Όχι κοτόπουλο και κεφτέδες στην πίτσα ρε παιδιά!

Πίτσα με πάνω από 3 υλικά, θα πρέπει να μη θεωρείται πίτσα, αλλά κάτι άλλο. Να μη μιλήσουμε για τις γλυκές πίτσες. (Photo credits: Pablo Pacheco/Unsplash)

Είναι άλλη μια από εκείνες τις φορές που αναρωτιέμαι μήπως μοιάζω γεροπαράξενος, μήπως είμαι σαν τον Στάντλερ και τον Γουόλντορφ, τους δύο γέρους από το Muppet Show, που αναρωτιέμαι μήπως είμαι οπισθοδρομικός επειδή δε θέλω κάποια πράγματα να αλλάζουν. Δε μιλάω φυσικά για κοινωνικές αλλαγές ή για σοβαρά ζητήματα. Η αλλαγή, άλλωστε, είναι η μόνη σταθερά. Μιλώ όμως για φαγητά και τον τρόπο με τον οποίο τα αντιμετωπίζουμε. Η πίτσα είναι το 2ο street food μετά το σουβλάκι που υπέστη την αλλοίωση της υπερκατανάλωσης και της κουλτούρας του καπιταλισμού.

Ναι, ακόμα κι η πίτσα κι ο τρόπος που την αντιμετωπίζουμε, έχει μαρξιστική προσέγγιση. Διότι η έρμη φτιάχτηκε πριν από δεκάδες αιώνες με ζυμάρι, με σάλτσα ντομάτας και τυρί. Δύο υλικά είχε όλα κι όλα. Στην πορεία των ετών, πειραματιστήκαμε οι άνθρωποι, για να φτάσουμε κάπου στα 80s-90s, όταν οι συνοικιακές πιτσαρίες έβαζαν μανιτάρια, πιπεριά, κρεμμύδι και κανένα αλλαντικό. Εμφανίστηκε και η λεγόμενη Greca, με φέτα και ελιές στα toppings. Λίγο πριν είχε μπει η αντζούγια στο μενού και, κάπου στα 70s ένας Έλληνας ομογενής στον Καναδά, έβαλε τον ανανά.

Οκ, είναι άλλη συζήτηση ο ανανάς στην πίτσα, όχι της παρουσής. Της παρούσης είναι ότι τα τελευταία 10 χρόνια το ζήτημα του τι βάζουμε ως topping στην πίτσα έχει ξεφύγει και δεν έχει πια κανένα όριο.

Κοτόπουλο, μπρόκολο, κεφτέδες, λουκάνικα, σάλτσα μπάρμπεκιου, κρέμα καρμπονάρας, λουκάνικο και τυρί στο στεφάνι, έχουμε δει σχεδόν κάθε πιθανό και απίθανο υλικό να τοποθετείται πάνω της.

Κάτι που γεννήθηκε για να υπάρχει με 2-3 υλικά το πολύ, έφτασε να γίνει ένας κινούμενος μπουφές από ζύμη. Να σου και οι πίτσες 50-50, να σου τα exotic και δεν ξέρουμε κι εμείς τι άλλο, λες και ζούμε στην Καραϊβική, να σου και οι γλυκές πίτσες με μερέντα, φράουλα και σαντιγύ. Είναι το reverse card στο Uno, αντί να βάλουμε μια γλυκά γεύση στο αλμυρό, βάλαμε αλμυρή γεύση στο γλυκό.

Πίτσα με κεφτέδες…Βάλτε και μπιφτέκια τότε ή και μπριζόλα!

Μετά τα 3 toppings, δεν είναι πίτσα αλλά ουρανοξύστης

Προφανώς, ο καθένας έχει το δικαίωμα να δοκιμάζει, αλλά από ένα σημείο και μετά, παύει να είναι πίτσα. Είναι κάτι άλλο. Είναι τούρτα. Πείτε το όπως αλλιώς θέλετε. Μια φορά, πίτσα δεν είναι όταν έχει πάνω της της Παναγιάς τα μάτια. Πώς θα αντιληφθεί κάποιος τη γεύση της ζύμης, πόσο καλά έχει ζυμώσει ο pizzaiolo/ψήστης, όταν καλούνται να «χορέψουν» στο στόμα του ένα κομμάτι κοτόπουλο, μια πιπεριά χαλαπένιο, σάλτσα ντομάτας, τυρί, sweet chilli σος και ένα κομμάτι ανανά;

Αυτό που έχει γίνει σήμερα η πίτσα, είναι απότοκο της αμερικανοποίησης του φαγητού και της υπερκατανάλωσης. Δε μπορούμε να απολαύσουμε τα πράγματα στη λιτή τους μορφή, θέλουμε να τα μεγαλώνουμε ποσοτικά, να τα υπερφορτώνουμε και να μπουκώνουμε αφθονία, μέσα στην οποία χάνεται κάθε γεύση.

Η πεπερόνι είναι το όριο. Οτιδήποτε μετά από αυτό, υπερβαίνει το αποδεκτό. (Photo credits: Alan Hardman/Unsplash)

Βλέπουμε ενίοτε πίτσες που έχουν λίγα υλικά πάνω τους, που έχουν 5 μανιτάρια και 3 αντζούγιες, και μας κακοφαίνονται. Επειδή αναζητάμε το πολύ στο φαγητό και φοβόμαστε το «λίγο», που δεν είναι λίγο αλλά το επαρκές, εμφανίζουμε κάθε τόσο κι ένα νέο υλικό. Ή τις διώροφες πίτσες, που έχουν πάνω από τα toppings έξτρα ζυμάρι και γίνονται σκεπαστές. Όχι καλτσόνε, αλλά κανονική σκεπαστή.

Όχι, την καλή πίτσα την καταλαβαίνεις στα 2-3 υλικά. Ουκ εν τω πολλώ το ευ. Σάλτσα ντομάτας, μοτσαρέλα και παρμεζάνα και πεπερόνι. Αν είναι να έχει πάνω της κρεατικό, μόνο σε μορφή φέτας, αλλαντικό. Ειδάλλως, πάρτε και τα chicken wings, τα nuggets, πάρτε και ολόκληρο rotisserie και τοποθετήστε το πάνω στην πίτσα, αφού ο στόχος δεν είναι να τη φάτε, αλλά απλά να φάτε κάτι πολύ.

Το μαθαίνουμε όσο μεγαλώνουμε, πως το όμορφο, η αγνότητα, βρίσκεται στο μέτρον. Το να διαμορφώσεις έναν ουρανοξύστη από υλικά, δεν είναι πίτσα, αλλά εργοτάξιο που θα καταλήξει στο στομάχι σου και στην καλύτερη των περιπτώσεων θα πιεις 2 σόδες για να ρευτείς ή, στη χειρότερη, θα βογγάς όλο το βράδυ για αυτό που έφαγες.

Γι’ αυτό και εκτιμάμε περισσότερο εμείς στο Andro όσους επιμένουν στην ταυτότητά τους, όσους κάνουν 3-4 κωδικούς πίτσας το πολύ, ο κάθε ένας με 3 υλικά και δεν σέρνουν την πίτσα στον βούρκο των 10 υλικών. Μαργαρίτα, πεπερόνι, funghi και τέλος.

TAGS :
πίτσα υλικά

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook