Στο ¡Topa! στην Κυψέλη για κεφτεδάκια προβατίνας και ισπανική ομελέτα

Σπάνια συναντάμε μαγαζί στην Αθήνα με ισπανική τορτίγια, εδώ τη βλέπουμε, μάλλον για πρώτη φορά. Πολύ ωραίες και οι πιπεριές Padron.

Το μαγαζί ¡Topa! στη Φωκίωνος Νέγρη έχει ακουστεί από άκρη ως άκρη της Αθήνας πριν καλά καλά προλάβει να κλείσει δύο εβδομάδες λειτουργίας. Θυμάμαι να μου μιλάει για αυτό ο Άρης Σκλαβενίτης πριν κανένα τρίμηνο (πολλαπλώς διακεκριμένος ως ο καλύτερος Έλληνας Οινοχόος και συνιδιοκτήτης του ¡Topa!, αν δεν τον ξέρετε), και θυμάμαι τη λάμψη στο βλέμμα ενός ανθρώπου που χτίζει κάτι που αγαπάει.

Είναι παρατηρημένο ότι οι άνθρωποι που απασχολούνται σε πολύ υψηλό επίπεδο με κάποια δημιουργική πλευρά της εστίασης (σεφ, οινοχόοι, barmen) δεν αγαπάνε ιδιαίτερα το εστιατορικό-διαχειριστικό κομμάτι. Είναι ένα από τα βήματα που γίνονται αναγκαστικά, γιατί έτσι ανεβαίνει κανείς οικονομικά και για να μην έχεις κανέναν πάνω από το κεφάλι σου, καλώς ή κακώς. Σκεφτείτε λοιπόν την έκπληξη που μου δημιούργησε όλη αυτή η χαρά στα μάτια του Άρη, σε ένα μάλλον άχαρο στάδιο του εγχειρήματος, τρεις μήνες πριν.

Το πιο γοητευτικό στοιχείο του ¡Topa! είναι η κατεύθυνσή του σαν μαγαζί. Αρχικά ο συνδυασμός Κρήτης και Χώρας των Βάσκων είναι από μόνος του “αιρετικός” στο άκουσμα, αλλά τελικά, έχουν αρκετά κοινά στοιχεία. Και οι δύο περιοχές με περηφάνεια για τον τόπο τους, γνωστές για τη δυναμικότητά τους, τη φιλοξενία τους και με μεγάλη συμβολή στις κουζίνες των κρατών τους. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι οι πιο ευέξαπτοι λαοί βγάζουν πάντα λαχταριστές κουζίνες.  Η στόχευσή του ¡Topa! λοιπόν δεν είναι ούτε να στήσει ένα καφενείο, ούτε ένα pinchos bar. Είναι να δημιουργήσει ένα στέκι, να αγαπηθεί με διάρκεια, και να χτίσει σχέσεις με τους θαμώνες του. Μια παρένθεση, μας αρέσουν πολύ και τα χιουμοριστικά βίντεο στα social με το παιχνίδι του ονόματος. Topa, το ‘πα και τα συναφή.

Αυτό προϋποθέτει αρκετά πράγματα: ατμόσφαιρα, τιμές και γεύση (για πολλούς με αυτή τη σειρά προτεραιότητας). Το ¡Topa! είναι ένα μικρό μαγαζί, που κατά βάσει φιλοξενεί κόσμο στα πυκνοστημένα τραπεζάκια που απλώνονται στο πλακόστρωτο της Φωκίωνος, και γεμίζουν με ζωντανές παρέες κάθε ηλικίας, σε μια πολύ κυψελιώτικη, νεανική αισθητική. Ο κόσμος φαίνεται να περνάει καλά, και το μαγαζί γεμίζει από τις 19:30, δείχνοντας πόσο το έχει αγκαλιάσει. Σαν χώρος θυμίζει καφενείο, αλλά γενικά είναι από τα μαγαζιά που το κλίμα το φτιάχνουν οι άνθρωποι και όχι τα κτήρια.

Τα απεριτίφ που θα βρεις στο μαγαζί.

Ευφάνταστο κόνσεπτ και πολύ καλές τιμές

Οι τιμές στο μαγαζί είναι πολύ λογικές, υπάρχουν μερικά πιάτα που περιέχουν ακριβότερες πρώτες ύλες ή κάτι ξεχωριστό και μπορεί να ανεβάσουν τον λογαριασμό, αλλά γενικά, ο κατάλογος δίνει έμφαση σε μεζεδάκια, τα οποία έχουν μέγιστη τιμή τα 8.5€ για μεγαλούτσικες μερίδες, με εξαίρεση το γαριδάκι Λίνδου στα 15.50€ και τα μαγειρευτά που κυμαίνονται από 9€ μέχρι και 23€. Η λίστα κρασιών είναι επίσης σε πολύ λογικές τιμές (ξεκινάνε από 18€ και φτάνουν μέχρι 90€), με Ελληνικό και Ισπανικό αμπελώνα, και κάποια Γαλλικά κρασιά στο μιξ. Υπάρχουν περιοχές της Γαλλίας, να θυμίσω, που θεωρούν ότι τα Πυρηναία τους ενώνουν, περιοχές που κατοικούν Βάσκοι, και τα κρασιά τους έχουν αντίστοιχες εμπνεύσεις.

Εκτός από τη λίστα κρασιών, υπάρχουν αυθεντικοί βάσκικοι μηλίτες -προσοχή, μη φανταστείτε τους δικούς μας γλυκούς, η Χώρα των Βάσκων έχει όξινους, άγριους μηλίτες με πολλή ενανθράκωση, που συνήθως ταιριάζονται με φαγητό, για τους λάτρεις των ξινών. Με συγκίνησαν και τα δύο απεριτίφ με ισπανικό βερμούτ, στυμμένο λεμόνι και σόδα. Αυτό με το λευκό βερμούτ ειδικά, το συστήνω ανεπιφύλακτα, για ένα ξεδιψαστικό άνοιγμα ενός γεύματος, με ανάλαφρους, καλοκαιρινούς τόνους βανίλιας και λεμονιού. Είναι τόσο ανάλαφρο που ίσως να ξεχάσετε ότι πίνετε αλκοόλ, μη μπερδευτείτε, ειδικά αν πρόκειται να οδηγήσετε έχει κανονική δόση, όσο ένα ποτό περίπου.

Κάπως έτσι, περνάμε στη γεύση. Το μενού του σεφ Γιάννη Τσικουδάκη, είναι προσαρμοσμένο για μεζέ, άρα είναι τσιμπημένο στο αλάτι, κάτι που του πάει, μιας και κάνει ωραία συνοδεία για ποτό. Η αρχή της κουζίνας του χανιώτη σεφ είναι ενδιαφέρουσες πρώτες ύλες, τοπικά πιάτα από τις δύο περιοχές και το εκάστοτε απαραίτητο δημιουργικό παιχνίδισμα σε fusion επιλογές. θα δώσω ειδική μνεία στο λάδι που χρησιμοποιεί για το σερβίρισμα, ένα υπέροχο λάδι από το Ακρωτήρι Χανίων, αποκλειστικά από κορωνέικη ποικιλία, που πραγματικά απογειώνει τα πιάτα που μπαίνει.

Κρητικοβάσκικα tapas ή, όπως τα λένε οι Βάσκοι, pintxos.

Τι θα γευτείς στο μαγαζί – Τα 2 καλύτερα πιάτα

Έχουμε και λέμε: Πιπεριές Padron (6€ – αγαπημένος μεζές ούτως ή άλλως), καψαλισμένες, σε ένα απλό πιάτο με έμφαση στη πρώτη ύλη. Τορτίγια Bilbao (8€), μιλάμε για ισπανική τορτίγια, μια ισπανική ομελέτα με πατάτα και καραμελωμένο κρεμμύδι, αρκετά μαγειρεμένη απ’ έξω ώστε να στέκεται, υγρή στο εσωτερικό ώστε να κυλάει το μίγμα προκλητικά όταν κόβεται. Η συγκεκριμένη ομελέτα είναι γευστικό ταξίδι Ισπανία από τη πρώτη μπουκιά. Στην χώρα που δημιουργήθηκαν έχω φάει και νοστιμότερες, αλλά είναι ένα πολύ σπάνιο πιάτο στην Ελλάδα, καλοφτιαγμένο από τον σεφ, και στο κάτω κάτω είναι πάντα ωραία αίσθηση ένα γευστικό ταξίδι. Bikini Toast (7.5€), ένα τοστάκι, γεννημένο στην Βαρκελώνη, με Jamon και Manchego. Από τη μια, καταλαβαίνω ότι 7.5€ για ένα τοστάκι είναι πολλά, από την άλλη, είναι το καλύτερο τοστάκι που έχω φάει στην Αθήνα και η τιμή του Manchego στην Ελλάδα είναι τσιμπημένη.

Ο γαύρος tempura (7.5€) με δίχασε. Το ίδιο το ψάρι ήταν ωραία μαγειρεμένο και αλμυρό, γεμάτο ουμάμι, αλλά το κουρκούτι του ήταν αρκετό, οπότε ήταν λίγο γαύρος-λουκουμαδάκι και όχι tempura, αν και νομίζω ότι ήταν απλά η αστοχία μιας φρέσκιας κουζίνας. Αν φυσικά θέλετε γαύρο τηγανιτό σε κουρκούτι, είναι μια ευχάριστη επιλογή.

Τα jamon δίνουν και παίρνουν στο ¡Topa!

Πάμε τώρα στα δυο καλύτερα πιάτα που γεύτηκα. Έχουμε τα υπέροχα κεφτεδάκια προβατίνας (8.5€), με όλη την γεύση του προβάτου, μερακλίδικα, με αρκετό αλάτι και γεμάτα δυόσμο. Αν αγαπάτε την προβατίνα, σας παρακαλώ πάρτε τα, ένα τράνταγμα γεμάτο γεύση που ξυπνάει τους σιελογόνους.

Η pluma μαύρου χοίρου (18€) ήταν επίσης εξαιρετική. Pluma λέμε ένα κομμάτι του ιβιρικού χοιρινού, από την άκρης της πλάτης. Είναι αρκετά λιπαρό και μαλακό, και οι υγειονομικοί κανονισμοί της Ισπανίας μας επιτρέπουν να μπορούμε να το φάμε medium rare. Σε ένα απλό μαγείρεμα με πιπεριές piquillo, κομμένο σε λωρίδες σερβιρισμένο με το υπέροχο προαναφερθέν ελαιόλαδο, με έκανε να τσιμπάω ασυναίσθητα, χωρίς να καταλάβω πότε τελείωσα το πιάτο. Παρόλο που είναι από τα ακριβά πιάτα του μενού, πραγματικά αξίζει.

Δοκίμασα δυο γλυκά, το παγωτό χαρούπι με ελαιόλαδο, που θα είναι σύντομα στον κατάλογο, και το Topa cheesecake (8€) που είναι πρακτικά ένα βάσκικο cheesecake. Το παγωτό χαρούπι δουλεύει τέλεια. Αρχικά, τα γήινα παγωτά (π.χ. φυστίκι) είναι πάντα επιτυχημένα, γιατί γεμίζουν τον χώρο που αφήνει κάτι που είναι συχνά απλά κρύο και γλυκό. Ο σεφ έχει χρησιμοποιήσει αλάτι και ελαιόλαδο, να δώσει κάτι από οξύτητα και μια ανεπαίσθητη πικράδα, σε ένα γλυκό που πραγματικά δε σε λιγώνει ποτέ.

Το Topa cheesecake ήταν ένα καλοφτιαγμένο γλυκό. Πολύ ωραία κρέμα τυριού, και καλά καψαλισμένο από επάνω, αλλά πλέον η Αθήνα έχει πολλά καλά βάσκικα cheesecake, μιας και είναι ένα γλυκό που έχει κατακτήσει και αυτή τη μεριά της μεσογείου, βλέποντας την τεράστια επιτυχία που έχει κάνει στην Τουρκία, και το πόσο έχει εξαπλωθεί στην ελληνική πρωτεύουσα.

Διαβάστε ακόμη: Το νέο hi-fi μπαρ της Αθήνας που θα σε στείλει στην Κυψέλη

TAGS :
Κυψέλη μπαρ ποτό φαγητό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook