Ένα ακόμα γαστρο-καφενείο στο Παγκράτι μας έκανε να πιστέψουμε ότι θα πάρει Michelin το γιουβέτσι

Ο Φλάρος είναι νέα άφιξη στο Παγκράτι, ένα καφενείο από αυτά που πρέπει να θεωρούνται πολιτισμική κληρονομιά και να διαφυλάσσονται.

Αλήθεια τώρα, υπάρχει Έλληνας που θα ακούσει τη λέξη «καφενείο» και δε θα του γυρίσουν τα μάτια από οργασμό; Καφενείο, ταβέρνα, μεζεδοπωλείο. Εκεί είναι που στρίβει το μυαλό μας και ταξιδεύει σε ουτοπίες. Μπορεί τα τελευταία χρόνια να μας ενοχλεί που έχει γίνει αγαπημένο και των «φασέων», αλλά τίποτα δε μας ανήκει. Όλα τα ωραία πρέπει να είναι για όλους. Κι εμείς από φασέοι ξεκινήσαμε να γνωρίσουμε κάτι και μετά γίναμε φανατικοί. Μέσα στο 2025, το καφενείο πήρε μια άλλη διάσταση (δείτε εδώ) στην Αθήνα, διότι κράτησε την απλή ομορφιά του vintage χώρου, αλλά εξελίχθηκε γαστρονομικά. Όχι απορρίπτοντας την απλότητα, αλλά δίνοντας μεγαλύτερο χώρο στην ποικιλία και τα ντόπια προϊόντα.

Δεν έχουμε πια καφενεία-αναψυκτήρια-ψησταριές με μια κεφτέδες και μια τηγανητές πατάτες ή με το πιατάκι με τυριά, σαλάμια, ντομάτα και αγγούρι στη μέση για να συνοδεύσουν το ούζο. Έχουμε σύγχρονη, μα παραδοσιακού χαρακτήρα ελληνική κουζίνα. Δυσκολεύεστε να το καταλάβετε; Δε χρειάζεται να μιλάω θεωρητικά γιατί πλέον υπάρχει στο Παγκράτι ένα μαγαζί που είναι η επιτομή αυτού που περιγράφω.

Ο Φλάρος του Στράτου Βλασσόπουλου είναι αυτό που έλειπε από το Παγκράτι, αυτό που χρειαζόταν το Παγκράτι για να θυμηθεί ξανά ότι δεν είναι τα τόσα μπαρ που ανοίγουν και γεμίζουν γιατί απλά γεμίζει το Παγκράτι. Ο Φλάρος είναι μαγαζί που πας συνειδητά για να απολαύσεις και θες να έχεις την άνεσή σου για να μπορέσεις να υποδεχθείς τις γεύσεις του.

Αν έχεις τόσο καλό ψωμί, τότε αφήνεις υποσχέσεις για τα υπόλοιπα πιάτα.

Γι’ αυτό και το πρώτο σημαντικό είναι ότι τα 12-13 τραπέζια που έχει στον χώρο του, είναι απλωμένα για να μην είσαι κολλητά με το άλλο τραπέζι, να μη σκέφτεσαι πού θα βάλεις το παλτό, πόύ θα απλώσεις τα πόδια όταν έχεις φάει κι έχεις χορτάσει. Έχει ξύλινες καρέκλες και ξύλινους πάγκους, κάθε του τραπέζι έχει άνεση και απόλαυση. Πρώτο συν.

Δεύτερον συν, αυτό ίσως όχι αντικειμενικό, η μουσική. Είναι καφενείο με τα όλα του και στις μελωδίες ακούς Μελίνα Κανά, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Ιουλία Καραπατάκη, όλη αυτή την κατηγορία τραγουδιστών και τραγουδιών. Μελωδίες που για μένα είναι comfort, με ηρεμούν, δημιουργούν το κατάλληλο έδαφος για το φαγητό που θα έρθει.

Γενικότερα, η αύρα του χώρου είναι σαν το ξύπνημα μιας παρελθοντικής ανάμνησης όπου είσαι παιδί και σε ταΐζουν οι γονείς σου. Απλά αντί για τηγανητές πατάτες και τυροκροκέτες, τώρα έχεις 14 πιάτα που ανανεώνουν όλες σου τις γευστικές μνήμες.

Η σφέλα με το υπέροχο κυδώνι στον φούρνο και το τραγανό ψητό κουνουπίδι.

Λίστα κρασιών, μπίρες, τσίπουρο, ούζο και avanti σεφ

Πριν το φαγητό, όμως, εν αρχή ην ο οίνος. Ή η μπίρα. Ή τσίπουρο. Ή ούζο. Ό,τι στρατόπεδο και να διαλέξεις, απογοητευμένος δε θα φύγεις από δω. 20 επιλογές για κρασί (10 λευκά, 3 ροζέ, 7 ερυθρά, όλα ελληνικά), 8 επιλογές για τσίπουρο (έχει κι Αγιονέρι φίνο), 7 επιλογές για ούζο και -το αγαπημένο μου- 8 ετικέτες μπίρας που δε βρίσκεις σε άλλα μενού. Έχει Magania, έχει, Κυρία Τούλα, έχει Dari-Dari, έχει Flaros Wheat και Seven Seals. Έτσι σε παίρνει με το μέρος του και μετά είσαι έτοιμος για το φαγητό.

Με την παρέα μου είδαμε το μενού και όταν ήρθε η σερβιτόρα της είπαμε «όπως το βλέπεις, φέρε το όλο». Οκ, αφαιρέσαμε τελικά κάποια πιάτα (όπως τον ταραμά με καπνιστό λάδι, γλυκό μπούκοβο και πίτα ναν και την καπνιστή γραβιέρα Ξάνθης) και πήραμε ένα από τα 4 πιάτα με κρέας ή ψάρι. Έχει 9 vegetarian πιάτα (ή 10; Ο ταραμάς είναι vegetarian; Μικρή σημασία έχει), κάτι πολύ σημαντικό για μένα που δεν τρώω κρέας ή ψάρι. Μπορώ να χορτάσω και να μην είμαι ο φτωχός συγγενής που τρώει έναν τόνο τηγανητές πατάτες, σαλάτα και τελειώνει εκεί. Ο Φλάρος είναι καφενείο για έναν vegetarian.

Ξεκινήσαμε με το ψωμί που το παίρνει από το microbakery Feelings στο Κουκάκι ο Στράτος, το κόβει φέτες, το ρίχνει στα κάρβουνα και στο φέρνει μοσχομυρωδάτο μπροστά σου. Α, τα πάντα εδώ περνάνε από τα κάρβουνα. Μαζί με το ψωμί έρχεται και αρωματικός πελτές, αλλά μην σπεύσετε να το αλείψετε, διότι θα ακολουθήσει η πάπρικα Θεσσαλονίκης με κατσικίσια φέτα και μετσοβόνε και θα θέλετε να τρώτε μόνο ψωμί με πάπρικα. Έρχεται πακέτο και με πίτα ναν, ωραία κι αυτή, μα δεν είναι ψωμί.

Αριστερά η τυρόπιτα (δεν την έχει καθημερινά) και δεξιά το αγελαδινό τυρί Τήνου με σούμακ και μαστίχα.

Το μαλακό αγελαδινό τυρί Τήνου με σουμάκ και μαστίχα είναι ακριβώς αυτό που λέει γευστικά. Νιώθεις τη μαστίχα στην πρώτη μπουκιά και στην αρχή είναι κάπως περίεργο το «χτύπημα» που δίνει, αλλά η επίγευση του επιτρέπει να κάτσει όμορφα στον ουρανίσκο σου. Η σφέλα σαγανάκι με ψητό φρούτο εποχής είναι η πρώτη στιγμή που λες «όπα, τι γίνεται εδώ Παναγία μου;». Εμείς πέσαμε σε μέρα με κυδώνι και η σάλτσα που έφτιαξε ο σεφ ήταν η ζεστασιά του χειμώνα σε ένα πιάτο. Παίρνεις μια μπουκιά κυδώνι με τη σφέλα, τα τσουλάς πάνω στη σάλτσα, τα φέρνεις στο στόμα σου και νιώθεις σα να έχεις σόμπα δίπλα στο κρεβάτι σου, είσαι 10 χρονών και σου διαβάζει ο παππούς ή η γιαγιά σου παραμύθι. Και αποκοιμιέσαι.

Ακολούθως ήρθε η οφτή πατάτα με ξινή κρέμα, καπνιστή πάπρικα και φρέσκο κρεμμύδι ψιλοκομμένο σαν σχοινόπρασο. Να πω εδώ ότι δεν περίμενα ποτέ ότι σε μαγαζί χωρίς τηγανητές πατάτες θα μπορώ και να φάω αρκετά και να μην τις αναζητήσω. Να που έγινε! Η οφτή πατάτα έχει την κρέμα την ωραία από πάνω και καθώς είναι ζεστή, λιώνουν μαζί σε κάθε μπουκιά.

Η οφτή πατάτα και το γιουβέτσι στον Φλάρο.

Το top-3 που δοκίμασα στο καφενείο Φλάρος

Πάμε και στο κουνουπίδι το ψητό με φιστικοβούτυρο, τσίλι, ξηρούς καρπούς και δυόσμο που είναι το Νο3 σε αυτά που δοκίμασα στον Φλάρο. Το κουνουπίδι είναι πάντοτε η επιλογή των σεφ για να ικανοποιήσουν έναν που δεν τρώει κρέας και πια έχει γίνει πολύ εύκολη λύση, διότι δύσκολα θα μπουν σε διαδικασία να γίνουν δημιουργικοί με αυτό. Δε μου μοιάζει για αρνητικό, γιατί άπαξ και βρεις κάτι που να ταιριάζει, γιατί να το αλλάξεις; Έρχεται όμως κάποιος να σου συστήσει κάτι νέο και θες μετά αυτό. Το κουνουπίδι στον Φλάρο είναι το κάτι άλλο. Έχει έναν μεξικάνικο χαρακτήρα και οπτικά και γευστικά, έχει μια πρωτότυπη σάλτσα από φιστικοβούτυρο που είναι ήπια, παίρνει όμως έξτρα boost όταν ακουμπήσει την πλάτη του κουνουπιδιού και εισέλθουν μαζί στο στόμα σου.

Νο2 στην αξιολόγησή μου, είναι η μοσχαρίσια τορτούγκα με κριθαράκι, σάλτσα ντομάτας και φουλ ξερή μυζήθρα. Όχι, δεν το άγγιξα το κρέας. Αλλά τον ζωμό του που σκέπασε το κριθαράκι και δημιούργησε αυτή τη βουτυρένια υφή το ερωτεύτηκα. Γιουβέτσι, λοιπόν, για να μη λέμε πολλά πολλά. Αυτό είναι το πιάτο. Ένα σύγχρονο γιουβέτσι με γεύση που περιέχει όλο το χωριό. Την αίσθηση του τριημέρου σε κάποια Παύλιανη και του φαγητού σε ένα ζεστό, ξύλινο σαλέ, με την κοπέλα να φοράει ένα πουλόβερ και να τη βλέπεις να απολαμβάνει κάθε μπουκιά και να χορταίνεις. Αυτή είναι η εικόνα που μου έφερε στη μνήμη το γιουβέτσι.

Πρωταγωνιστής του μενού, που δεν ξέρω πόσο συχνά εμφανίζεται, είναι η πίτα ημέρας. Εμείς πέσαμε στην τυρόπιτα. Χειροποίητη πάντα. Ο σεφ Βλασσόπουλος μου λέει ότι αυτό που θυμάται πάντα από τη γιαγιά του, είναι οι πίτες της. Και με αυτό το πιάτο την τιμά στο έπακρο. Διαλύεται εύκολα, καταλαβαίνεις το τυρί, είναι όχι απλά χειροποίητη, αλλά σπιτίσια τυρόπιτα. Θέλω να δοκιμάσω και μια άλλη πίτα για να δω αν το αποτέλεσμα είναι αντίστοιχο και με άλλα υλικά.

Στο μενού έχει και πρόβειο σβέρκο με άγρια χόρτα και αυγολέμονο και δύο επιλογές με ψάρι ημέρας: μία σε ημίπαστο με σάλτσα ντομάτας, ξίδι και δεντρολίβανο και μία αχνιστό με λαχανικά, τσίλι, φρέσκο κρεμμύδι και μαϊντανό.

Καφενείο χωρίς γλυκό δε γίνεται και το μενού έχει εκμέκ τσουρέκι (από τα αγαπημένα μου γενικά) και μπακλαβά (από τα μη αγαπημένα μου γενικά). Το εκμέκ, με εξαίρεση την μεγάλη ποσότητα καβουρδισμένου αμύγδαλου από πάνω, που εμένα δεν είναι του γούστου μου, πάρα πολύ καλό. Ο μπακλαβάς ήταν οκ, αλλά το παγωτό αλατισμένο φιστίκι που είχε δίπλα του, τον ανέβαζε 2 επίπεδα. Τα γλυκά αυτά τα κάνει ο Αλέξανδρος Κόνιαρης από το Feelings, ενώ τα παγωτά τα παίρνουν από το Maraboo. Ο σεφ μας έβγαλε κι ένα παγωτό από αγελαδινό γάλα που δεν αναγράφεται στο μενού και δεν ξέρω αν θα το έχει γενικώς, αλλά ζητήστε το. Αυτό ήταν το καλύτερο.

Το εκμέκ τσουρέκι και ο μπακλαβάς με το αλατισμένο παγωτό φιστίκι.

Καφενείο και στις τιμές του

Τι δεν έχω αναφέρει; Μα το μπάτζετ. Πόσο θα λέγατε ότι δώσαμε 3 άτομα για τα παραπάνω πιάτα (το ψωμί το πήραμε εις διπλούν) συν ένα μπουκάλι κρασί ροζέ και 4 μπίρες; Μόλις 155 ευρώ. Για σκεφτείτε. Τα ποτά έκαναν 53 ευρώ. Και πήραμε 10 πιάτα με αλμυρά και δύο με γλυκά και δώσαμε 102 ευρώ. Κανονικά, όσα φάγαμε ήταν για να τα φάνε 6 άτομα. Μέσος όρος τιμής πιάτου 9,8 ευρώ. Το ψωμί με τις δύο μεγάλες φέτες και τον πελτέ, μόνο 2.5 ευρώ. Οπουδήποτε αλλού θα κόστιζε 4-5 ευρώ.

Χοντρικά, θεωρώ πως με 25-30 ευρώ το άτομο και όχι 50 που δώσαμε εμείς γιατί πήραμε πολλά, μπορείς να χορτάσεις και με το παραπάνω. Ναι, ίσως να μπορείτε να βρείτε και πολύ πιο φθηνά καφενεία. Αλλά τι φαγητό θα φάτε; Εκεί είναι όλο το διακύβευμα πάντοτε. Στο κατά πόσο η τιμή δικαιολογείται από τη γεύση.

Να το πω κι αλλιώς. Όλα τα πιάτα στο μενού είναι συνολικά 16 (μαζί με τα γλυκά) και κοστίζουν 158 ευρώ. 7-8 άτομα τα καλύπτουν και με το παραπάνω.

Ο Φλάρος είναι το καφενείο που το νιώθεις ότι θα είναι εκεί για σένα με όλες τις comfort γεύσεις, που δε θα αλλοιωθεί στο πέρασμα του καιρού όταν θα το επισκέπτονται ορδές κόσμου και που δε θα είναι ένα παγκρατιώτικο μαγαζί, αλλά ένα καφενείο στο Παγκράτι, που αλλάζει περισσότερο αυτό το Παγκράτι, παρά το Παγκράτι αλλοιώνει εκείνο.

Α, να μην ξεχάσω. Το όνομα Φλάρος είναι ένα homage του σεφ στη Σίφνο, αφού δούλεψε αρκετά χρόνια στο Ω3 στο νησί και το αγάπησε. Φλάρος είναι παραδοσιακή κεραμική καμινάδα που φτιάχνουν στο νησί και υπάρχουν 2 σε κάθε τραπέζι.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Φλάρος (@flaros.ath)

📍Δαμάρεως 25, Παγκράτι

TAGS :
ελληνική κουζίνα καφενείο μεζέδες Παγκράτι ταβέρνα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook