Wine Vixen: Βιδιανό, το αστέρι του Νότου

To Βιδιανό είναι μια ποικιλία που ξέρει να κεντρίζει το ενδιαφέρον.

Έχω μιλήσει για το Chenin, για το Grenache, για τη Μαλαγουζιά, το Μοσχοφίλερο και τόσα άλλα, οπότε νομίζω ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε για τo Βιδιανό (το χρωστάω άλλωστε στον φίλο μου τον Καραβιτάκη). Αυτό το σταφύλι νομίζω παλεύει για χρόνια να εδραιωθεί τόσο για την ποιότητα όσο για την πολυσχιδή προσωπικότητα του. Μερικές φορές τα καταφέρνει άλλες πάλι όχι, άλλα δεν το βάζει κάτω και πάντα κεντρίζει το ενδιαφέρον. Όταν μιλάω για αυτό στο Λονδίνο το παρομοιάζω με Viognier (αν και έχει περισσότερη οξύτητα και όχι τόσο λιπαρή υφή), πατώντας στο πυρηνόκαρπο φρούτο του, στα λευκά άνθη και το σώμα που παίζει από μέτριο μέχρι γεμάτο. Οι αντιδράσεις κάθε φορά είναι από θετικές μέχρι ενθουσιώδεις. Πάμε να το βάλουμε στο μικροσκόπιο λοιπόν.

Αρχικά, ας δούμε κάποια βασικά χαρακτηριστικά της ποικιλίας. Το Βιδιανό κατάγεται από την Κρήτη. Υπάρχουν θεωρίες που στηρίζουν πως προέρχεται είτε από το Ηράκλειο είτε από το Λασίθι. Οι φυτεύσεις της ποικιλίας ήταν από χαμηλές μέχρι τα όρια του αφανισμού, 30 χρόνια πριν. Ο Νίκος Δουλουφάκης ήταν ο πρώτος που επένδυσε στην ποικιλία και συνέδεσε το όνομα του άρρηκτα με το Βιδιανό. Το παράδειγμα του σύντομα ακολούθησαν κι άλλοι κι έτσι το Βιδιανό, πλέον, βρίσκεται σε όλη την Κρήτη αλλά και εκτός – σε Καβάλα, Πιερία και Νάουσα.

Η ποικιλία είναι ανθεκτική στην ξηρασία, καθιστώντας την ιδανική για το κλίμα της Κρήτης.

Η ποικιλία είναι αρκετά παραγωγική και ανθεκτική στην ξηρασία, καθιστώντας την ιδανική για το κλίμα της Κρήτης. Τα πιο χαρακτηριστικά αρώματα της ποικιλίας είναι το ροδάκινο, το βερίκοκο και τα λευκά άνθη. Το ενδιαφέρον εδώ όμως είναι πως τόσο τα αρωματικά όσο και τα δομικά στοιχεία του κρασιού ποικίλουν ανάλογα με το που μεγαλώνει το σταφύλι (έδαφος, υψόμετρο, μικροκλίμα). Σε πλαγιές, με υψόμετρα από 300-550, με πιο φτωχά ή πετρώδη εδάφη η ποικιλία δίνει πιο βοτανικό και mineral χαρακτήρα και τονισμένη οξύτητα, ενώ στα πιο γόνιμα εδάφη που βρίσκονται σε πεδιάδες και κάμπους το σταφύλι δίνει κρασιά με πιο στρογγυλή οξύτητα και πιο εκφραστικό πυρηνόκαρπο φρούτο, ενίοτε και τροπικό. Αγαπάει τους πειραματισμούς με βαρέλια, με αμφορείς, με «πορτοκαλί» οινοποιήσεις, με μακρά παραμονή με τις λάσπες ή ακόμα και με δεύτερη ζύμωση στη φιάλη.

Όλη αυτή η ποικιλομορφία δίνει φοβερές επιλογές σε κρασιά, πολύ διαφορετικού στυλ αλλά και τιμής, που μπορούν να ικανοποιήσουν όλους τους οινόφιλους. Πάμε να τα δούμε ξεχωριστά.

Ο Δάφνιος του Δουλουφάκη (αριστερά) και ο Λύχνος του Ντουράκη είναι από τα πιο τίμια Βιδιανά.

Τα «τίμια»

Τι σημαίνει τίμια, θα μου πείτε τώρα. Λοιπόν είναι κάτι παρόμοιο με το value for money αλλά τείνει πιο πολύ στις οικονομικές εκδοχές, αυτό που θα λέγαμε «καθημερινό κρασί». Μπορεί να είναι φρουτώδη ή πληθωρικά αλλά κυρίως είναι «τίμια». Βασιλιάς της κατηγορίας είναι ξεκάθαρα ο Δάφνιος του Δουλουφάκη και ακολουθεί ο Λύχνος του Ντουράκη. Ο Δάφνιος φέρει όλη τη γοητεία του Βιδιανού και των φρέσκων καλοκαιρινών φρούτων σε τιμή ασυναγώνιστη. Από την άλλη, ο Λύχνος έχει αχλάδια, γερμάδες, περγαμόντα, χαμομήλια και μια αδιόρατη γλύκα από τη χρήση βαρελιού. Με απλά λόγια, τα έχει όλα και συμφέρει.

Το Κλήμα Βιδιανό του Καραβιτάκη (αριστερά) και το Βιδιανό Oenops του Νίκου Καρατζά φέρνουν στο μυαλό αναμνήσεις από την αυλή της γιαγιάς.

Τα φρουτώδη

Το κρασί που το βάζω στο ποτήρι και με φέρνει νοητά στην αυλή της γιαγιάς μου, με εκείνη να μου καθαρίζει προσεκτικά άσπρους γερμάδες (είμαι αλλεργική στη φλούδα), όσο ο καυτός ήλιος του καλοκαιριού ζεσταίνει τα φύλλα της λεμονιάς, τόσο ώστε να μοσχοβολάνε, είναι το Κλήμα Βιδιανό του Καραβιτάκη (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει). Ο Νίκος χρησιμοποιεί για το Κλήμα τρία διαφορετικά δοχεία ωρίμασης (αμφορέα, βαρέλι, ανοξείδωτη δεξαμενή) που όλα μαζί υπογραμμίζουν μοναδικά την καθαρότητα του φρούτου.

Σε παρόμοια λογική έχουμε και το Βιδιανό Oenops, ενός άλλου Νίκου, του Νίκου Καρατζά. Εδώ πατάμε σε περισσότερα εσπεριδοειδή αντί για πυρηνόκαρπα και τραγανή λεμονάτη οξύτητα. Το συγκεκριμένο επωφελείται αρκετά και από την παλαίωση. Ένα άλλο φρουτώδες παράδειγμα είναι ο Vorinos της Σίλβα Δασκαλάκη, με τραγανά κορόμηλα, νεκταρίνια και κίτρα αλλά και η Μικρή Ευγενική του Οινοποιείου Ευφροσύνη ή το Βιδιανό της Ιδαίας. Και τα δυο αυτά παίζουν με τα βερίκοκα και τα ροδάκινα σε ένα φόντο περγαμόντου και λευκών λουλουδιών.

Ο Άσπρος Λαγός του Δουλουφάκη (αριστερά) και το Ένστικτο της Σίλβα Δασκαλάκη είναι πλούσια, γεμάτα και με ισορροπία.

Τα πληθωρικά

Οι πρωταγωνιστές της κατηγορίας πληθωρικά Βιδιανά είναι σίγουρα ο Άσπρος Λαγός του Δουλουφάκη και ο Ιππόδρομος του Λυραράκη. Έχουν βαρέλι και δεν το κρύβουν, πλούσια, βουτυράτη υφή και γεμάτο σώμα που ισορροπεί με την δροσιστική οξύτητα. Ακολουθεί σε σειρά…πληθωρικότητας το Ένστικτο της Σίλβα Δασκαλάκη, με 9 μήνες βαρέλι (και ένα τσικ αμφορέα) και εντυπωσιακά αρώματα ανθόμελου, ώριμου βαρίκοκου, καπνού και βανίλιας. Αν επιθυμείτε κάτι με διακριτικότερη παρουσία βαρελιού αλλά κρεμώδη υφή και παρόμοια ζηλευτή πολυπλοκότητα τότε θα σας πρότεινα να δοκιμάσετε την Ελιά Βιδιανό του Καραβιτάκη. Ιδανικά ξεχάστε τη για λίγα χρόνια στον συντηρητή σας και δε θα χάσετε.

Η Διαμαντόπετρα του Διαμαντάκη (αριστερά) και το Lefko της Ηλιάνας Μαλίχιν μεγαλώνουν όμορφα και αρέσουν πολύ.

Τα χαρμάνια

Για χρόνια, η Διαμαντόπετρα του Διαμαντάκη ήταν ένα από τα κρασιά που πουλούσαν περισσότερο. Ασύρτικο με Βιδιανό και παλαίωση σε βαρέλι συνθέτουν ένα κρασί διαμάντι (see what I did here), με εξαιρετική τιμή, που παλαιώνει όμορφα και αρέσει πάντα. Η Ηλιάνα Μαλίχιν με το Lefko της μας συστήνει το απολαυστικό χαρμάνι Θραψαθήρι – Βιδιανό, με λιπαρό στόμα, βοτανικές και ανθικές νότες, αχλάδι, κυδώνι, λευκό ροδάκινο και περγαμόντο.

Αν πάλι ψάχνετε να πειραματιστείτε, τότε αξίζει να δοκιμάσετε το αφρώδες Βιδιανό του Δουλουφάκη (αριστερά) και το Βιδιανό Amphora.

Τα περίεργα

Ξεκινάμε με το αφρώδες Βιδιανό του Δουλουφάκη, που βγήκε και καλύτερο αφρώδες φέτος στο διαγωνισμό της Θεσσαλονίκης. Φτιαγμένο με την παραδοσιακή μέθοδο, με πλούσια αρώματα ζύμης και brioche αλλά και βερίκοκου, κίτρου, αχλαδιού και μελιού. Από το ίδιο οινοποιείο έχουμε και το Βιδιανό Amphora, ένα πορτοκαλί κρασί που ζυμώνει και ωριμάζει σε αμφορέα, με τα χαρακτηριστικά αρώματα (των πορτοκαλί κρασιών) κυδωνιού, φλούδας πορτοκαλιού, πηλού και λωτού. Σε παρόμοια στυλ κινείται και το The cultist flor του Thalassinos Microwinery, από το σχετικά νεοσύστατο οινοποιείο στο Φοινικιά Ηρακλέιου που ασχολείται με την ήπια οινοποίηση. Οπότε αν θέλετε να δοκιμάσετε και να πειραματιστείτε περισσότερο ξέρετε που να κοιτάξετε.

Τι τρώμε με το Βιδιανό;

Οι φρέσκες και φρουτώδης εκδοχές είναι περισσότερο passépartout μιας και μπορούν να συνδυαστούν με αρκετά πιάτα από γλυκιές Κρητικές γραβιέρες και πράσινες σαλάτες με φρούτα μέχρι παϊδάκια κοτόπουλο με μαρινάδα μουστάρδας, lime, μελιού και βοτάνων και χορτόπιτες. Παράλληλα ταιριάζει μια χαρά και με ψαρικά όπως καλαμάρι τηγανητό με panko και alioli με lime και γαρίδα είτε στο τηγάνι είτε σε λευκά σαγανάκια. Οι βαρελάτες εκδοχές αγαπάνε τα λευκά λιπαρά κρέατα όπως το χοιρινό ιδίως σε αυτές τις μαγειρικές των Χριστουγέννων με αποξηραμένα βερίκοκα ή μήλα. Παράλληλα, τους πηγαίνουν τα ζυμαρικά με λευκές και κρεμώδεις σάλτσες όπως linguine με σολομό και φιογκάκια με απάκι και κρέμα γραβιέρας.

ΥΓ. Έχει πάρει το μάτι μου ένα Βιδιανό με το ευφάνταστο όνομα Θ{έρως} για το οποίο έχω ακούσει πολύ καλά λόγια αλλά δυστυχώς δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα.

Διαβάστε ακόμα: Wine Vixen – «Τα ελληνικά κρασιά κάτω των 10 ευρώ που επιλέγω!»

TAGS :
αρώματα Βιδιανό γεύση ελληνικό κρασί Κρήτη λευκό κρασί ποικιλία

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook