Πώς έχει καταφέρει να είναι τόσο αρεστή η λαγάνα;

Η λαγάνα είναι ταυτισμένη με την Καθαρά Δευτέρα. Ευτυχώς, μόνο με αυτή.

Δεν θα κομίσω γλαύκες στην Αθήνα λέγοντας πως έχουμε εδραιωμένες στο μυαλό μας μνήμες, νοτισμένες με γλυκά συναισθήματα, για γεύσεις που αν τις αφαιρέσουμε από το context, θα αντιληφθούμε ότι δεν είναι και κάτι το σπουδαίο, δεν αξίζουν να καταλαμβάνουν χώρο στη μνήμη μας. Η λαγάνα είναι ένα από εκείνα τα φαγητά που συνεχίζει να υπάρχει γιατί κανείς δεν έκατσε να την αντιμετωπίσει με κριτική ματιά και γιατί αποτελεί ένα ψωμί-αιμοδότη για τους φούρνους, όπως είναι το Χριστόψωμο και το Λαμπρόψωμο. Η τριάδα της μετριότητας.

Πρόκειται για μια τριάδα ψωμιών που έχουν χαρακτήρα εποχικό, εθιμικό, εορταστικό. Αν μου έδιναν όμως την ευκαιρία να τα τρώω όλο το χρόνο, θα τους πλήρωνα για να πάρουν πίσω την ευκαιρία. Αν μου έλεγαν ότι για να έχω μελομακάρονα όλο το χρόνο διαθέσιμα, θα πρέπει να τρώω μόνο λαγάνα, θα άφηνα τα πράγματα ως έχουν.

Η λαγάνα είναι ένα μέτριο ψωμί. Αν δεν είχε συνδεθεί με την Καθαρά Δευτέρα και δεν ήταν μέρος μιας ολόκληρης τελετουργίας που τη μάθαμε στις οικογένειές μας όταν ήμασταν παιδιά και απλά τη μεταφέραμε στην ενήλικη ζωή μας, κάποιοι στις δικές τους οικογένειες, σήμερα θα αποτελούσε… μυθιστόρημα. Θα καθόντουσαν οι σημερινοί παππούδες και γιαγιάδες και θα μιλούσαν στα εγγόνια τους για τη λαγάνα που υπήρξε κάποτε. Θα γινόταν άρθρο σε κάποιο σάιτ που γράφει τέτοιες ιστορίες για το παρελθόν.

Όσοι έχουμε πάει στρατό, ξέρουμε πως υπάρχουν σε κάθε μονάδα κάποιες συνήθειες που δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης και έπρεπε να είχαν αλλάξει από χρόνια. Αλλά δεν τολμά να τις αλλάξει κανείς, διότι έτσι τις παρέλαβε από τους προηγούμενους και για να αλλάξουν, απαιτείται διαδικασία που δεν αξίζει να ασχοληθείς. Έτσι νιώθω και για τη λαγάνα.

Λαγάνα, ένα ψωμί overachiever

Υπάρχει σε αυτή τη μορφή γιατί κανείς δεν θέλει να την αλλάξει. Δηλαδή, αποφασίσαμε ότι θέλουμε κάθε Καθαρά Δευτέρα να βγάζουμε ένα ψωμί πλακουτσωτό, που δεν έχει τίποτα αφράτο, που συχνά μοιάζει με κουλούρι Θεσσαλονίκης και γίνεται περιζήτητο, best seller σε φούρνους, microbakeries και κάθε άλλη συναφή οντότητα. Δεν υπάρχει ούτε μία εκδοχή λαγάνας που να είναι καλύτερη από το πιο μέτριο προζυμένιο ψωμί.

Πιστεύω ότι η λαγάνα έχει μείνει αναλλοίωτη για να συμβαδίζει με τον θρησκευτικό χαρακτήρα και συμβολισμό της Καθαράς Δευτέρας. Είναι η πρώτη μέρα της Σαρακοστής, μιας πορείας 40 ημερών νηστείας. Νηστεία όχι μόνο από τα ζωικά, αλλά κι από τις μεγάλες ποσότητες, από φαγητά που είναι της αφθονίας και της λαγνείας του υπόλοιπου χρόνου. Άρα, και το ψωμί δε μπορεί να είναι ένα προζυμένιο καρβέλι. Πρέπει να είναι ταπεινό, ενδεικτικό μιας αυτοσυγκράτησης και ολιγάρκειας.

Ίσως γι’ αυτό να έχει κοντινή ηχητική προσωπικότητα με τη λαγνεία η λαγάνα. Για να λειτουργεί ως αντίρροπη δύναμη. Η λαγνεία σε οδηγεί σε αμετροέπεια και σε υπερκατανάλωση. Η λαγάνα σε κάνει εγκρατή και όταν τη βλέπεις, λες «δεν πειράζει, ας μη φάω ψωμί». Βέβαια, η τιμή της μάλλον ως πειρασμός για να αφήσεις τη νηστεία μπορεί να λειτουργήσει, αφού μιλάμε για ένα ακριβό ψωμί που εμφανισιακά και γευστικά είναι στο άλλο άκρο.

Αν ποτέ θέλω να «πουλήσω» τον εαυτό μου στην αγορά εργασίας ή στο γυναικείο φύλο, θα προσλάβω σίγουρα τους μαρκετίστες της λαγάνας. Με τις ικανότητες τους, την επόμενη μέρα θα είμαι σε σχέση με τη Σοφία Βεργκάρα!

TAGS :
Καθαρά Δευτέρα ψωμί

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook