Amphibian: Πήγαμε στο νέο εστιατόριο της Στέγης και φύγαμε με Amphib-ol-ian

Φτάνοντας στη Στέγη, μπαίνετε στο ασανσέρ και ανεβαίνετε στον 6ο όροφο για να βρεθείτε στο μεγάλο και εντυπωσιακό εστιατόριο Amphibian.

Για πολλά χρόνια, εκεί δέσποζε η Hytra. Αυτό άλλαξε πρόπερσι, αν δεν κάνω λάθος, με το τέλος της συνεργασίας του εστιατορίου με τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Στις αρχές του 2026, η Στέγη ανακοίνωνε μια νέα αρχή με το εστιατόριο Amphibian που θα άνοιγε στον 6ο της όροφο, με τον σεφ Τάσο Μαντή να στείνει την ομάδα και την κουζίνα. Ο σεφ του Soil, με παρελθόν στη Hytra, επέστρεφε στον «τόπο του εγκλήματος» με σκοπό να κάνει ένα πιο προσιτό fine dining εστιατόριο, με πιο ξεκάθαρα πιάτα, με λιγότερη πολυπλοκότητα, αλλά με γεύση επιπέδου Soil. Αυτός ήταν και είναι πάντα ο στόχος. Κάποιες φορές, δεν πετυχαίνουμε τον στόχο.

Πριν προχωρήσω στα καθέκαστα, να πω δύο πράγματα. Αν δεν έχεις υπάρξει σεφ ή, έστω, εστιάτορας, δε μπορείς να κρίνεις έναν σεφ, ένα εστιατόριο. Μπορείς να γράψεις την άποψη που αποκόμισες, να πεις όσα σου άρεσαν και δε σου άρεσαν. Το γράφω αυτό γιατί δε θέλω επ’ ουδενί να θεωρηθεί πως «κρίνω». Όχι. Καταθέτω τη δική μου προσωπική εμπειρία για να μπορεί να έχει ο επόμενος επισκέπτης στο εστιατόριο Amphibian μια πιο ολοκληρωμένη άποψη. Το δεύτερο, αφορά στην αξιοπιστία μιας «κριτικής». Μια φορά επίσκεψη σε ένα εστιατόριο, δε μπορεί ποτέ να θεωρηθεί αξιόπιστη, εξ ορισμού, γιατί με μια φορά ολόκληρη την εικόνα δεν την έχεις. Ούτε γευστικά, ούτε ως προς την εξυπηρέτηση κτλ. Μπορεί να πέσεις σε μια κακή μέρα, μπορεί σε πολύ άπειρο προσωπικό που μαθαίνει on the go, πολλά μπορεί.

Αφού τα ξεκαθάρισα, ας περάσουμε στο εστιατόριο Amphibian.

Ο σεφ Τάσος Μαντής με την ομάδα του και αριστερά αυτό το ψαρωτικό «Α» που θα δείτε μόλις βγείτε από το ασανσέρ.

Πολύ συχνά λέω μέσα μου πως ένα μέτριο φαγητό, μια καλή εξυπηρέτηση και εν γένει ατμόσφαιρα στο εκάστοτε εστιατόριο, μπορεί να το ανεβάσει επίπεδο. Και το ανάποδο. Μια μέτρια προς αδιάφορη ατμόσφαιρα και εξυπηρέτηση, χαντακώνει το καλό φαγητό. Περιπτώσεις όπως του Amphibian βάζουν Amphibolian για αυτή μου την πεποίθηση.

Ενώ δηλαδή η εξυπηρέτηση ήταν πάρα πολύ καλή, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν αυτή που είχα ανάγκη εκείνο το βράδυ που το επισκέφθηκα, το φαγητό, σε σχέση πάντα και με την τιμή, δε μπόρεσε να κρυφτεί πίσω από τα θετικά. Υπερίσχυσε δηλαδή η μέτρια γευστική εμπειρία που είχα σε σχέση με την εξυπηρέτηση και τον ambient χαρακτήρα του χώρου.

Οι προσδοκίες δεν ανταποκρίθηκαν στην εμπειρία μας.

Πρώτη εντύπωση στο εστιατόριο

Σε κερδίζει στην πρώτη εντύπωση το Amphibian. Μεγάλος χώρος, περπατάς με κάπως δαιδαλώδη τρόπο από το ασανσέρ ως τα τραπέζια στις τζαμαρίες δίπλα, αφού πρώτα χαζέψεις την κύρια σάλα με την κουζίνα στο επίκεντρο. Βλέπεις οτιδήποτε συμβαίνει στην κουζίνα. Περπατάς μέσα από ξύλο, ξύλινο παρκέ, ξύλινες καρέκλες και τραπέζια, έχει κάτι το πολύ ατιμέλητο ο χώρος, μια αίσθηση ακανόνιστου μέσα στο αρμονικό και το κανονισμένο. Κάπως σα να περιπλανιέσαι σε κάποιο fine dining αρχαίο ταβερνείο. Το γράφω αυτό λόγω και του ότι σου φέρνουν νερό φιλτραρισμένο μέσα σε πήλινη κανάτα που μοιάζει να έχει βγει από τα αρχαία χρόνια.

Καθώς είναι και τόσο μεγάλος ο χώρος, είναι απίθανο να το πετύχετε γεμάτο, οπότε σίγουρα μπορείτε να βρείτε μια κάποια ησυχία και να έχετε και πιο προσηλωμένη εξυπηρέτηση. Κι η δική μου εμπειρία εξυπηρέτησης αφορά σε μέρα που ήταν άλλα 3-4 τραπέζια με κόσμο. Δεν έχω κανένα παράπονο από το σέρβις, ήταν αυτό που επιτάσσει το εστιατόριο.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Amphibian (@amphibian.restaurant)

Ας περάσω όμως στα του φαγητού κι ας αφήσω τις σάλτσες. Ξεκίνημα οπωσδήποτε με το ψωμί που το φτιάχνουν οι ίδιοι, διαφορετικά ψωμιά για την ακρίβεια, ανάλογα πόσα άτομα είστε στο τραπέζι, και το ένα, αυτό με το χαρούπι, είναι φανταστικό. Μάλιστα, το σερβίρουν με δικό τους βούτυρο και λάδι, οπότε αλείφεις το βούτυρο, ρίχνεις λάδι από πάνω κι έχεις μέσα σε μια μπουκιά Ελλάδα στα καλύτερά της. Για συμπλήρωμα στο άλειμμα, πάρτε και τον εξαίσιο ταραμά του, ενώ από τα ορεκτικά, είναι πολύ ωραία τα καραμελωμένα πράσα και, ιδίως, ο Κήπος του Σεφ, με πλειάδα ψητών λαχανικών (κουνουπίδι, καρότο κ.α.) σε beure blanc σάλτσα, αρωματισμένα με koji, αυτόν τον θαυματουργό μύκητα που δίνει εντονότερη γεύση στο πιάτο.

Τα καραμελωμένα πράσα και ο ταραμάς.

Πήρα και τις πατάτες Dauphine, αλλά τις βρήκα αρκετά βαριές στο στομάχι και με μόνο ενδιαφέρον στοιχείο τους το τριμμένο τυρί από πάνω που έδινε το άρωμα. Την ημέρα που πήγα, είχε και ως έξτρα επιλογή ημέρας, το «παναρισμένο κοτόπουλο του δάσους», που είναι ένα μανιτάρι που το λένε ακριβώς έτσι, και έδωσε μια streetfoodίλα, σα να έτρωγα nuggets. Του έριξα και μια βουτιά στον εξαίρετο ταραμά και το απόλαυσα.

Το χέλι ράμεν που θα βρείτε στο μενού.

Στα κυρίως, η φίλη μου πήρε το πολυσυζητημένο σνίτσελ, που έχει γίνει από τα best sellers και πολυδιαφημισμένα από άλλους επισκέπτες πιάτα, αλλά δεν ανταποκρίθηκε στο hype, δεν άφησε γευστικά κάποιο αποτύπωμα, αν και η μία από τις δύο σος που το συνοδεύουν, του έδινε γευστική ώθηση.

Εγώ είχα να επιλέξω ανάμεσα σε σπαγγέτι λαγόχορτο και σε καρμπονάρα δίχως το γκουαντσάλε, προτίμησα το δεύτερο, γιατί το πρώτο το βρήκα αρκετά ριψοκίνδυνο για τις γεύσεις μου. Η καρμπονάρα ήταν αδιάφορη γευστικά, λογικά γιατί δεν είχε το γκουαντσάλε που θα της έδινε σίγουρα ένταση. Αλλά για ποιο λόγο να το θεωρήσω αυτό ελαφρυντικό; Δεν είναι ότι τους ξάφνιασα ή τους έπιασα απροετοίμαστους που είμαι vegetarian. Το γνώριζαν 2 μέρες πριν που με πήραν τηλέφωνο για επιβεβαίωση της κράτησης. Όταν το γκουαντσάλε είναι όλη η δύναμη της γεύσης και ο πελάτης ζητά να αφαιρεθεί, οφείλεις να βρεις τρόπο να το κάνεις γευστικά δυνατό, σα να είχε το γκουαντσάλε. Αν δε μπορείς να το κάνεις, τότε μην το σερβίρεις. Γενικά, στο κομμάτι της διαχείρισης των διατροφικών μου επιλογών δε θα έλεγα ότι έμεινα ιδιαίτερα ικανοποιημένος, κάτι που με ξαφνιάζει, δεδομένου ότι στο Soil του σεφ Μαντή, τη μια φορά που πήγα, δεν έφυγα παραπονεμένος. Και τότε είχα ζητήσει και vegan μενού.

Πήραμε και γλυκό, ένα προφιτερόλ με raspberries, που δεν είναι με σουδάκια, αλλά με γκοφρετοειδή υφή, δε θα έλεγα ότι είναι κάτι που με έκανε να το κρατήσω έντονα στη μνήμη μου. Έχει όμως μια τάρτα πεκάν που θέλω να δοκιμάσω την επόμενη φορά.

Τα γλυκά του Amphibian, στα κίτρινα μπολάκια το προφιτερόλ που δοκιμάσαμε.

Τελική εντύπωση

Αυτά δοκίμασα, στο μενού του έχει και 3 κοπές μπριζόλας για να επιλέξετε (Wagyu, Rib Eye, Hanger Steak), έχει μπακαλιάρο με βούτυρο, σαφράν και πατάτες, έχει γαρίδα Χάλκης με tempura, λάιμ και ταραμά, έχει χέλι ράμεν και μοσχαρίσια dumplings τα οποία ενδεχομένως να διαφοροποιούν τη γευστική επίγευση.

Υπερβολικά μεγάλο βρήκα και τον κατάλογο με τα κρασιά, γιατί μόνο για να τα εξερευνήσεις, θες ένα δεκάλεπτο και μετά άλλο τόσο για να καταλήξεις σε 2-3 και τελικά σε αυτό που θα πιεις. Μπορεί να είναι ποτέ υπερβολικό το κρασί; Ναι, μπορεί.

Έχει και μια λίστα με 10 signature cocktails, δεν πρόλαβα να δοκιμάσω, θα τα δω την επόμενη φορά, γιατί από την Πέμπτη άνοιξε και το rooftop, για open air εμπειρία με θέα την Αθήνα.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Amphibian (@amphibian.restaurant)

Για όλα τα παραπάνω που ήρθαν στο τραπέζι, μαζί με 4 ποτήρια κρασί, δώσαμε δύο άτομα 160 ευρώ, μαζί με το tip, άρα 80 ευρώ το άτομο. Ίσως η εμπειρία να ήταν λιγότερο «αμφίβολη» αν είχαμε δώσει 45-50 ευρώ. Προφανώς και η τιμή διαμορφώνει το πώς μου φάνηκε. Για τα 80 ευρώ που έδωσα, δε θα έλεγα ότι πήρα πίσω 80 ευρώ σε απόλαυση. Αν μπορώ να το δώσω με βαθμολογία, με άριστα το 10 θα έβαζα ένα 6.5-7/10 στο εστιατόριο Amphibian, αλλά με έναν αστερίσκο για το ότι μπορεί άλλες επιλογές φαγητού να ικανοποιήσουν περισσότερο την παρέα μου ή τα σπαγγέτι λαγόχορτο που δεν πήρα, να είναι κάτι τόσο εντυπωσιακό που να μου αλλάξει άποψη στη δεύτερη φορά.

Σημείωνω όμως πάντα ότι δεν είμαι επ’ ουδενί μια ενδεικτική περίπτωση και πως είδα πράγματα που με κάνουν να πιστεύω ότι το Amphibian μπορεί να γίνει καλύτερο.

📍Συγγρού 107, Τιμή: 65-80 ευρώ/άτομο

TAGS :
εστιατόριο μενού πιάτα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook