
Στον Πειραιά υπάρχει ένα σουβλάκι που ακολουθεί 5 κανόνες και χάρη σε αυτούς είναι ένα γευστικό ποίημα.
Τι αναζητά κανείς στο σουβλάκι εν έτει 2025; Έναν συνδυασμό πραγμάτων από το παρελθόν και το παρόν. Από το παρελθόν, ζητά την απλότητα, την έμφαση στη γνώση των λίγων και καλών, όχι τεράστια μενού. Το καλό σουβλατζίδικο μπορεί να κάνει 10 τυλιχτά. Το καλύτερο σουβλατζίδικο κάνει 2 και τα κάνει καλά. Το τέλειο…Το τέλειο κάνει ένα και το κάνει σχεδόν θεϊκά. Κι από το παρόν, ζητάμε την άψογη εξυπηρέτηση και την κατανόηση του πώς συμπεριφερόμαστε στον πελάτη. Όταν τα συνδυάσει κανείς αυτά, έχει ένα σουβλατζίδικο στο οποίο ο πελάτης θα συγχωρέσει και το μικρό λάθος.
Κάπως έτσι, μπαίνουμε στο προκείμενο, που αφορά στο σουβλάκι του Γιώργου στον Πειραιά, ένα μέρος που άνοιξε στο επίνειο το 2019, παρά το ότι η κουλτούρα του και το πόσο θρυλικό έχει γίνει, θα οδηγούσαν στη σκέψη πως πρόκειται για σουβλατζίδικο δεκαετιών. Είναι ένα από εκείνα τα νέα μαγαζιά που δείχνουν ότι έχουν αγάπη για το τι σήμαινε σουβλάκι παλιότερα, που είχε τη μαστοριά και την αυθεντικότητα.
Το έχουμε δει στη Νικαράγουα, επίσης στον Πειραιά, στο Καλαμάκι στη Ρόμβης που άνοιξε πριν ένα χρόνο, το έχουμε δε και στην τεράστια αγάπη που λαμβάνουν πια όλα τα παραδοσιακά σουβλατζίδικα όπως ο Πανερυθραϊκός, το Ελληνικόν, ο Λευτέρης, ο Κώστας και οι άλλοι.
Ως προς τον Γιώργο, το σουβλάκι του διέπεται από κανόνες και είναι αυτοί που το κάνουν ένα από τα νοστιμότερα που έχεις δοκιμάσει στη ζωή σου. Κι αυτοί οι κανόνες το κάνουν ένα τυλιχτό-αρτίστα, ένα τυλιχτό-βιρτουόζο και όχι killer σέντερ φορ, αλλά έναν Κλάρενς Ζέεντορφ. Χορευτής του γηπέδου που όταν σούταρε έκανες το σταυρό σου ο Ολλανδός, κάτι αντίστοιχο και το τυλιχτό του Γιώργου σε φινέτσα.

Δύο μπιφτεκάκια, κόκκινη σάλτσα, κρεμμύδι, ντομάτα, πάπρικα και τύλιγμα. Το μοναδικό προϊόν στον Γιώργο. Και τα ίδια ακριβώς υλικά τα δίνει και σε μερίδα.
4 κανόνες στο σουβλάκι του Γιώργου
Κανόνας Νο1: Μόνο μπιφτέκι μοσχίδας, όχι καλαμάκι, όχι γύρος. Αυτό σημαίνει και λιγότερα κόστη, άρα μπορεί να κρατήσει την τιμή σε λιγότερο ακριβά επίπεδα, αλλά, κυρίως, καλύτερο αποτέλεσμα στο ψήσιμο του κρέατος. Στο τυλιχτό του μπαίνουν δύο μπιφτεκάκια.
Κανόνας Νο2: Ούτε πατάτες, ούτε τζατζίκι, μόνο κόκκινη σάλτσα. Έχει μια δική του κόκκινη σάλτσα, αρκετά πικάντικη, σε βαθμό που κάποιον μπορεί να τον ξενερώσει διότι κάποιες φορές καλύπτει το κρέας, αλλά εμάς μας αρέσει αρκετά αυτός ο χαρακτήρας.
Κανόνας Νο3: Όχι ωράριο μέχρι τις 12 το βράδυ, κάθε μέρα παράγεται συγκεκριμένος αριθμός, από το μεσημέρι μέχρι τις 20:30 το βράδυ και το Σάββατο μέχρι τις 19:30. Αυτή είναι η νοοτροπία για το σωστό σουβλάκι. Όχι η υπερκατανάλωση και ο κορεσμός του ψήστη.
Κανόνας Νο4: Το ψήσιμο και ο ζουμερός χαρακτήρας της πίτας κάνουν τη διαφορά. Η πίτα του είναι μάλλον το απόλυτο 10άρι ως προς τα υλικά στο τυλιχτό του. Ακόμα κι αν κάποιος δεν ικανοποιηθεί από το μέγεθος ή τη γεύση στο κρέας, την πίτα του θα την παραδεχτεί.
Κανόνας Νο5: Βασικά, είναι κανόνας-ομπρέλα για τους παραπάνω: μη υποταγή σε μοντερνισμούς και στην εποχή της διαρκούς κατανάλωσης και εξάντλησης ανθρώπων και πρώτων υλών. Γι’ αυτό και έχει 2 προϊόντα στο μενού: το τυλιχτό με 2 μπιφτεκάκια, κόκκινη σάλτσα, ντομάτα, κρεμμύδι, πάπρικα και τα ίδια υλικά σε εκδοχή μερίδας, σε παραπάνω ποσότητα.
Αυτά είναι αρκετά για να καταστήσουν το σουβλάκι του Γιώργου ένα από τα τυλιχτά που οφείλει ένας σουβλακογευσιγνώστης να δοκιμάσει. Και κάτι τελευταίο που μας αρέσει: δε φτιάχνεται για να αρέσει σε όλους. Να θυμάστε το εξής: αυτό που αρέσει σε όλους, έχει ελάχιστους που θα παθιαστούν μαζί του. Αυτό που αρέσει σε αρκετούς, έχει πολλούς που θα παθιαστούν μαζί του. Αυτό συμβαίνει με το σουβλάκι του Γιώργου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
📍Γούναρη 18 και Νικήτα, Πειραιάς
Διαβάστε ακόμη: Τα φθηνότερα σουβλάκια στην Αθήνα, τυλιχτό στα 2.3 ευρώ




