Το πιο απογοητευτικό εστιατόριο

Ένα εστιατόριο που διαγράφει μονοκοντυλιά όλες τις γεύσεις που σε έκαναν να το αγαπήσεις, είναι μια απώλεια, είναι ένας βάναυσος τερματισμός μιας ιεροτελεστίας, μιας μνήμης, μιας αίσθησης ανήκειν. (Φωτ. 99films/Unsplash)

Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη στα πάντα. Τίποτα δε μένει ίδιο. Διαφέρει μόνο το μέγεθος της αλλαγής. Υπάρχουν πάντα αυτοί που αντιστέκονται, για καλό ή για κακό, αλλά η αλλαγή έρχεται. Στην περίπτωση της αθηναϊκής γαστρονομίας, αλλάζουν με τέτοια ταχύτητα όλα, ώστε τη στιγμή που θα βρεις κάτι να σου αρέσει και θα θες να το δοκιμάζεις με συχνότητα, θα αλλάξει ο σεφ, θα κλείσει το μαγαζί, θα βγει εκτός μενού, κάτι θα γίνει και δεν θα το έχεις. Θυμάμαι ακόμα πόσο στενοχωρήθηκα όταν έκλειναν τα αγαπημένα μου σουβλατζίδικα από την παιδική και εφηβική μου ηλικία.

Την ίδια μικρή απογοήτευση βίωσα πρόσφατα που επισκέφθηκα το Zappa στο Ζάππειο. Εκεί όπου μέχρι τον Νοέμβριο ήταν η Αίγλη Ζαππείου. Όχι, δεν αποκαλώ το Zappa το πιο απογοητευτικό εστιατόριο. Αλλά η αλήθεια είναι πως η επίσκεψή μου εκεί, όσα είδα στο μενού και το πιάτο που πήρα ένα μεσημέρι Σαββάτου, με έκαναν να αναπολήσω την comfort αίσθηση που είχα όσο ήταν Αίγλη. Δε θα μπορούσα σίγουρα να βγάλω πόρισμα για το εστιατόριο με μια επίσκεψη, δη σε μεσημεριανή ώρα, αν και θα έπρεπε να είναι κι αυτό κριτήριο, όχι μόνο το τι συμβαίνει το βράδυ, εφόσον μιλάμε για εστιατόρια που λειτουργούν όλη μέρα.

Δεν ήθελα πάντως να βγάλω πόρισμα δικό μου και ρώτησα το διπλανό τραπέζι όπου κάθονταν 4 άτομα, αν ικανοποιήθηκαν γευστικά από ό,τι έφαγαν. Μου απάντησε μια κυρία εκπροσωπώντας το τραπέζι ότι δεν έμειναν ιδιαίτερα ικανοποιημένοι.

Αγαπάμε περισσότερο ένα εστιατόριο που αντέχει απέναντι στην αλλαγή

Ποιο είναι λοιπόν το απογοητευτικό εστιατόριο; Όχι ένα συγκεκριμένο, αλλά εκείνο που αλλάζει για να γίνει κάτι άλλο ή εκείνο που αντικαθιστά ένα άλλο και η νέα ταυτότητα, το νέο μενού, οι νέες γεύσεις, δεν πλησιάζουν ούτε κατά διάνοια τις γεύσεις που γευόσουν στην προηγούμενη εκδοχή.

Μπορείς να αντέξεις ένα νέο προσωπικό στο σέρβις που δεν έχει κλικάρει ακόμα και νιώθεις άβολα καθώς σε εξυπηρετούν γιατί δεν σε ξέρουν και δεν τους ξέρεις όπως τους προηγούμενους ή γιατί είναι αρκετά νέοι σε αυτή τη δουλειά και τώρα μαθαίνουν.

Δε μπορείς όμως να αντέξεις ένα σέρβις που λειτουργεί ασύντακτα, που αφήνονται όλα στην τύχη τους, που δεν υπάρχει συνεννόηση και που δεν υπάρχει ξεκάθαρη διανομή των ρόλων.

Μπορείς να αντέξεις την ανάγκη του σεφ και της νέας κουζίνας να βάλουν τη σφραγίδα τους στο μενού, αλλά όταν δεν υπάρχει ένα πιάτο για να πιαστείς συναισθηματικά, δε μπορείς να αντέξεις που ακυρώθηκαν όλα τα πιάτα που έκαναν αυτό το εστιατόριο στέκι σου.

Ένα τέτοιο εστιατόριο σε ωθεί προς μια ξενέρα, κάπως σα να σε απομακρύνει από την ανάγκη να βρεις το μέρος σου και να σε κάνει να χάνεις την εμπιστοσύνη σου στην κουζίνα, στον εκάστοτε σεφ. Κλονίζεσαι. Χάνεις ένα κομμάτι σου, ένα λιμάνι που ξέρεις ότι πάντοτε σε περιμένει. Δημιουργείται κι αυτή η ψευδαίσθηση πως το εστιατόριο υπάρχει για σένα, είναι μέρος του κόσμου σου. Προφανώς, τίποτα δεν πορεύεται με βάση το τι θέλει ο ένας. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να νιώσουμε στενόχωρα που κάτι δεν είναι πια όπως το ερωτευτήκαμε.

Την ίδια στιγμή, όμως, έχει μια χρησιμότητα, γιατί μπαίνεις στη διαδικασία να αναζητήσεις τα αναλλοίωτα. Κι εκεί καταλαβαίνεις ότι ναι, λογικά οι σεφ αναζητούν μια διαρκή δημιουργία, κάτι το φρέσκο, αλλά, στο τέλος της ημέρας ο σεφ που κερδίζει την καρδιά μας είναι αυτός που μπορεί να παραδίδει κάθε μέρα ένα πιάτο ακριβώς όπως την πρώτη φορά που μας γοήτευσε. Ένα πιάτο μελιτζάνες με κόκκινη σάλτσα. Μια μακαρονάδα. Κεφτεδάκια. Οτιδήποτε είναι αυτό το πιάτο.

Έτσι, μπορούμε καλύτερα να εκτιμήσουμε τη δυσκολία που έχει το να αντιστέκεσαι στην ολοκληρωτική αλλαγή. Και την προσπάθεια να κρατήσει ένα εστιατόριο, ένας σεφ, μια ομάδα ανθρώπων, ζωντανό ένα κομμάτι του εαυτού μας που καταθέτουμε στο μαγαζί τους. Και αγαπάς περισσότερο μαγαζιά όπως η Ταβέρνα Οικονόμου, όπως ο Λευτέρης ο Πολίτης, εκείνα δηλαδή που πορεύονται σε ένα σταθερό μονοπάτι και προσκαλούν όσους θέλουν να το περπατήσουν μαζί. Δεν ανακατευθύνονται.

Αναπόφευκτη, επομένως, η αλλαγή, αλλά όχι η καθολική αλλαγή. Αυτή μπορεί να αποτραπεί. Μπορούν οι σεφ να βρουν αξία σε ό,τι κάνουν χωρίς να πρέπει να διαγράψουν τα πιάτα τους που μας έκαναν να τους αγαπήσουμε, να αγαπήσουμε το εστιατόριό τους.

TAGS :
Αθήνα εστιατόριο μενού σεφ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook