Το καλαμάρι με μπουγιαμπέσα και βασιλικό. (Φωτογραφία: C. Drazos).

Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή για να επισκεφτεί ένας γαστρο-γράφος ένα καινούργιο εστιατόριο; Την πρώτη βδομάδα που θα ανοίξει; Στον μήνα επάνω; Ή μήπως οφείλει να του δώσει περισσότερο χρόνο; Στην πρώτη περίπτωση συνήθως τα εστιατόρια δεν έχουν «στρώσει», δεν έχουν βρει τα πατήματα τους και πάντα υπάρχουν δικαιολογίες αν το φαγητό δεν είναι όπως πρέπει.

Στις δύο επόμενες περιπτώσεις ο δημοσιογράφος έχει χάσει την «φρέσκια» είδηση του ανοίγματος και κατά συνέπεια τα «κλικαρίσματα» που αναζητούν πλέον όλα τα σάιτ (και τα μαγαζιά).  Αυτά σκεφτόμουν τις προάλλες όταν επισκέφτηκα το κομψό, νέο εστιατόριο Okio…

Η κουζίνα του βαδίζει μεταξύ μεσογειακής και ασιατικής κουλτούρας οι οποίες ενώνονται κάτω από μια σύγχρονη και φρέσκια ματιά.

Το νέο εστιατόριο βρίσκεται στην γωνία των οδών Νίκης και Ναυάρχου Νικόδημου, στο Σύνταγμα. Ξεκίνησε να λειτουργεί πριν από τρεις περίπου μήνες, μέσα στο καλοκαίρι, όμως στην ουσία πήρε μπρος από το Σεπτέμβρη και μετά. Η κουζίνα του βαδίζει μεταξύ μεσογειακής και ασιατικής κουλτούρας οι οποίες ενώνονται κάτω από μια σύγχρονη και φρέσκια ματιά. Το μενού το υπογράφουν ο Παναγιωτής Γιακαλής ως executive chef, και ο νεαρός Βαγγέλης Δαγδελένης ως chef de cuisine.

Αριστερά: καψαλισμένο μαγιάτικο με ταμάρινδο και ραπανάκι (Φωτογραφία: Νsimigdalas) . Δεξιά: Μοσχαρίσιο ταρτάρ, γραβιέρα και πατατάκια (Φωτογραφία: C. Drazos).

Παίρνοντας τον κατάλογο στα χέρια μου, διαπίστωσα ότι τα πιάτα δεν διαχωρίζονται σε πρώτα, σαλάτες, κυρίως ή επιδόρπια. «Είναι όλα για να μπαίνουν στη μέση», σκέφτηκα. Ωραίο αυτό το παιχνίδι που φέρνει την παρέα πιο κοντά. Ξεκινήσαμε λοιπόν το δείπνο μας με μια σαλάτα σταμναγκάθι με φουντούκια, σάλτσα από πιπεριά Φλωρίνης και κομματάκια από ημίπαστο κολιό (υπάρχουν μέρες που μπορεί να την πετύχετε με σκουμπρί). Την βρήκα αρκετά λιπαρή, καθώς είχε πολύ ελαιόλαδο. Επίσης το ημίπαστο ψάρι ήταν μάλλον αταίριαστο, όμως τα χόρτα ήταν ωραία βρασμένα και ο συνδυασμός τους με τον ξηρό καρπό και την γλυκιά σάλτσα ερχόταν σε αρμονία.

Τα εξωτικά «γιουβαρλάκια» σε ζωμό από γάλα καρύδας.

Το χταπόδι που έχει στο πλάι του μια νόστιμη κροκέτα λεμονάτου ρυζιού και μαγιονέζα με κάπαρη ήταν ένα καλοφτιαγμένο πιάτο.

Ακολούθησε ο κολιός με σάλτσα χρένου, που της έλειπε η ένταση που απαιτούσε το ψάρι, και δροσερές πινελιές από αγγούρι και άνηθο. Αντίθετα το χταπόδι που έχει στο πλάι του μια νόστιμη κροκέτα λεμονάτου ρυζιού – θα την αποκαλούσα arancini αν και ο chef συμφωνούσε – και μαγιονέζα με κάπαρη, ήταν ένα καλοφτιαγμένο πιάτο. Το ίδιο θα πω και για το ελαφρώς καψαλισμένο μαγιάτικο με αρωματικό ταμάρινδο και ραπανάκι.

Ημιαλατισμένο σκουμπρί, χόρτα, φουντούκια και σάλτσα πιπεριάς Φλωρίνης;

Στα πιάτα με κρέας, είχα άλλη μια ακόμα… «διαφωνία» με τον chef. Αυτή τη φορά επρόκειτο για τα  εξωτικά «γιουβαρλάκια» σε ζωμό από γάλα καρύδας, που μάλλον κεφτεδάκια θα τα έλεγε κανείς μιας και ήταν τηγανητά και τους έλειπε το ρύζι. Όπως και να έχει ήταν ένα από τα πιάτα που μου τράβηξαν την προσοχή καθώς αποτύπωνε στο έπακρο την φιλοσοφία που θέλουν να περάσουν στο Okio: την μείξη της μεσογειακής και ασιατικής κουζίνας.

Τέλος, το σουβλάκι σέλας αρνιού με τόφου τυλιγμένο σε μπόλια ήταν ένα έντονο, νόστιμο πιάτο που γινόταν ακόμα πιο βαρύ με την αρκετά συμπυκνωμένη ντεμί γκλας του. Θα μου άρεσε στο συγκεκριμένο πιάτο να υπήρχαν τηγανητές πατάτες ή μια πίτα σαν και αυτή που είχαν τα «γιουβαρλάκια» – ένα χειροποίητο flatbread.

Ξινόμηλο με καραμέλα και μοσχοκάρυδο. Μια διαφορετική μηλόπιτα για επιδόρπιο (Φωτογραφία: C. Drazos).

Το πορτογαλικό pão de ló, στην ουσία ένα υγρό κέικ, με κρέμα ανγκλέζ με γιούζου, ταίριαξε όμορφα με τον επιδόρπιο espresso.

Περνώντας στα επιδόρπια, δοκίμασα και τα τρία που σερβίρουν. Το πορτογαλικό pão de ló, στην ουσία ένα υγρό κέικ, με κρέμα ανγκλέζ με γιούζου, ταίριαξε όμορφα με τον επιδόρπιο espresso που ζήτησα, ενώ η ισορροπημένη τάρτα με κρέμα πατισερί με καμένο μέλι και σάλτσα πικρής σοκολάτας με κανέλα καθώς και το ξινόμηλο με καραμέλα και μοσχοκάρυδο (μια διαφορετική μηλόπιτα θα έλεγα) έκλεισαν με έναν ευχάριστο τρόπο το δείπνο μου.

Το Okio βρίσκεται στη συμβολή των οδών Νίκης και Ναυάρχου Νικόδημου, στο Σύνταγμα (Φωτογραφία: C. Drazos).

Την κουζίνα του Okio θα σας πω ότι αξίζει να την δοκιμάσετε. Είναι μια διαφορετική πρόταση σε αυτή την πολυπολιτισμική γειτονιά του κέντρου. Υπάρχουν κάποιες μικρές αδυναμίες που όμως όσο «ωριμάζει», νομίζω ότι θα διορθωθούν. Φεύγοντας λοιπόν, από το νέο αυτό εστιατόριο βρήκα την απάντηση στο αρχικό ερώτημα: πριν κρίνει κανείς, καλό είναι να δώσει λίγο χρόνο.

 

//Okio, Νίκης 33 & Ναυάρχου Νικοδήμου 3, Σύνταγμα, τηλ. 2103311436. 

 

Διαβάστε ακόμα, Dopios: οι ελληνικoί μεζέδες φόρεσαν τα καλά τους.

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top