Είναι δυνατόν να υπάρχει φεστιβάλ street food στην Αθήνα χωρίς σουβλάκι;

Το σουβλάκι είναι το Νο1 street food της Αθήνας. Είναι βασικά το μόνο ελληνικό street food. Όλα τα άλλα είναι εισαγόμενα. Κι όμως, έχει «σπρωχτεί» στη σκιά.

Ο Μάιος στην Αθήνα είναι συνώνυμος με την έναρξη των φεστιβάλ γεύσεων -και όχι μόνο- που γίνονται στο Αμαξοστάσιο και στην Τεχνόπολη. Το σαββατοκύριακο που πέρασε, ξεκίνησε το Athens Street Food Festival, μια διοργάνωση που συμπληρώνει φέτος 10 χρόνια και θα διαρκέσει για άλλα δύο ΠΣΚ. Εκεί, στο Αμαξοστάσιο, στήνονται κάθε χρόνο stands, κιόσκι, περίπτερα από μαγαζιά φαγητού της πόλης. Μπεργκεράδικα, μακαρονάδικα, πιτσαρίες, γλυκά, έθνικ γεύσεις, σάντουιτς και διάφορα άλλα ακόμα. Κι όμως, ενώ όλα αυτά συνθέτουν τη street food σκηνή της πόλης, δε θυμάμαι ποτέ να έχω δει σουβλάκι σε αυτό το φεστιβάλ. Δε βάζω το χέρι μου πως αυτό συνέβη και τις δέκα σεζόν, αλλά την τελευταία 5ετία δεν έχω δει ούτε ένα stand με σουβλάκι.

Ενδεχομένως να είναι ζήτημα logistics ή κόστους συμμετοχής στο φεστιβάλ, αλλά δεν έχουμε μόνο οικογενειακά σουβλατζίδικα σε αυτή τη χώρα. Έχουμε και αλυσίδες, franchises, που δεν πιστεύω ότι δεν αντέχουν οικονομικά να βρεθούν στο φεστιβάλ αυτό.

Προς τι λοιπόν η απουσία του Νο1 street food της πόλης και της χώρας; Είναι δυνατόν να υπάρχει φεστιβάλ street food χωρίς να υπάρχει έστω ένα σουβλατζίδικο, χωρίς τυλιχτό ή καλαμάκι;

Δεν πιστεύω πως είναι τυχαίο ή ότι η εξήγηση βρίσκεται σε διοργανωτικά ζητήματα. Θεωρώ πως το σουβλάκι έχει μπει στο περιθώριο και πως τα μπέργκερ και κάθε άλλη εισαγόμενη street food συνήθεια, εξαπλώνονται και έχουν επισκιάσει το τυλιχτό. Το βλέπω και στην απήχηση που έχουν και στις ιστοσελίδες τα θέματα για τα σουβλάκια. Μετά την κορύφωσή τους το 2024, το τυλιχτό βρίσκεται σε πτώση από πέρσι -το έγραψα κι εδώ. Ευτυχώς που άνοιξε ο Θύμιος στην πλατεία Υμηττού, το Έλα στου Ψυρρή και θα ανοίξει και ο Ταρζάν στην Κολοκοτρώνη για να κρατήσουν τη σημαία, αλλά δε μοιάζει να είναι αρκετό.

Το σουβλάκι είναι σύμβολο της Αθήνας

Ναι, η Αθήνα είναι μια πολυπολιτισμική πρωτεύουσα και είναι ωραίο που ενσωματώνει διεθνείς τάσεις και γεύσεις. Αλλά δε γίνεται να χάνεται και η δική της ταυτότητα. Δε μπορεί σε φεστιβάλ για street food, που τέτοια εποχή μάλιστα θα πάνε αρκετοί τουρίστες, να πηγαίνει κάποιος και να βλέπει μπέργκερ, σούσι, ζυμαρικά, βάσκικο τσιζκέικ, γλυκό με μπανάνα και φράουλα και ως μόνη επιλογή που να ταιριάζει στην ελληνική γαστρονομία, να είναι η Γουρουνοπούλα και το The Bear με τις κροκέτες μουσακά και τον γύρο. Δε γίνεται να μην έχουμε το σουβλάκι. Δεν υπάρχει Αθήνα χωρίς σουβλάκι.

Πάει όμως να υπάρξει, να διαμορφωθεί μια Αθήνα που είναι όλα εισαγόμενα, ένα συμπίλημα γεύσεων και το εθνικό μας street food θα βρίσκεται στη σκιά. Το βλέπουμε ήδη να γίνεται έξω από τα κάθε λογής φεστιβάλ.

Και δεν είναι μόνο το Athens Street Food Festival. Έχουμε και το Burger Fest. Δε μπορεί να υπάρξει δηλαδή στην Αθήνα ένα Souvlaki Festival; Δε μπορούν να μαζευτούν σε έναν χώρο ο Λευτέρης, ο Αχιλλέας, ο Πανερυθραϊκός, το Ελληνικόν ή, αν δεν είναι αυτά επειδή είναι πολύ παραδοσιακοί και δε θα ψηθούν, να είναι η Κάψα του Πέσκια, το Ευλόγησον, η Νικαράγουα, η Λόρδα και να μυρίσει σουβλάκι το Αμαξοστάσιο ή ο οποιοσδήποτε χώρος;

Ασχολούμαι σοβαρά με αυτό γιατί δεν είναι μόνο το σουβλάκι. Που κι αυτό είναι σοβαρό. Είναι ο συμβολισμός. Είναι ότι συνολικά η Αθήνα αγνοεί την ταυτότητά της, χάνει κάθε ίχνος στυλ, και πάει να γίνει κάτι που περιέχει λίγο απ’ όλα. Κι όχι το «απ’ όλα» που έχει το σουβλάκι. Βασικά, η Αθήνα πάει να γίνει τυλιχτό με γύρο, πατάτες τηγανητές, τυροκαυτερή, ουγγαρέζα και μαρούλι. Δηλαδή ένας αχταρμάς που δεν έχει σχέση με αυτό που είναι.

TAGS :
street food Αθήνα μπέργκερ σουβλάκι

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook