Δεν είναι με τα καλά τους όσοι την κράζουν: «Απαγορεύεται» να μην πωρωθείς με τη νέα σειρά του Netflix

Το Dinosaurs στο Netflix είναι από εκείνα τα θεάματα που σε κάνουν να αντιληφθείς πόσο ελάχιστη αξία έχει η παρουσία σου στο σύνολο της ύπαρξης στον πλανήτη, στο σύνολο της ύπαρξης του πλανήτη Γη.

Τι ζητάμε οι άντρες σε τούτη τη ζωή; Εκτός από τα προφανή, ζητάμε πράγματα που δεν ανήκουν σε αυτή τη ζωή. Και τα ζητάμε ίσως και παραπάνω από τα εφικτά. Αν δηλαδή μας έλεγαν να διαλέξουμε ανάμεσα στο να κοιμηθούμε με τη Σοφία Βεργκάρα ή να βρεθούμε με τους κολλητούς μας σε έναν πόλεμο στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είχαμε πάει να αγοράσουμε ασπίδες και δόρατα. Αν μας έλεγαν να επιλέξουμε ανάμεσα στο να έχουμε τις ωραιότερες γυναίκες στο Χόλιγουντ ή μια χρονομηχανή και να πάμε πίσω 100 εκατομμύρια χρόνια να δούμε τη γέννηση του Τυραννόσαυρου και να ζήσουμε την ακμή των δεινοσαύρων, θα κάναμε το δεύτερο πιστεύοντας πως θα είμαστε δαμαστές, καουμπόηδες και θα τρώμε δεινοσαυροσουβλάκια. Γι’ αυτό και βλέποντας τη σειρά του Netflix, δε γινόταν παρά να ενθουσιαστώ.

Θυμάμαι μικρός να έχω παιχνίδια με δεινόσαυρους, να παράγω τους ήχους που θα έβγαζαν, σα να είμαι ο Ρος Γκέλερ, να κάθομαι να χαζεύω τις μινιατούρες και να αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν είχαν το πραγματικό τους μέγεθος και να με συναρπάζει όλη αυτή η μυθολογία, χωρίς να έχω καμία ιδέα τι άλλα συμπαρομαρτούντα έχει. Όπως ότι τότε υπήρχε πρώτα μία μόνο ήπειρος, η Παγγαία και για να γίνουν μετά οι 2 ήπειροι, η Λαυρασία και η Γκοντουάνα, γίνονταν τεκτονικές κινήσεις που προκαλούσαν ηφαιστειογενή δραστηριότητα, γέμιζαν εκτάσεις γης με λάβα, ενώ γίνονταν και σεισμοί. Χώρια του ότι κάθε τρεις και λίγο σκοτείνιαζε ο ουρανός. Ούτε αυτό θα με ένοιαζε αν μπορούσε να πάω με φίλους στην τότε εποχή.

Το «ντοκιμαντέρ» του Netflix είναι σε παραγωγή του επαΐοντα Στίβεν Σπίλμπεργκ, ως προς την αφήγηση της ζωής των δεινοσαύρων με μυθοπλαστική διάσταση, με αφηγητή τον Μόργκαν Φρίμαν που έχει στ’ αλήθεια τη Φωνή του Θεού, και σε δημιουργία των συντελεστών του καταπληκτικού ντοκιμαντέρ “Life on Our Planet”, επίσης στο Netflix.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Netflix US (@netflix)

Στα 4 επεισόδια, κάνουμε ένα ταξίδι 234 εκατομμύρια χρόνια πίσω, πάμε στην Τριασική Περίοδο, εκεί όπου κυριαρχούσαν στη Γη τα ερπετά, δεν υπήρχαν θηλαστικά, και εμφανίστηκε ο Μαρασούχος, ο πρόγονος των δεινοσαύρων. Ήταν τότε που ένα φαινόμενο βροχόπτωσης που κράτησε 1 εκατομμύριο χρόνια συνεχόμενα, το οποίο οδήγησε στην αποδυνάμωση των προϊστορικών ερπετών και επέτρεψε στους δεινοσαύρους να αναδυθούν.

Η αρχή της αυτοκρατορίας τοποθετείται κάπου στα 180 εκατομμύρια χρόνια με τα πρώιμα είδη δεινοσαύρων και χρειάζεται μια σειρά από άλλα κλιματικά και γεωλογικά φαινόμενα που θα ωθήσουν σε αναδιάταξη και αναδιαμόρφωση αρκετά είδη για να φτάσουμε στην κορύφωση της κυριαρχίας τους στο επίκεντρο της Ιουρασικής Περιόδου, κάπου στα 130-150 εκατομμύρια χρόνια πίσω μέχρι και τη στιγμή της πτώσης του αστεροειδούς που αφανίζει το 75% των ειδών της χλωρίδας και της πανίδας, όταν και τελείωσε ο Μεσοζωικός Αιώνας και άρχισε ο Καινοζωικός με την Κρητιδική-Παλαιογενή Περίοδο.

Το ντοκιμαντέρ του Netflix σε κάνει να νιώσεις δέος αντιλαμβανόμενος το πώς ήταν η Γη πιν 60-70-100 εκατομμύρια χρόνια και πώς μπορεί να αλλάξει σε 50 εκατομμύρια χρόνια.

Διανοείστε ότι τόσα είδη εμφανίστηκαν και αφανίστηκαν σε διάστημα εκατομμυρίων ετών; Ότι ο αστεροειδής ξεκίνησε το ταξίδι του 14 εκατομμύρια χρόνια πριν χτυπήσει τη Γη;

Ας εστιάσουμε στην ουσία του ντοκιμαντέρ του Netflix

Αυτό που είναι εντυπωσιακό στο ντοκιμαντέρ του Netflix, πέρα από την ικανότητα να συγκινεί, να γεννά συναισθήματα λες και βλέπουμε μπροστά μας μια καταγραφή της αλήθειας, είναι ότι καταφέρνει να μας δείξει το πώς συνδέονται τα τότε είδη με τα σημερινά, πώς εξελίσσονται. Ο πρόγονος των δεινοσαύρων ήταν σαν ένα τριχωτό κοτόπουλο με κοφτερά δόντια, στα επόμενα εκατομμύρια χρόνια εξελίχθηκε σε διάφορες μορφές, κατέκτησε τη στεριά, τη θάλασσα και τον ουρανό, ανέπτυξε φτερά 10 μέτρων, έγινε δεινόσαυρος 11-12 μέτρων και, μετά τον αφανισμό, ό,τι επιβίωσε, οδήγησε ξανά σε μια επιστροφή. Οι δεινόσαυροι εν ολίγοις είναι σαν τα κινητά. Ξεκίνησαν μικρά, μετά πήγα να γίνουν φορητές τηλεόρασεις και μετά γύρισαν ξανά στις μικρές οθόνες και λεπτές συσκευές.

Είναι αψεγάδιαστο το αποτέλεσμα; Όχι. Τα 4 επεισόδια μοιάζουν λίγα, δεν υπάρχει τόση πληροφορία σε κάποιες εποχές και είδη για να διαμορφωθεί καλύτερη εικόνα, αρκετά ενδιαφέροντα σημεία τα αφήνει πολύ γρήγορα η αφήγηση, ειδικά το κομμάτι με τον τυραννόσαυρο Ρεξ. Αλλά έχει ένα δυνατό αφηγηματικό μοτίβο: σκηνές με τέτοιο packaging που είναι ανέφικτο να μη σε συνεπάρουν συναισθηματικά. Δύο στιγμές ειδικά όπου αντικατοπτρίζεται στα μάτια δεινοσαύρων η επερχόμενη καταστροφή, είναι τόσο δυνατές, που σε κάνουν να κατανοήσεις τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Αυτή, εξάλλου, τη λειτουργία έχουν τα ντοκιμαντέρ. Να ενεργοποιήσουν μέσα μας εκείνες τις διεργασίες που κάνουν εύκολα ανιχνεύσιμο το συναισθηματικό μας ευρός. Βλέπουμε εξωτερικά, βλέπουμε και εσωτερικά.

Δε γίνεται να μη σου αρέσει αυτή η σειρά του Netflix

Το να εστιάζουμε στις αστοχίες αντί να απολαύσουμε αυτή την εμβύθιση σε εκείνη την προϊστορική περίοδο, είναι έξω από την ανθρώπινη φύση και αποτελεί εξυπνακισμό.

Αυτό προσωπικά μου αρκεί σε ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ, όποιες αστοχίες κι αν έχει στην «πλοκή» του ή στην αλήθεια του. Δε μιλάμε άλλωστε για λιοντάρια. Μιλάμε για όντα που δεν τα έχουμε καταγράψει στην πραγματικότητα. Έχουμε βρει τους σκελετούς τους, τα απομεινάρια τους σε πολλά σημεία του πλανήτη και με εικασίες έχουμε καταλήξει στη μορφή τους και στον μπιχεϊβιορισμό τους, με βάση συμπεριφορές που έχουμε καταγράψει σε γνωστά μας όντα, δη στα πτηνά, που είναι οι απόγονοί τους.

Το να εστιάζουμε στις αστοχίες αντί να απολαύσουμε αυτή την εμβύθιση σε εκείνη την προϊστορική περίοδο, είναι έξω από την ανθρώπινη φύση και αποτελεί εξυπνακισμό, μια συνειδητή ή ασυνείδητη ανάγκη να «πουλήσουμε» μούρη. Ενώ το ουσιώδες είναι να αντιληφθούμε πόσο μεγάλο κομμάτι κατέχει η ύπαρξή μας στη ζωή του πλανήτη και της ύπαρξης. Οριακά στο μηδέν. Αυτό είμαστε.

Διανοείστε ότι τόσα είδη εμφανίστηκαν και αφανίστηκαν σε διάστημα εκατομμυρίων ετών; Ότι ο αστεροειδής ξεκίνησε το ταξίδι του 14 εκατομμύρια χρόνια πριν χτυπήσει τη Γη; Ή ότι η Γη διαμορφώθηκε όπως είναι σήμερα, πριν λίγα εκατομμύρια χρόνια; Ότι δηλαδή ό,τι αντικρύζουμε γύρω μας, δεν υπήρχε πάντα και δε θα υπάρχει για πάντα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε η ανθρώπινη ύπαρξη. Ο κύκλος της φύσης στη Γη υποδηλώνει ότι σε ελάχιστα εκατομμύρια χρόνια δε θα υπάρχουμε στον πλανήτη. Κάτι θα συμβεί για να έρθει το δικό μας τέλος, ο πλανήτης θα έχει γίνει μη κατοικήσιμος για μας, και κάτι άλλο θα μας διαδεχθεί. Κι αν το καλοσκεφτούμε, οι άνθρωποι είναι οι δεινόσαυροι αυτής της γεωλογικής περιόδου. Οι κυρίαρχοι που ίσως τώρα να βρίσκονται στην πτώση τους.