Στη Striggla στο Μαρούσι για πιάτα που σου μένουν στη μνήμη και τα αναζητάς

Στο εστιατόριο Striggla δε μας άφησε ανικανοποίητους ούτε ένα πιάτο.

Τα βόρεια προάστια συνήθως δε κάνουν το ίδιο buzz στο γαστρονομικό χάρτη της πόλης -εκτός Κηφισιάς- σε σχέση με το κέντρο. Όχι επειδή δεν υπάρχουν καλά εστιατόρια στα Βόρεια, (ίσα ίσα, οι κάτοικοι των ΒΠ έχουν αγαπημένα στέκια και ορκίζονται σε αυτά) αλλά επειδή για κάποιο λόγο κανείς που μένει από το Ψυχικό και κάτω δεν πάει εύκολα από το Ψυχικό και πάνω για φαγητό.

Το εστιατόριο Striggla είναι από αυτά τα εστιατόρια των βορείων προαστίων που προσελκύουν κόσμο εκτός αυτών και με το άνοιγμά του, κοντά ενάμιση χρόνο πριν, ως νεοαφιχθέν τότε, (από τους ανθρώπους που μας έφεραν στο τέλος του Δεκεμβρίου το Thirio) δημιούργησε «ρεύμα εσωτερικού γαστροτουρισμού» (sic) στα ΒΠ.

Ο σεφ Θωμάς Μάτσας πειραματίζεται πολύ πετυχημένα και με απροσδόκητους συνδυασμούς.

Η Striggla λοιπόν, φέρει τον τίτλο «γαστροταβέρνα», με τα πιάτα του σεφ Θωμά Μάτσα, να «ανακαινίζουν» κλασικές ελληνικές συνταγές, εξερευνώντας τες με βάση τη σημερινή πληθώρα υλικών και τεχνικών. Ο σεφ πειραματίζεται πολύ πετυχημένα και με απροσδόκητους συνδυασμούς -όπως το κουνουπίδι με λευκή σοκολάτα που θα συζητήσουμε σε λίγο-, αλλά και με κάποια πιο «δύσκολα» πιάτα της Ελληνικής κουζίνας όπως το φρυγαδέλι, που φαίνεται να έχει γίνει από τα best sellers, με την επιστροφή των εντοσθίων στα αθηναϊκά μενού. Η κάρτα του σεφ αλλάζει συχνά, εποχιακά, για να χρησιμοποιεί όσο το δυνατόν τα καλύτερα, φρέσκα υλικά της εποχής – θεμελιώδες στοιχείο μια μερακλίδικης κουζίνας.

Την λίστα κρασιών έχει συνθέσει ο Χάρης Βέντης, ένας εκ των ιδιοκτητών, στηριγμένος σε μια ειλικρινή φιλοσοφία: «Δεν φτιάχνουμε κάτι εδώ για να το ευχαριστηθούμε μόνοι μας. Σημασία έχει και τι θέλει ο κόσμος. Να περνάει καλά και να πίνει το κρασί που του αρέσει, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με την επιλογή του». Παρόλα αυτά η λίστα δεν είναι καθόλου συγκεχυμένη. Είναι μια σχετικά μικρή λίστα με καλά -κυρίως από τα πιο δημοφιλή- κρασιά ελληνικού αμπελώνα που θα ευχαριστήσει τόσο τους κοινωνικούς πότες όσο και απαιτητικούς ουρανίσκους.

Το εστιατόριο είναι απλό και στυλάτο. Ένας industrial χώρος στη βάση του, με γυάλινο ελκυστικό εξωτερικό και αρκετό πράσινο, να δίνει μια αίσθηση αναζωογόνησης. Η κουζίνα χωρίζεται με ένα ξύλινο σκρήνιο από τον κυρίως χώρο, που αφήνει κάποια κενά, να κρυφοκοιτάξεις, ίσως δειλά, τους σεφ πεινασμένος, ενώ προετοιμάζουν τα λαχταριστά τους δημιουργήματα.

Το εστιατόριο είναι απλό και στυλάτο. Ένας industrial χώρος στη βάση του, με γυάλινο ελκυστικό εξωτερικό και αρκετό πράσινο, να δίνει μια αίσθηση αναζωογόνησης.

Ένα εστιατόριο γεμάτο γευστικά hits

Όταν η γευσιγνωσία γίνεται à la carte, πάντα ρωτάω τους σερβιτόρους/ιδιοκτήτες το αγαπημένο τους πιάτο, και συνήθως το παραγγέλνω κιόλας. Φανταστείτε την έκπληξή μου, όταν άκουσα εις διπλούν πρόταση το πιάτο με το κουνουπίδι.

Το κουνουπίδι με λευκή σοκολάτα και λάδι παστουρμά (14€), λοιπόν, ήταν πράγματι ένα εξαιρετικό πιάτο. Το κουνουπίδι είναι και βραστό και ψητό, και όλο το παιχνίδι γίνεται με τη χρήση της σοκολάτας. Αν με ρωτούσατε χωρίς να το ξέρω, μάλλον δεν θα καταλάβαινα ότι υπάρχει σοκολάτα στο πιάτο. Είναι διακριτική, αλλά αυτή η γλυκιά αίσθηση του γαλακτοκομικού που καλύπτει την παλέτα, αφήνει τη διακριτική οξύτητα του ίδιου του κουνουπιδιού και την όχι τόσο διακριτική από το τσιμένι, να ξεχειλίσουν από την σάρκα του λαχανικού στο δάγκωμα, προσφέροντας μια περιπετειώδη και πολύ νόστιμη εμπειρία ετερογένειας στις υφές και τις γεύσεις. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Το κουνουπίδι με λευκή σοκολάτα και λάδι παστουρμά και το περίφημο φρυγαδέλι: συκώτι από μοσχαράκι γάλακτος τυλιγμένο σε μπόλια και ψημένο.

Θα συνεχίσω χορτοφαγικά, για τους οποίους χορτοφάγους έχει προνοήσει ο σεφ, με τα μανιτάρια φρικασέ (14€). Αρχικά, ζήτω το αυγολέμονο! Όχι αφρός αυγολέμονου, ζελές αυγολέμονου, υφές αυγολέμονου και ότι άλλο προκύψει, αλλά ένα ωραία όξινο, εξαιρετικά αλατισμένο αυγολέμονο. Δεύτερον, θυμάστε εκείνη την περίοδο που όλοι έφτιαχναν «μαγειρίτσα μανιταριών»; Ο σεφ, με το φρικασέ του, καταφέρνει να με πείσει ότι αυτό το (προσωπικά αντιπαθές) πιάτο, θα μπορούσε να γίνει πεντανόστιμο φτιαγμένο σωστά. Παραδοσιακό μεράκι, ωραία τεχνική, εξαιρετική χρήση μορχελλών στο ζωμό, που χαρίζουν ένα λαχταριστό ουμάμι, για το κάτι έξτρα.

Ας μιλήσουμε τώρα για το φρυγαδέλι (15€), για κάτι κρεατοφαγικό. Το φρυγαδέλι είναι συκώτι (αρνίσιο ή μοσχαρίσιο) τυλιγμένο σε μπόλια και ψημένο. Έχουν επιλέξει εδώ συκώτι από μοσχαράκι γάλακτος, που είναι εξαιρετικά τρυφερό και νόστιμο, και δεν το έχει καρυκεύσει ιδιαίτερα, αντίθετα με άλλα που συναντάμε στην αγορά, για να πάρει τη νοστιμιά του κυρίως από τη μπόλια. Έτσι καταλήγουμε σε ένα εξαιρετικά καθαρό γευστικά φρυγαδέλι, μαλακό και ζουμερό, στην πιο ελαφριά εκδοχή του που έχω δοκιμάσει. Σερβίρεται με ένα αρωματικό γιαούρτι με λάδι πάπρικας, που καθαρίζει την παλέτα μεν, αλλά δεν μπορώ να πω ότι κλέβει την παράσταση, το οποίο θα ήταν και πολύ δύσκολο δίπλα σε ένα τόσο ωραίο κρέας.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Striggla (@striggla_restaurant)

Από κυρίως δοκιμάσαμε τις περίφημες ταλιατέλες με μάγουλα μόσχου (25€). Τα μάγουλα τα ξέρουμε ως υλικό, είναι μαλακά και γευστικότατα πάντα, αλλά ο σεφ έχει κάνει και εξαιρετικό μαγείρεμα. Λιώνουν στο στόμα (κάτι που δε λέω συχνά για οτιδήποτε). Το λιεζόν γραβιέρας είναι βελούδινο και ουμάμι, δένοντας τέλεια τη σάλτσα με στρώσεις ουμάμι, και το λάδι τρούφας είναι λάδι τρούφας. Ουμάμι πάνω από ουμάμι, πάνω από ουμάμι, δεν μπορεί να πάει λάθος.

Και από γλυκό; Σας ακούω. Μην ανησυχείτε, Προφιτερόλ (9.5€), με πάρα πολύ καλοφτιαγμένα σουδάκια, κάτι πολύ σπάνιο σήμερα, ανάμεσα σε όλα τα μουλιασμένα που συναντάμε εκεί έξω, μια ωραία πηχτή πικρούτσικη γκανάς, κρέμα βανίλιας και εξαιρετική χρήση αλατιού για να αναδείξει τις εντάσεις του γλυκού. Προτιμήστε το, από τα καλύτερα προφιτερόλ που έφαγα τελευταία.

TAGS :
Striggla Θωμάς Μάτσας Μαρούσι φαγητό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook