
Ας μιλήσουμε για το περιτύλιγμα στο σουβλάκι. (Φωτ. Ο Γιώργος Πειραιάς)
Όλοι όσοι έχουν διανύσει χιλιόμετρα στη σουβλακογευσιγνωσία, μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Μπορείς να καταλάβεις πολλά για το σουβλάκι, βλέποντας μόνο το περιτύλιγμα. Αυτό δεν είναι απόλυτος κανόνας, αλλά γενικός κανόνας. Υπάρχουν τυλιχτά με περιτύλιγμα αδιάφορο που τα σπάνε και τυλιχτά με πολύ ελκυστικό περιτύλιγμα που το εσωτερικό του δεν ανταποκρίνεται στην φαντασίωση.
Δε θα κρυφτούμε, είμαστε «γυριστρούλες» της Αθήνας, κυνηγάμε κάθε σουβλάκι που θα βρεθεί στον διάβα μας και είμαστε πάντοτε προετοιμασμένοι και για την ήττα. Αυτή είναι άλλωστε η γλύκα του παιχνιδιού. Αν μας έλεγαν ότι κάθε τυλιχτό που θα φάμε στη ζωή μας, θα είναι πολύ καλό, δε θα το θέλαμε. Γιατί δε θα μπορούσαμε από ένα σημείο και μετά να αναγνωρίσουμε ποιο είναι το πολύ καλό. Κι η αλήθεια είναι ότι υπάρχει στην Αθήνα μια ισοπέδωση της σουβλακοαριστείας τα τελευταία χρόνια. Γίνεται πολύ καλή δουλειά στο σουβλάκι, τόσο ώστε φτάνει ως και να μας ξενερώσει. Γιατί η πολύ καλή δουλειά σημαίνει και εκσυγχρονισμός στο περιτύλιγμα, που αφαιρεί μέρος του ενθουσιασμού.
Από τις εμπειρίες που έχουμε μαζέψει, τα σουβλατζίδικα στην Αθήνα χωρίζονται με βάση το περιτύλιγμα στο τυλιχτό στις εξής κατηγορίες: υπάρχουν τα μίνιμαλ που τα συναντά κανείς σε δύο χρώματα, στη λευκή λαδόκολλα και την μπεζ λαδόκολλα, υπάρχουν αυτά που φέρουν το λόγκο και το όνομα του σουβλατζίδικου και υπάρχουν κι αυτά που έχουν μια έξτρα πινελιά, παλιακιά στην αισθητική, που σε παραπέμπει στο παρελθόν και, ενίοτε, τοποθετούν τα σουβλάκια όχι σε αλουμινόχαρτο μετά τη λαδόκολλα, αλλά σε χάρτινο σακουλάκι που έξω γράφει τα κρέατα.

Το όνομα στο περιτύλιγμα είναι σαν το πρώτο όνομα στη μαρκίζα: μπαίνει πολλές φορές.
Ποιο σουβλάκι έχει το καλύτερο περιτύλιγμα;
Ο νεοφερμένος Αψύς και ο λιγότερο, πια, νεοφερμένος Θύμιος (δείτε εδώ κι εδώ) έχουν περιτύλιγμα με το όνομά τους και, στην περίπτωση του δεύτερου, ένα σχέδιο, ενώ και η Κάψα του Πέσκια έχει ένα λευκό περιτύλιγμα με τη λέξη Κάψα σε μαύρη γραμματοσειρά. Ο 63χρονος Πάρις στον Άλιμο έχει μεν το όνομα σε κάπως αρχαϊκή γραμματοσειρά, αλλά γράφει και διάφορα άλλα πάνω, θυμίζοντας περιτύλιγμα από κρεοπωλείο.
Με το ένα πόδι στη μία μεριά και με το ένα στην άλλη ανήκει ο Λευτέρης ο Πολίτης, αφού πρώτα τυλίγει το σουβλάκι σε λευκό περιτύλιγμα και μετά βάζει και μια δεύτερη λαδόκολλα εν είδει σουβέρ, όπου έχει και το όνομά του και κάποιο μοτίβο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στην κατηγορία των λευκομπέζ περιτυλιγμάτων, θα συναντήσουμε τα σουβλάκια της Βόλβης, τον Ταρζάν που άνοιξε στο κέντρο πριν μερικούς μήνες, τον ιστορικό Πανερυθραϊκό στη Νέα Ερυθραία, τη Λίλα με τα τυλιχτά της στο Νέο Ψυχικό, τη Νικαράγουα ενώ ο Γιώργος στον Πειραιά παίζει και με τα δύο χρώματα στο τυλιχτό του. Στα λευκά είναι και τα σουβλάκια της Πετμέζα και ο Κώστας στην Αγίας Ειρήνης. Το λευκομπέζ περιτύλιγμα είναι το πιο παραδοσιακό όλων, αυτό που υπήρχε από τη Γένεση του Τυλιχτού. Η επιλογή του γίνεται για να στείλει το μήνυμα πως εδώ υπάρχει απλότητα.

Στο λευκό περιτύλιγμα θα γευτείς ένα παραδοσιακό τίμιο σουβλάκι. Στο δεξιά, που είναι σα να πρόκειται για χοτ ντογκ, θα γευτείς ένα παραδοσιακό επικό τυλιχτό.
Μια κατηγορία μόνο του και, για μας, το περιτύλιγμα που βρίσκεται στην κορυφή και ανταποκρίνεται στο πόσο κορυφαίο είναι το σουβλάκι του, βρίσκεται το Ελληνικόν στην Ιασωνίδου. Δεν έχουμε φάει πολλές φορές εκεί, πρέπει να είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού το πολύ. Φάγαμε ξανά πρόσφατα και θυμηθήκαμε πόσο μας διεγείρει τη φαντασία το περιτύλιγμα. Αν δηλαδή υπήρχαν καλλιστεία, το Ελληνικό θα έβγαινε Μις Περιτύλιγμα κάθε χρόνο.




