Η πιο αγαπησιάρικη πίτσα στην Αθήνα δεν είναι ιταλική και δεν είναι σε πιτσαρία

Η ιταλική πίτσα έχει κυριαρχήσει στην αθηναϊκή εστίαση, αλλά υπάρχει κάπου ένα τελευταίο οχυρό που κρατά ζωντανή την ελληνικού τύπου πίτσα.

Δεν κομίζω γλαύκες στην Αθήνα όταν λέω ότι οι Ιταλοί είναι τρομερά καλοί στην προώθηση της κουζίνας τους και στον επεκτατισμός της σε άλλες χώρες, σε βαθμό που τυχαίνει να φας καλύτερη ιταλικού τύπου πίτσα εκτός Ιταλίας. Γι’ αυτό βλέπουμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια την άνθιση της ναπολιτάνας πίτσας ή της pinsa. Μέχρι και Detroit style ή Chicago Deep Dish έχουμε δει. Κι αυτές από ιταλικής καταγωγής Αμερικάνους φτιάχτηκαν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχει χαθεί η κλασική πίτσα της γειτονιάς που τρώγαμε μικροί, αυτή η επιτομή της υπερβολής της ελληνικής κουζίνας που τα θέλει όλα σε αφθονία.

Όπου και να πας στην Αθήνα, θα σου πουλήσουν ως πλεονέκτημα ότι έχουν ιταλική πίτσα, με τον αυθεντικό τρόπο, με τη σωστή κυψέλωση στη στεφάνη, με τη σωστή διαχείριση στο ζυμάρι. Ωραία όλα αυτά και καλό είναι που μάθαμε πώς είναι η ιταλική πίτσα, που έχουμε καλούς pizzaiolo, αλλά γιατί σώνει και ντε να είναι κάποιο υπέρτατο ατού αυτό; Γιατί να υπερέχει η ιταλική πίτσα έναντι της ελληνικής;

Κι όλο αυτό είναι ο πρόλογός μου για να φτάσω στο παρασύνθημα: έχω φάει πολλές καλές πίτσες ναπολιτάνες, είδατε εδώ πριν λίγες εβδομάδες 4 μέρη στην Αθήνα που έχουν παράσημο τις καλές τους πίτσες, αλλά να με συγχωρούν όλοι τους, ακόμα και το πολυσυζητημένο Armando Pizzeria που άνοιξε πριν λίγους μήνες, η ωραιότερη πίτσα είναι ελληνικού τύπου και δε βρίσκεται σε εστιατόριο. Και πρέπει να δώσεις 10 ευρώ πριν πληρώσεις για να την αγοράσεις. Σας μπέρδεψα; Λογικό.

Η πίτσα στο σινεμά στο σινεμά της Αίγλης, είναι σαν να έχεις ενώσει τη λαδένια Κιμώλου με την ιταλική κουλτούρα που αποτυπώνεται στη μοτσαρέλα.

Παχιά και μακρουλή πίτσα, σε χορταίνει ένα κομμάτι

Ήταν κάπου αρχές Ιουνίου που είχα πάει με έναν φίλο στο σινεμά της Αίγλης για να δούμε την ταινία για τον Μπασκιάτ και πήγα στο μπαρ να πάρω κάτι να έχω να τσιμπάω. Πήγαινα για να πάρω νάτσος με τυρί μέχρι που έπεσε το μάτι μου σε μια φράση: χειροποίητη πίτσα. Σάματις, όλες χειροποίητες δεν είναι πια, αν αφαιρέσουμε τις αλυσίδες τύπου Domino’s, L’ Artigiano κλπ; Κάτι μέσα μου με κίνησε να πάρω, καθώς την έβλεπα κιόλας μπροστά μου, έτσι αφράτη, παχιά, με τη μοτσαρέλα να «γυαλίζει» από το λιώσιμο και το λάδι (έχει κι επιλογή με πεπερόνι). Ε, παίζει να ήταν η καλύτερη απόφαση της ζωής μου για το 2025.

Η πίτσα στο σινεμά – όπου για να μπεις, προφανώς θα πρέπει να πάρεις εισιτήριο για να δεις μια ταινία, στα 10 ευρώ η τιμή – είναι σαν να έχεις ενώσει τη λαδένια Κιμώλου με την ιταλική κουλτούρα που αποτυπώνεται στη μοτσαρέλα. Δεν είναι, σαφώς, ένα ελαφρύ γεύμα. Γι’ αυτό και ένα κομμάτι αρκεί. Δεν είναι τριγωνική. Το κομμάτι είναι μακρουλό, γύρω στα 30 εκατοστά, ορθογώνιο παραλληλόγραμμο και σε καλύπτει ακόμα κι αν έχεις μείνει νηστικός όλη μέρα. Είναι στα 5 ευρώ, που μοιάζει ακριβό, αλλά μόλις δεις το μέγεθος και το πάχος, θα καταλάβεις πως δεν είναι ακριβό.

Είναι μια πίτσα γιαγιαδίστικη, με την απόλυτη έννοια του χειροποίητου, θα περίμενες ίσως να την πετύχεις σε κάποιο νησί ή χωριό, να στην κάνει η γιαγιά σου μια φορά ένα καλοκαίρι και ως εκεί. Αρκετό το λάδι, το νιώθεις στη μπουκιά και στα δάχτυλα, αλλά με τόσο ωραία ζύμωση, ποιος νοιάζεται; Θες να γλείφεις τα δάχτυλά σου.

Στο σινεμά της Αίγλης έχεις την ευκαιρία να την τρως όποτε θες να δεις μια ταινία τώρα το καλοκαίρι. Κάτι που με φέρνει στα αρνητικά. Παρά το ότι είναι δίπλα το εστιατόριο της Αίγλης, εκεί δεν τη σερβίρουν, αλλά σερβίρουν κανονική ναπολιτάνα πίτσα. Ωραία κι αυτή, μα όχι σαν του σινεμά. Ξενέρωμα. Επίσης, μόλις κλείσουν τα θερινά σινεμά, αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να περιμένεις ως του χρόνου τον Μάιο. Χειρότερο ξενέρωμα. Ας ελπίσω να διαβάσουν αυτό το κείμενο από την Αίγλη και να βάλουν τη χειροποίητη πίτσα στο μενού του εστιατορίου.

Διαβάστε ακόμη: Κάναμε μια σούμα τα νέα μαγαζιά της Αθήνας για να μη χάσεις το μπούσουλα

TAGS :
Αθήνα μαγαζιά πίτσα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook