
No Crumbs, ένα artisanal bakery στο Μετς με πολλά ενδιαφέροντα.
Πώς μπορείς να ξεχωρίσεις ανοίγοντας bakery στην Αθήνα του 2026; Σε αυτή την πόλη που έχει μια πλειάδα από microbakeries, με εξαίρετους δημιουργούς από πίσω τους, όπως το Batard, το More Feelings, το Neropistolo κτλ; Και όταν σε αυτή την πόλη, εκτός από τα microbakeries, υπάρχουν και μαγαζιά που το πρωί ασχολούνται με ζύμες και σφολιάτες και το βράδυ γίνονται εστιατόρια, όπως θα γίνει με το επερχόμενο Solene στη Δραγατσανίου. Καθόλου εύκολη υπόθεση. Πολλώ δε για μια γειτονιά όπως το Μετς, που τα έχει δει όλα πολλές φορές, λόγω και της γειτνίασης με το Παγκράτι. Εκεί, όμως, πήραν την απόφαση και το τολμηρότατο ρίσκο να ανοίξουν artisanal φούρνο ο Παναγιώτης Κουτσουμπής, ο Μιχάλης Μερζένης, η Άννα Τασιούλα κι ο Κωνσταντίνος Ξιρός.
Ποια ήταν η κίνησή τους για να διασφαλίσουν πως όντως ο artisanal φούρνος τους θα κάνει τη διαφορά; Το άτομο που θα ήταν επικεφαλής στο μενού. Αυτός ο ρόλος ανατέθηκε στη Λίζα Κερμανίδου, μια pastry chef που έχει αφήσει το αποτύπωμά της στο εξωτερικό, στο Λονδίνο, ούσα για χρόνια στο εμβληματικό Café Kitsuné της βρετανικής πρωτεύουσας.
Το No Crumbs ήταν εδώ και εβδομάδες σε πυρετώδεις προετοιμασίες και δοκιμές, αφού το αρχικό πλάνο ήταν να ανοίξει κάπου πριν τα Χριστούγεννα. Χρειάστηκε όμως τον χρόνο του γιατί, εκ του αποτελέσματος μιλώντας, το πολύ καλό πράγμα αργεί να γίνει.

Τα καλούδια που θα δείτε στις λαμαρίνες στο εργαστήριο να «ξεκουράζονται». Δεξιά, το φλαν-βάσκικο τσιζκέικ που θα σου προτείνουν οι άνθρωποι του μαγαζιού να πάρεις πρώτα απ’ όλα.
Περνούσα καθημερινά από το σημείο, Υμηττού 225, στη συμβολή με την οδό Φρύνωνος, και έβλεπα τη μπροστινή πόρτα με ανεβασμένα τα ρολά, με τη σεφ Κερμανίδου και την ομάδα της να φτιάχνουν και να δοκιμάζουν, αλλά οι πλαϊνές τζαμαρίες ήταν καλυμμένες από τα ρολά. Και περίμενα. Και περίμενα. Ε, την Κυριακή ήταν η μέρα για να ανοίξει κανονικά το No Crumbs και να προσελκύσει από την πρώτη στιγμή κόσμο κι από άλλες γειτονιές.
Το No Crumbs έχει μια ομάδα 7-8 ατόμων στο εργαστήριο, με τη σεφ Κερμανίδου να επιβλέπει και να δοκιμάζει ό,τι βγαίνει, τσεκάροντας πρωτίστως το αν είναι σωστά αφράτες οι σφολιάτες και τα κρουασανοειδή, αν έχουν βγει δηλαδή στη σωστή στιγμή από τον φούρνο.

Οι «ραβδώσεις» στις σφολιάτες είναι το «φετίχ» στο No Crumbs. Δεξιά, η λουκανικόπιτα με το ιδιαίτερο «περιτύλιγμα».
Το μενού θα είναι σχετικά σταθερό στο bakery, όπως μου είπαν, σε αντίθεση με τα microbakeries που έχουν αρκετές διαφοροποιήσεις καθημερινά, και σε αυτή την πρώτη μου επίσκεψη δοκίμασα τα εξής: κρουασάν με κρέμα, κυδώνι και μήλο, το cinnamon roll, ένα κρουασάν με μανιτάρια και τυρί και ένα γλυκό μίξη φλαν και βάσκικου τσιζκέικ, που το κάνει η σεφ στο Λονδίνο και ήρθε η στιγμή του να συναρπάσει και τα εγχώρια πλήθη.
Στις προθήκες του θα βρείτε αρκετές γλυκές και αλμυρές δημιουργίες, σάντουιτς με αλλαντικά και τυρί, σάντουιτς με τυρί και καραμελωμένα κρεμμύδια είδα επίσης, με προζυμένιες μπαγκετούλες, είδα μια σφολιάτα-κρουασάν με μορταδέλα, στρατσιατέλα και φιστίκι, ένα choco brownie που είναι μια καμινάδα σφολιάτας και μια πολύ ενδιαφέρουσα λουκανικόπιτα διαφορετική από ό,τι άλλο έχετε δει -είναι αυτή στην κεντρική φωτογραφία.

Η μπαγκέτα είναι κάτι που στο Μετς το αναζητούσαμε καιρό σε φούρνο, μια καλή μπαγκέτα, αφράτη και τραγανιστή, πιο ελληνική κι όχι αυτή η γαλλική λεπτεπίλεπτη.
Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, θα χρειαστώ και τουλάχιστον μια ακόμα επίσκεψη για να δοκιμάσω ό,τι δεν πρόλαβα με την πρώτη. Α, σαφώς το No Crumbs έχει και καφέδες και ψωμιά, είδα δύο ειδών προζυμένια καρβέλια και μια ρουστίκ μπαγκέτα, αλλά έχει και πολύσπορο. Φεύγουν γρήγορα όμως αυτά.
Ως πρώτη εντύπωση, επομένως, μπορώ να πω πως ναι, αυτό το bakery έχει κάτι το διαφορετικό να προσφέρει, όχι μόνο στο Μετς και το Παγκράτι, αλλά γενικά στον τομέα των bakeries και αναμφίβολα η δουλειά της pastry chef είναι εντυπωσιακή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.




