Η λησμονημένη γοητεία του πορτοφολιού στον άντρα

Το πορτοφόλι είναι ένα αξεσουάρ με τεράστια ιστορία και σημειολογία, περισσότερο κι από το ρολόι. Το να απουσιάζει από το στυλ σου, μοιάζει με βάναυσο κόψιμο στις ρίζες σου.

Ναι, το ξέρω. Ίσως εδώ να βγαίνουν κατάλοιπα μιας «πατριαρχικής εικόνας». Αν και το βρίσκω ακραίο ως ερμηνεία, δεν το απορρίπτω εντελώς. Άλλωστε, πολύ συχνά μυθοποιούμε εικόνες του παρελθόντος που κάπως βρήκαν ανταπόκριση μέσα μας λόγω της στιγμής, των ανθρώπων που υπήρχαν γύρω μας και του εύπλαστου χαρακτήρα μας, αλλά αυτές οι εικόνες δεν έχουν πάντα θέση στο σήμερα. Δε θεωρώ ότι το πορτοφόλι ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ίσα ίσα που θεωρώ ότι το αξεσουάρ αυτό είναι από τα λίγα πράγματα του παρελθόντος που δεν πρέπει να αλλάξει ποτέ κανένας άντρας και αξίζει να το διαφυλάξει.

Το εστιάζω στον άντρα, διότι τα πορτοφόλια που κυκλοφορούν για τις γυναίκες, τα βρίσκω υπερβολικά και είναι είτε πολύ μεγάλα είτε κακόγουστα. Αντιθέτως, τα ανδρικά πορτοφόλια έχουν μια αισθητική, είναι καλαίσθητα. Ναι, τώρα το ακούω/διαβάζω κι εγώ. Προφανώς και θα έχουν, γιατί τα πορτοφόλια πρωτοφτιάχτηκαν σε μια εποχή που οι άντρες πλήρωναν τα πάντα και είχαν τις γυναίκες στο σπίτι, μακριά από πορτοφόλι, άρα μακριά από οιαδήποτε αυτονομία.

Anyway, δεν είναι αυτό το κείμενο κάποια αναχρονιστική ωδή, αλλά καθαρά και μόνο μια εκδήλωση αγάπης προς ένα αξεσουάρ που θεωρώ ότι είναι κομμάτι του άντρα, όχι ως κοινωνικό σύμβολο, μα καθαρά ως στυλ, ως εικόνα, ως μέρος της γοητείας του.

Πορτοφόλι Aspinal of London.

Με ενοχλεί κάπως που σήμερα βγαίνει ένα κινητό συνδεδεμένο με το online banking και πληρώνει ένας άντρας από εκεί. Με δυσκολία αποδέχτηκα το να μην έχουμε πάνω μας μετρητά και να πληρώνουμε με κάρτα. Κι εκεί ακόμα όμως, το πορτοφόλι υπάρχει. Δε μπορώ να με φανταστώ να βγαίνω από το σπίτι χωρίς να έχω το πορτοφόλι μου είτε στην αριστερή πίσω τσέπη του παντελονιού είτε στη μέσα τσέπη στο σακάκι. Δε μπορώ να με φανταστώ σε ραντεβού ή σε έξοδο με φίλους, να βάζω το κινητό πάνω στο POS και να πληρώνω. Για μια σπάνια φορά, εδώ θέλω το παραδοσιακό.

Θέλω να βγάλω το πορτοφόλι, να το ανοίξω, να τσεκάρω αν έχω χαρτονόμισμα μέσα για να πληρώσω -φροντίζω να έχω πάντα-, αλλά αν δεν έχω, θα βγάλω την κάρτα και θα πληρώσω. Είναι ένας από τους λόγους που μου αρέσει να πληρώνω εγώ έναν λογαριασμό και να μου τα στέλνει κάποιος με IRIS. Ή και καθόλου. Κάπως έτσι ψάχνω τον μισθό στις 20 του κάθε μήνα και αναρωτιέμαι που έφαγα τόσα λεφτά.

Ένα αξεσουάρ με συμβολισμό, καταθέτει την κοσμοθεωρία σου

Μιλάμε για ένα αξεσουάρ που υπάρχει από τον 13ο-14ο αιώνα. Τότε με τη μορφή πουγκιού, του αμερικάνικου pouch, στη συνέχεια με τη μορφή του billfold, ενός μεγάλου πορτοφολιού για να χωράει τα πρώτα χαρτονομίσματα που τότε είχαν μέγεθος Α4, και κάπου στο 2ο τέταρτο του 20ου αιώνα με τη μορφή που το μάθαμε, ως wallet. Και πάμε εμείς να το εξαφανίσούμε έτσι απλά λόγω της ψηφιακής κυριαρχίας;

Σαφώς, είναι ζήτημα εικόνας. Ήμουν μικρό παιδί όταν έβλεπα τον παππού μου να βγάζει το δερμάτινο πορτοφόλι του για να πληρώσει στο φούρνο, να μετρά τα ψιλά του στη μικρή θηκούλα του πορτοφολιού. Τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά το 2010, είχαν ως εικόνα ένα κινητό να πληρώνει. Και η τεχνολογία πάντοτε ασκεί, δυστυχώς για μένα, μεγαλύτερη έλξη από το αναλογικό. Είναι γι’ αυτόν τον λόγο που μη καπνιστές αγόρασαν ηλεκτρονικές συσκευές ατμίσματος ή καπνίσματος. Το αισθάνομαι ως, καθ’ υπερβολή, χρέος μου να μυθοποιήσω ξανά αυτή την εικόνα στα αγόρια, στους νεότερους άντρες. Ένα δερμάτινο πορτοφόλι να βγαίνει από την τσέπη, να φουσκώνει στα μπούτια, στα οπίσθια ή την καρδιά μας και να είναι σαν το φουσκωμένο στήθος που έχει ένα αρσενικό πτηνό όταν θέλει να επιβληθεί σε άλλο αρσενικό ή να γοητεύσει το θηλυκό.

Πράσινο δερμάτινο πορτοφόλι Time Resistance και Heritage Trifold Von Baer.

Το πορτοφόλι στον άντρα είναι για μένα μια πηγή σιγουριάς. Είναι σαν την τσάντα της Μαίρη Πόπινς. Εκεί μέσα κρύβεται ο κόσμος του. Μόλις το ανοίξει, παρουσιάζει τον κόσμο του στον συνδαιτυμόνα του, στους ομοτράπεζους, στη σύντροφό του. Δείχνει και την ισχύ. Αν μάλιστα έχεις χαρτονομίσματα μέσα, ο απέναντί σου μπορεί να «μετρήσει» το κοινωνικό σου στάτους.

Δεν είναι όμως μόνο ένα ταμείο, ένα χρηματοφυλάκιο το πορτοφόλι. Είναι ένα αξεσουάρ χρησιμότητας και αναμνήσεων. Εκεί κουβαλάς κάρτες επαγγελματικές που σου δίνουν, εκεί θα βάλεις μια μικρή φωτογραφία από κάποια Polaroid.

Γι’ αυτό, κιόλας, δεν το δείχνεις διαρκώς, όπως το ρολόι που σπάνια θα αφήσεις το μανίκι να το καλύψει. Το πορτοφόλι είναι ένα αξεσουάρ ακριβοθώρητο. Και μπορείς να καταλάβεις πολλά για έναν άντρα από 1)πόσες φορές έχεις δει το πορτοφόλι του, 2) πώς το βγάζει από την τσέπη, πώς το ανοίγει και βγάζει τα χρήματα ή την κάρτα, 3)πόσο φουσκωμένο είναι και 4)το χρώμα. Ως προς το 3, ένα παραφουσκωμένο πορτοφόλι είναι κιτς, είναι δείγμα επιδειξιομανίας. Δεν είναι σεντούκι το πορτοφόλι ή παντελόνι που το κουμπώνεις με πίεση όταν έχεις τα κιλά των διακοπών. Ως προς το 4, το ξεθωριασμένο καφέ ή το μαύρο δερμάτινο είναι classic. Αλλά ένα σκούρο πράσινο ή βουργουνδί, δίνει το κάτι παραπάνω.

Υπάρχει και κάτι ακόμα. Το πορτοφόλι είναι ένα αξεσουάρ που δείχνει ότι σέβεσαι το παρελθόν. Αυτό και η Chevalière είναι οι καταβολές σου. Μπορεί να είναι κληροδότημα από τον παππού σου, να είναι τόσο καλοφτιαγμένο που έχει ένα μικρό ξέφτισμα μετά από δεκαετίες που το κουβαλάς. Ειδικά ένα καφέ, ξεθωριασμένο, με αμυχές πορτοφόλι, είναι το αποτύπωμα της φιλοσοφίας πως τα πάντα έχουν αξία, ακόμα και με ρυτίδες, ακόμα και με ρωγμές.

TAGS :
άντρας αξεσουάρ

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook