Μια ιεροτελεστία: Πώς ήταν τα παλιά σουβλατζίδικα της Αθήνας;

Σε μια εποχή που ήταν ιεροτελεστία να αγοράσεις σουβλάκι, τα σουβλατζίδικα έμοιαζαν με το μαγικό βασίλειο της Νάρνια: άνοιγες την πόρτα και ο χρόνος σταματούσε, όσο ετοιμαζόταν το σουβλάκι σου. Κι η όσφρηση κατεύναζε τις άλλες αισθήσεις. (Photo credits: Fortepan/Bauer Sándor)

Τα παλιά σουβλατζίδικα της Αθήνας μύριζαν τσίκνα και κάρβουνο. Ήταν στενά μαγαζάκια, με ταμπέλες ξεθωριασμένες και πάγκους που είχαν δει χιλιάδες παραγγελίες. Ο ψήστης, με τη λερωμένη πόδια, γύριζε τα καλαμάκια με ρυθμό σχεδόν τελετουργικό, ενώ ο ήχος από το τσιτσίρισμα της σχάρας μπλεκόταν με τις φωνές της γειτονιάς. Ένα σουβλάκι τυλιχτό με όλα και την καυτερή σάλτσα (και χωρίς πατάτα) ήταν αρκετό για να νιώσεις χορτάτος και χαρούμενος, μα πιο πολύ σε χόρταινε η ατμόσφαιρα: η παρέα, το γέλιο, η αίσθηση πως σε εκείνη τη γωνιά, όλοι ήταν ίσοι και απλοί. Ήταν τα στέκια που ένωναν τον εργάτη με τον φοιτητή, τον περαστικό με τον μόνιμο θαμώνα, και που σήμερα θυμόμαστε σαν μικρές όάσεις γεύσης και ζεστασιάς μέσα στην παλιά Αθήνα.

Γράφει ο Θανάσης Γιαννούκος…

Στην Ομόνοια, τα σουβλατζίδικα έμεναν ανοιχτά ως το ξημέρωμα, για να ταΐσουν τους εργάτες που σχολούσαν αργά, τους ταξιτζήδες και τους ξενύχτηδες. Στα στενά του Ψυρρή, οι μικρές σχάρες μοσχοβολούσαν και οι παρέες στριμώχνονταν σε καρέκλες αταίριαστες, αδιαφορώντας για την άνεση, αρκεί να απολαύσουν τον ζουμερό γύρο και το καλαμάκι. Στην Καισαριανή και τον Βύρωνα, τα σουβλατζίδικα είχαν πιο οικογενειακό χαρακτήρα – εκεί οι ταβερνιάρηδες ήξεραν με το μικρό όνομα τους πελάτες, κι ένα κρασάκι ή μια μπίρα συνόδευε πάντα το φαγητό.

Θρυλικά έμειναν μαγαζιά όπως ο Μπαϊρακτάρης στο Μοναστηράκι, που τροφοδότησε γενιές Αθηναίων και τουριστών με τα αλησμόνητα σουβλάκια του, το μαγαζί του Θανάση, επίσης στην πλατεία Μοναστηρακίου, που έγινε σημείο συνάντησης κάθε ηλικίας, αλλά και τα μικρά, ανώνυμα σουβλατζίδικα των Πατησίων ή του Μεταξουργείου, που μπορεί να μην έγραψαν ποτέ ταμπέλες με μεγάλα γράμματα, όπως ο Κώστας στην Αγία Ειρηνη και ο Κώστας στην Πετράκη, αλλά έγραψαν ιστορία στη γεύση και στις αναμνήσεις.

Για τους παλιούς Αθηναίους, αυτά τα σουβλατζίδικα δεν ήταν απλώς μέρος για φαγητό. Ήταν κομμάτι της ζωής τους, μια γαστρονομική παράδοση που έδενε την πόλη με τον πιο απλό και γνήσιο τρόπο: ένα σουβλάκι στο χέρι και μια ιστορία στο τραπέζι».

Διαβάστε ακόμη: Tα ρετρό supercars του Θανάση Γιαννούκου

TAGS :
Αθήνα σουβλάκι σουβλατζίδικα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook