Η Κραυγή της Αθήνας: Πόσα μαγαζιά για φαγητό και ποτό αντέχει αυτή η πόλη;

Μας αρέσει να ανακαλύπτουμε νέα μέρη, να συναντάμε άλλες αισθητικές όπως αυτές εντοπίζονται στους χώρους, τα μενού, τα πιάτα, τα ποτά, αλλά μήπως η Αθήνα έχει ξεζουμιστεί εντελώς και θέλει ένα διάλειμμα;

Τα νέα μαγαζιά που περιμένουμε το φθινόπωρο. Οι νέες αφίξεις του χειμώνα στην Αθήνα. Το νέο στέκι στην τάδε οδό. Το εστιατόριο που συζητούν όλοι στην τάδε γειτονιά. Το νέο εγχείρημα του δείνα σεφ. Ένα νέο μπεργκεράδικο με φοβερό smashed burger. Το old school σουβλάκι που μόλις εμφανίστηκε στον Χ δρόμο. Όλα αυτά είναι τίτλοι που σίγουρα έχετε δει πολλάκις τα τελευταία χρόνια σε ιστοσελίδες, με τη μορφή χιονοστιβάδας, υπό την έννοια πως αν ένα μαγαζί το συζητά το αθηναϊκό κοινό, αρχίζει το εφέκτ της ηχούς και το συζητούν όλοι, άρα μέσα σε μερικές ημέρες, εμείς τα όρνεα, οι δημοσιογράφοι, θα πάμε να το δοκιμάσουμε για να γράψουμε και να πιάσουμε το κύμα που είναι ψηλά, πριν σκάσει στην ακρογιαλιά και χαθεί.

Για ένα διάστημα, είχε την πλάκα του όλο αυτό. Κι αυτή η πλάκα μας έκανε να γράψουμε αυτό κι αυτό. Η Αθήνα ανανεωνόταν και αποκτούσε μια νέα δυναμική σε εστιατόρια και μπαρ που διαμόρφωναν μια πιο γοητευτική ταυτότητα. Κάπου το 2022 είναι που ξεκίνησε αυτή η αναδιαμόρφωση και στην αρχή έμοιαζε απλά σαν μια σειρά από τυχαίες ταυτόχρονες κινήσεις επενδυτών της εστίασης και σεφ που ήθελαν να φέρουν μια νέα δική τους πρόταση στην πόλη. Ήρθε το 2023 και αυτό εντάθηκε. Ήρθε το 2024 και δεν περνούσε μήνας χωρίς κάποιο νέο άνοιγμα, με εξαίρεση τον Αύγουστο. Ε, τώρα, καθώς το 2025 ολοκληρώνεται, έχουμε περάσει στη φάση που ο μήνας έγινε πρώτα εβδομάδα και η εβδομάδα κοντεύει να γίνει μέρα.

Αφού ζήσαμε να δούμε και openings τον Αύγουστο ή μπαρ και εστιατόρια να μένουν ανοικτά 15 Αυγούστου και να έχουν κόσμο, τα έχουμε δει όλα. Η Αθήνα πια δεν ανανεώνεται, απλώς, δεν αλλάζει, αλλά τρέχε με ταχύτητα τρελή σε μια τροχιά που πετάει όλους εμάς κάθε λίγο και λιγάκι σε ένα τοίχο.

Πότε να τα δοκιμάσεις όλα;

Ο ρυθμός ανάπτυξης της εστίασης στην πόλη είναι τέτοιος που δεν προλαβαίνει κανείς που δεν πληρώνεται γι’ αυτό, να τα δοκιμάσει όλα. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ανοίγουν νέα μαγαζιά για να συντηρήσουν τη μανία των ιστοσελίδων να γράφουν για μαγαζιά. Διότι ακόμα και στις μεγάλες ενημερωτικές, το φαγητό, το ποτό, το way of living στην Αθήνα, πουλάει πολύ, κάνει πολλά κλικς και διαμορφώνει την ταυτότητα της ιστοσελίδας.

Ακόμα όμως κι όλοι εμείς που γράφουμε για φαγητό και ποτό, που προτείνουμε σε εσάς τι αξίζει και τι δεν αξίζει, δε μπορούμε να είμαστε πια αξιόπιστοι. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, μια φορά δεν είναι αρκετή για να καταλάβουμε κανένα εστιατόριο και κανένα μπαρ. Δεν είναι μόνο ότι τυγχάνουμε πάντα διαφορετικής αντιμετώπισης όταν μας καλούν. Και ινκόγκνιτο να πηγαίναμε, πάλι μια φορά δε βγάζει συμπέρασμα. Ειδικά όταν τα μενού αλλάζουν πια τόσο συχνά. Να πάει κάποιος για παράδειγμα σε ένα εστιατόριο στην πρώτη εβδομάδα λειτουργίας, που θα ακούγεται παντού και θα θέλει τόσος κόσμος να πάει να το δοκιμάσει και αυτό να είναι αξιόπιστο; Δε γίνεται.

Το τελευταίο δίμηνο, νιώθω ότι δεν έχει περάσει ημέρα στην οποία δεν άκουσα για ένα νέο μπαρ, ένα νέο εστιατόριο, έναν φούρνο, ένα νέο κάτι που σχετίζεται με φαγητό και ποτό. Να, την Παρασκευή ετοιμάζω άρθρο για 3 αφίξεις λίγο πριν τα Χριστούγεννα σε εστιατορικό επίπεδο. Είναι πολλές οι ζυμώσεις στην εστίαση, πολλά τα πρότζεκτ, πολλές οι γειτονιές που αλλάζουν: Ιλίσια, Υμηττός, Παγκράτι, Κολωνάκι, Περιστέρι, Κουκάκι, Πετράλωνα, Ηλιούπολη, Ψυρρή, Μεταξουργείο, Αγίας Ειρήνης, Κολοκοτρώνη, Αιόλου, Δραγατσανίου, Ασκληπιού, Εξάρχεια εν γένει, ων ουκ έστιν αριθμός!

Μήπως έχει «ξεζουμιστεί» η Αθήνα;

Αν το δω από τη δική μου κοντόφθαλμη οπτική, που μου αρέσει να ανακαλύπω νέα μαγαζιά, να δοκιμάζω κάτι νέο -που εν τέλει δεν είναι τόσο νέο γιατί όλα έχουν γίνει από μία και δύο και τρεις φορές-, είναι ωραία αυτή η διαρκής ανανέωση. Αν το δούμε όμως από την πλευρά τωνν χώρων που καταλαμβάνονται, των ατόμων που απαιτούνται για να λειτουργήσουν αυτά τα μαγαζιά και των ανθρώπων που ζουν σε γειτονιές που έχουν μεγάλη κίνηση, άρα φασαρία, ένα gentrification (τα έγραψα κι εδώ), τότε το αποτύπωμα αλλάζει. Το αντιλαμβάνομαι πως είναι κάπως υποκριτικό να το γράφω εγώ εδώ στο Andro, όταν γράφουμε συχνά για μαγαζιά, αλλά το ένα δεν απαγορεύει το άλλο.

Μπορούμε να στηρίζουμε την καλή κουζίνα ή τους καλούς bartenders και ταυτόχρονα να αναρωτιόμαστε πόσα μαγαζιά αντέχει αυτή η πόλη και πώς θα καταφέρουν όλα να λειτουργήσουν σωστά, χωρίς εξάντληση των ανθρώπων τους, ειδικά το 2025, που υπάρχει η κάρτα εργασίας και έδιωξε από εστίαση και τουρισμό μπόλικο κοσμάκη.

Κι υπάρχει και μια δεύτερη απορία: μήπως γινόμαστε αυτό που έλεγαν πολλοί τόσο καιρό και τους κατηγορούσαμε για υπερβολή; Μήπως είμαστε τα γκαρσόνια της Ευρώπης; Δεν έχω απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Είναι απλώς ανησυχίες που τις καταθέτω και δε σχετίζονται με τους σεφ και τους επιχειρηματίες της εστίασης μόνο. Αλλά σχετίζονται και με την κουλτούρα που εμείς οι δημοσιογράφοι προάγουμε, την κουλτούρα μιας ακατάπαυστης κατανάλωσης, μεγαλύτερες της παραγωγής, το οποίο οδηγεί σε υπέρβαση για να καλυφθεί η ζήτηση και σε εξάντληση και των πόρων.

Αν, δηλαδή, το δούμε παντεποπτικά, δεν είναι απλώς οι απορίες ενός τυχάρπαστου σε μια ιστοσελίδα, αλλά ένα ζήτημα που καταλήγει στη λελογισμένη χρήση πόρων, πρώτων υλών, ανθρώπων. Ή και να επηρεάζει τη δυσκολία εύρεσης κατοικίας για πολλούς ανθρώπους. Κι αν όχι τώρα, κάποια στιγμή στο μέλλον θα γίνει, διότι πόσοι χώροι να υπάρχουν για να υποστηρίξουν τόσα μαγαζιά; Ίσως, αν η Αθήνα είχε φωνή, να έβγαζε κραυγή πιο ισχυρή κι από του Munch.

TAGS :
Αθήνα μαγαζιά ποτό φαγητό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook