Rhoé: Ένα νέο εστιατόριο που ξέρει τι θέλει να πει

Η θέα μιλάει από μόνη της. Όχι, δεν κάναμε ζουμ.

Επιβραδύνεται η μανία της αθηναϊκής γαστρονομίας να κυνηγά διαρκώς την επόμενη τάση, από το fine dining στο comfort και ούτω καθεξής; Μπορεί. Το Rhoé είναι πάντως ένα παράδειγμα του πως μπορεί ένα νέο, πολύφερνο μαγαζί να έχει comfort νοστιμιά και μπαρίστικη ενέργεια με fine dining τεχνικές στην ούγια.

Έχει πραγματικά εντυπωσιακή θέα σε Παρθενώνα, Θησείο, Αστεροσκοπείο, αλλά δεν στηρίζεται μόνο σε αυτή. Βγάζει ενδιαφέρον φαγητό για ψαγμένους Αθηναίους και τουρίστες. Παίρνει στοιχεία από την ελληνική γαστρονομική παράδοση, τα περνά μέσα από σύγχρονες τεχνικές και δημιουργεί μια κουζίνα που μοιάζει ταυτόχρονα γνώριμη και διαφορετική.

Τα agnolotti αριστερά και ο δημιουργός τους, σεφ Βαγγέλης Δαγδελένης. (Φωτό: Andro.gr).

Κάπως έτσι, και λόγω χωροταξίας, μετά τα πρώτα λεπτά και το χάζι στα φωτισμένα μνημεία, το βλέμμα στρέφεται στην ανοιχτή κουζίνα. Εκεί ο σεφ Βαγγέλης Δαγδελένης, ένας τυπάς που θα μπορούσε να έχει βγει από τη μπριγάδα του Μπουρντέν ή του Τόμας Στράκερ (στο πιο σεμνό) δημιουργεί με την ομάδα του, και την κουλ αύρα του.

Η ανοιχτή κουζίνα ενισχύει την εμπειρία. Βλέπεις τις φωτιές να ανάβουν, τις σάλτσες να ολοκληρώνονται και τα πιάτα να παίρνουν την τελική τους μορφή λίγα εκατοστά από το τραπέζι σου, ειδικά αν καθίσεις στο βάθος. Έχεις την αίσθηση ότι δεν παρακολουθείς απλώς τη διαδικασία αλλά ότι μπορείς να απλώσεις το χέρι σου και να το βάλεις στο γκριλ (!) -μην το τολμήσετε καλύτερα.

Ο χώρος έχει γενικά έντονη προσωπικότητα. Μόνο ο έντονος κόκκινος φωτισμός κουράζει λίγο. Αντίθετα, η μουσική είναι απόλυτα ταιριαστή με το περιβάλλον, το μπαρ λειτουργικό και τα ποτά καλοφτιαγμένα. Το service κινείται στο ίδιο επίπεδο. Είναι επαγγελματικό αλλά ανθρώπινο και φιλικό.

Το καλαμάρι με σάλτσα μυδιών και σαφράν

Και πάμε στο φαγητό, όπου αν υπάρχει ένα στοιχείο που διαπερνά το μενού του Rhoé, αυτό είναι η ισορροπία. Η οξύτητα και η λιπαρότητα συναντιούνται σχεδόν σε κάθε πιάτο. Οι βουτυράτες σάλτσες ισορροπούνται από φρέσκα στοιχεία. Οι έντονες γεύσεις παραμένουν ελεγχόμενες.

Το δείπνο ξεκινά με το ψωμί καλαμποκιού. Αφράτο, με μια διακριτική γλυκύτητα, το τρως και μόνο του που λέει ο λόγος. Συνέχεια με το καρπάτσιο κοιλιάς τόνου με αγγούρι που είναι ένα πιάτο ιδιαίτερης κομψότητας με ένα είδους σαμπαγιόν ολόγυρα να χαρίζει πλούτο.

Το ταρτάρ μοσχαριού κινείται σε πιο έντονες νότες. Η καπνιστή μελιτζάνα είναι εξαιρετική, ενώ το ξιδάτο σουσάμι προσθέτει χαρακτήρα και γεύση. Ταυτόχρονα, με κάθε πλθωρική μπουκιά απομακρύνεται και χάνεται κάπως η γεύση του κρέατος.

Η κροκέτα ντομάτας δεν είναι τόσο σαρκώδης και ζουμερή σαν ντοματοκεφτές και είναι κάπως μονοδιάστατη και… ζυμαρένια στο δόντι, αλλά την συνεφέρνει το γιαούρτι με λάδι από συκομαΐδα που τη συνοδεύει και κάνει ωραία αντίστιξη με την πικάντικη πινελιά από σπετζερικό στην κροκέτα.

Άρτος, crudités και (δεξιά) η σαλάτα με πατζάρια και βλήτα ενισχημένη με λαχταριστή στάκα. (Φωτό: Andro.gr).

Η σαλάτα με βλήτα και παντζάρια είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της φιλοσοφίας του Rhoé. Στη βάση του είναι ένα πιάτο ελληνικό, σχεδόν ταπεινό που θα μπορούσε να υπάρχει σε ένα οικογενειακό τραπέζι. Εδώ όμως μεταμορφώνεται έξυπνα με τη στάκα να προσθέτει πλούτο και το σπιτικό ξίδι από σαρντονέ να δίνει την απαραίτητη ζωντάνια. Το γεγονός ότι το πιάτο έρχεται ζεστό αλλάζει εντελώς την εμπειρία, αναδεικνύοντας αρώματα στα βλήτα και στα πατζάρια που θα έμεναν θαμπά.

Το καλαμάρι με σάλτσα μυδιών και σαφράν συνεχίζει στον ίδιο δρόμο. Η σάλτσα έχει βάθος και θυμίζει συμπυκνωμένη σαφρανάτη μπουγιαμπέσα, ενώ το καλαμάρι παραμένει τρυφερό και γεμάτο γεύση. Νόστιμο, πρωτότυπο και ενδιαφέρον πιάτο που αξίζει να δοκιμαστεί με φρυγανισμένο  ψωμί για παπάρα στην σάλτσα.

Αν υπήρχε ένα πιάτο ωστόσο που θα μπορούσε να συνοψίσει τη φιλοσοφία του Rhoé, αυτό θα ήταν το λαβράκι με ζυμωμένη ντομάτα. Ένα πραγματικά εξαιρετικό πιάτο. Η τραγανή πέτσα, η ζουμερή σάρκα και η λαχταριστή σάλτσα δημιουργούν έναν συνδυασμό που λειτουργεί απόλυτα. Η ζυμωμένη ντομάτα προσθέτει την απαραίτητη οξύτητα και δίνει στο πιάτο καλοκαιρινό χαρακτήρα. Είναι από εκείνα τα πιάτα που δεν χρειάζονται περίπλοκες περιγραφές. Απλώς λειτουργούν.

Εξίσου επιτυχημένα είναι και τα agnolotti (γεμιστά ζυμαρικά) κοτόπουλου. Η σάλτσα βαλσάμικου έχει πυκνότητα (από τα κόκκαλα του πουλερικού) και γλυκόξινη ένταση, αλλά δεν κλέβει την παράσταση, ενώ η πιπεράτη γραβιέρα προσθέτει μια ωραία γευστική κορύφωση. Ένα πιάτο άνεσης (κόμφορτ, ντε), αλλά με την ακρίβεια που περιμένεις από ένα σύγχρονο εστιατόριο.

📍 Ερμού 92, Αθήνα
Τιμή: περίπου 50 ευρώ κατ’ άτομο, χωρίς το κρασί.

TAGS :
εστιατόρια εστιατόριο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook