίκους, τα ποτάμια, τα λουλούδια, τα δέντρα, τα στάχυα, χόρεψαν, ισορρόπησαν, συστράφηκαν, ταχυδακτυλούργησαν. Το μήνυμα τους ήταν να αποθεώσουν τον μεγαλύτερο καλλιτέχνη και σκηνοθέτη που είναι η ίδια η φύση, αλλά και να προβληματίσουν όλους εμάς για την ανάγκη προστασίας του τόσο ευαίσθητου και πολύτιμου πλανητικού οικοσυστήματος που μας τρέφει όλους.

Μια χορεύτρια του Cirque du Soleil SPIRIT αιωρείται πιασμένη μόνο από τα… μαλλιά της!

Το Andro είχε την ξεχωριστή τιμή να είναι το ένα από τα μόλις δύο μέσα ενημέρωσης από την Ελλάδα που προσκλήθηκαν για να παρακολουθήσουν / ακούσουν / νιώσουν και να μαγευτούν από την τελευταία παράσταση του Cirque du Soleil στη Σκωτία. Όμως η συνεργασία του Macallan με το Cirque δεν σταματά εδώ καθώς θα υπάρξουν δημιουργικές εξελίξεις τόσο εντός της χρονιάς (υποπτευόμαστε κάπου κοντά στα Χριστούγεννα) αλλά και παραπέρα. Άλλωστε το Macallan είναι ένα brand που δεν σταματά ποτέ, με τα πόδια ριζωμένα στην 200ετή παράδοσή του και στη σκοτσέζικη φύση, να προσπαθεί να φτάσει τα αστέρια, και να καινοτομεί.

Διαβάστε ακόμα, Amber Meadow: το νέο, κεχριμπαρένιο Macallan ομνύει στη σκοτσέζικη φύση.

TAGS :
Macallan

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook