Στην Ταβέρνα Οικονόμου για μελιτζάνες ιμάμ και σπανακόπιτα

Στην Ταβέρνα Οικονόμου θα βρεις όλα τα αγαπημένα σου μαγειρευτά, αλλά ένα underdog θα σε συγκινήσει.

Όταν ένα μαγαζί υπάρχει από το 1930, κοντεύει δηλαδή να κλείσει αιώνα, σίγουρα κάτι κάνει καλά. Ο λόγος για την Ταβέρνα του Οικονόμου (Κυδαντιδών 32 & Τρώων 41) που εδώ και 95 χρόνια ταΐζει και ποτίζει ντόπιους και ξένους στα Άνω Πετράλωνα. Με τα Άνω Πετράλωνα έχω γενικώς μια ιδιαίτερη σχέση, μιας και με κάνουν να αισθάνομαι τουρίστας, με την καλή έννοια.

Όλα τα μικρά μαγαζάκια που εμφανίζονται και εξαφανίζονται με φρενήρεις ρυθμούς, τα μεγάλα (σε σχέση με το κέντρο, μην παρεξηγηθείτε οι των προαστίων) πεζοδρόμια, η ασυνήθιστα συχνή καλή αρχιτεκτονική και το αρκετό πράσινο, μου δημιουργούν κάθε φορά που πάω μια αίσθηση εξερεύνησης. Είναι σαν να είμαι επισκέπτης σε άλλη πόλη, ή στις πρώτες ημέρες της μετακόμισης σε νέα γειτονιά.

Μέσα σε όλη λοιπόν αυτή την ταραχή και τις αλλαγές στέκεται η Ταβέρνα του Οικονόμου, η οποία είναι ανοιχτή και στη συγκεκριμένη διεύθυνση μάλιστα από το 1930. Αρχικά, επειδή με τη σύγχρονη γαστρονομία τα έχουμε μπλέξει λίγο, να πω ότι η Ταβέρνα Οικονόμου είναι κανονική ταβέρνα. Ούτε γάστρο-, ούτε νέου τύπου, ούτε πειραματική. Είναι από τις παραδοσιακές ταβέρνες, και μάλιστα, πολύ, μιας και χρησιμοποιεί σχεδόν τις ίδιες συνταγές από το 1930, με ελάχιστες παραλλαγές, κυρίως λόγω της προσθήκης μιας ψησταριάς περί το 2000.

Η Ταβέρνα Οικονόμου είναι απ’ έξω ένα πολύ απλό κτίσμα. Ένα κίτρινο γωνιακό κτήριο που τραβάει το βλέμμα, και με τις νεαρές ελιές στο πεζοδρόμιο έχει μια παραδοσιακή γοητεία, σαν από ελληνική ταινία εποχής. Όταν μπείς στον κυρίως χώρο όμως, βλέπεις ότι αυτό που κοσμεί το -εξίσου απλό και παλιομοδίτικο- εσωτερικό είναι πίνακες από πολύ γνωστούς έλληνες καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων, ο δημοφιλέστατος Αλέκος Φασιανός και ο πολύ αγαπημένος Αλέξης Ακριθάκης που δώρισαν οι καλλιτέχνες στον προηγούμενο ιδιοκτήτη Κώστα Διαμάντη. Αυτό δεν υπάγεται απλά σε καλό γούστο, μάλιστα, πιθανότατα ένας διακοσμητής εσωτερικού χώρου θα διάλεγε τελείως διαφορετική διαρρύθμιση: δείχνει το ιστορικό βάρος της ταβέρνας και σε κάνει να φαντάζεσαι, τις -αν μη τι άλλο- σημαντικές παρέες που τη γέμισαν τόσα χρόνια.

Αν κάποιος ψάχνει σπιτική γεύση, σε λογικές τιμές, συστήνω μια επίσκεψη, μιας και οι καλοί μας σεφ σχεδόν ποτέ δεν τιμούν -δυστυχώς- την αμιγώς παραδοσιακή κουζίνα μας.

Το πιάτο που θα σε κάνει να ξαναπάς στην ταβέρνα του Οικονόμου

Τι προσφέρει λοιπόν η, σχεδόν, αιωνόβια ταβέρνα; Κατ’ αρχάς έχει μια λίστα κρασιών άξια εστιατορίου. Αρκετές επιλογές, καλά διαλεγμένες, και με ειδική μνεία σε καλής ποιότητας ρετσίνες. Πρόκειται για ένα πολύ αδικημένο κρασί, που μίλησε κατευθείαν στη βόρεια καταγωγή μου. Διάλεξα την ρετσίνα Black Label της οικογένειας Γεώργα, που είναι μια εύκολη, all around ρετσίνα για κλασσικό ελληνικό μαγειρευτό.

Σήμερα δε θα σας ξεναγήσω πιάτο-πιάτο, θα μιλήσω πιο γενικά, δίνοντας έμφαση σε κάνα δυο «αστέρια». Όλα τα πιάτα είναι καλά, παραδοσιακά πιάτα. Αν κάποιος ψάχνει σπιτική γεύση, σε λογικές τιμές, συστήνω μια επίσκεψη, μιας και οι καλοί μας σεφ σχεδόν ποτέ δεν πάνε στην αμιγώς παραδοσιακή κουζίνα, οπότε τα καλά μαγειρευτάδικα είναι δυστυχώς σπάνια. Τα ορεκτικά του είναι, το ακριβότερο στα 10€ (τα κεφτεδάκια τηγανητά), τα εποχιακά πιάτα-λαδερά είναι στα 10-11€ το πιάτο, και τα κυρίως έχουν 12-14€. Περιμένει κανείς δηλαδή, να φάνε δυο άτομα σαλάτα- 2 ορεκτικά- 2 κυρίως στα 40-50€ (χωρίς ποτό).

Πριν πάω πιο συγκεκριμένα, να πω ότι δεν έχει πολύ τηγάνι (και κατ’ εμέ καλά κάνει), οπότε τις πατάτες τις τηγανητές, τις ξεχνάμε δυστυχώς. Όλα τα φαγητά ήταν ποιοτικά, με καλές πρώτες ύλες. Σε όσα φαγητά μπαίνει λεμόνι παραδοσιακά, τύπου λαχανοντολμάδες ή το νόστιμο αρνάκι στο φούρνο με πατάτες για παράδειγμα, το λεμόνι μου έλειψε αρκετά. Η σπανακόπιτα ήταν εξαιρετική, με καλαμποκάλευρο στο ζυμάρι και φέτα σπασμένη σε χοντρά κομμάτια, μια να σκεπάζει τα καλομαγειρεμένα αλλά ελαφρώς ανάλατα χόρτα και μια να τα αφήνει να αναδειχθούν σε ένα νόστιμο κρυφτό.

Η Ταβέρνα Οικονόμου βρίσκεται στον ίδιο χώρο, στην ίδια διεύθυνση από το 1930.

Το πιάτο που με ξετρέλανε όμως ήταν οι μελιτζάνες ιμάμ στο φούρνο. Όλα τα άλλα πιάτα είναι πολύ καλές εκτελέσεις σπιτικών, αυτό όμως ξεπερνούσε κατά πολύ και προσωπικά θα με ξαναφέρει στη ταβέρνα να το φάω. Η μελιτζάνα ήταν χοντροκομμένη, ώστε να «κρατάει» παρά το σιγανό πολύωρο ψήσιμο που είχε αφήσει τα υπόλοιπα υλικά να καραμελώσουν άριστα και ειδικά τα λεπτοκομμένα κρεμμύδια να βγάλουν όλη τους τη γλύκα. Είχε χρησιμοποιηθεί πολύ σκόρδο (σχετικά χοντροκομμένο), το οποίο είχε χάσει αυτή την αψάδα του με το μαγείρεμα, αλλά δεν είχε καεί ούτε στο ελάχιστο, δίνοντας υπέροχο άρωμα σε όλο το πιάτο. Οι καλύτερες μελιτζάνες ιμάμ που έχω φάει στην Αθήνα.

Η Ταβέρνα Οικονόμου είναι τόσο καιρό μαζί μας, κατά βάση επειδή ο κόσμος την αγαπάει, και αυτό φαίνεται και στη πρώτη ματιά: Ένα ωραίο μίγμα από τουρίστες που πιθανότατα τρώνε πρώτη φορά σε ταβέρνα και θαμώνες που πάνε για τη μελιτζάνα ιμάμ (σκέφτομαι εγώ), ζωντανεύουν το τοπίο δείχνοντάς μας την γοητευτική απλότητα της ελληνικής κουζίνας. Μακάρι να είχαμε -και να διατηρούσαμε- κι άλλα αυθεντικά παραδοσιακά μαγαζιά σαν αυτό.

Διαβάστε ακόμη: Αθήνα, πόλη των μπέργκερ: 6 αφίξεις του 2025 για να δοκιμάσεις

TAGS :
ελληνική κουζίνα μαγειρευτά Πετράλωνα πιάτο ταβέρνα

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook