2 ώρες «χτίζει» για να πλαντάξεις στο κλάμα στο φινάλε: Η νέα ταινία του Σπίλμπεργκ θα σε κάνει να νιώσεις όπως με τον E.T.

Η Έμιλι Μπλαντ είναι μία από τους δύο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες στην ταινία Disclosure Day.

Το πιο απλό και αυθόρμητο πράγμα να κάνεις, όταν μαθαίνεις μια αλήθεια που κατανοείς ότι δε μπορεί να ανήκει μόνο σε σένα, όσο προνομιούχος κι αν νιώθεις, είναι να θες να τη μοιραστείς. Δεν είναι όμως τα πράγματα πάντα τόσο απλά με τις κοσμογονικές αλήθειες. Γιατί έρχονται να ανατρέχουν μια καθεστηκύια τάξη που έχει διαμορφώσει μια ισορροπία. Μια αλήθεια που θα φέρει ένα τεράστιο χάος για ένα μεγάλο διάστημα, μέχρι να γίνει ξανά αποδεκτή, δεν είναι κάτι που έτσι εύκολα το λες στους άλλους. Πάνω σε αυτή τη σύγκρουση κινείται η ταινία Disclosure Day, η Ημέρα Αποκάλυψης, το νέο sci-fi του Στίβεν Σπίλμπεργκ που επανέρχεται μετά από αρκετά χρόνια στο είδος, καταπιάνεται με εξωγήινους και μας λέει ότι παραμένει ακόμα ένα ενθουσιώδες παιδί που θέλει να κοιτάξει το Σύμπαν κατάματα.

Ο Κόλιν Φερθ ηγείται μιας εταιρείας που «εξαφανίζει» αποδείξεις των επαφών της ανθρωπότητας με εξωγήινους.

Στο Disclosure Day έχουμε μια μεγάλη εταιρεία, τη WARDEX, η οποία συνεργάζεται με το κράτος, με το FBI και τη CIA, και καλύπτει ευρήματα από εξωγήινους και εξωγήινα σκάφη. Για 79 χρόνια έχει κρύψει όλα τα αρχεία που επιβεβαιώνουν πως η ανθρωπότητα δεν είναι μόνη στο Σύμπαν. Όμως, στις τάξεις της βρίσκονται επιστήμονες που θεωρούν ότι έχει έρθει η στιγμή να μάθει ο κόσμος την αλήθεια. Έτσι, με επικεφαλής τον Χιούγκο Γουέικφιλντ (Κόλμαν Ντομίνγκο), μια ομάδα 12 υπαλλήλων της WARDEX, ξεκινά την αποστασία, της οποίας πρωταγωνιστής είναι ο Ντάνιελ Κέλνερ (Τζος Ο’ Κόνορ).

Ο Κόλμαν Ντομίνγκο στήνει την «Αντίσταση» και θέλει να βγάλει την αλήθεια στο φως.

Ο Κέλνερ έχει στα χέρια του όλα τα ψηφιακά αρχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη εξωγήινων στη Γη, καθώς κι έναν σαν κρύσταλλο, ένα αιχμηρό αντικείμενο το οποίο επιτρέπει στον κάτοχο να τηλεμεταφέρεται και να αλλάζει την πραγματικότητα. Η WARDEX, με επικεφαλής τον Νόα Σκάνλον (Κόλιν Φερθ), κυνηγάει τον Κέλνερ και τη σύντροφό του, τη Τζέιν (Ιβ Χιούζον), καθώς προσπαθούν να παραδώσουν το υλικό στον Γουέικφιλντ. Όμως, το πλάνο αλλάζει και ο Κέλνερ καλείται να το κρατήσει και να ξεφεύγει από το κυνήγι.

Ο Τζος Ο’ Κόνορ είναι ένα πιόνι σε ένα σχέδιο που όμως θα τον λυτρώσει.

Παράλληλα, η Μάργκαρετ Φερτσάιλντ (Έμιλι Μπλαντ), είναι μια παρουσιάστρια καιρού στο Κάνσας Σίτι, σε ένα μεγάλο τοπικό δίκτυο, που θέλει όμως να γίνει παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Μια μέρα, καθώς είναι στο σπίτι με τον σύντροφό της, μπαίνει από το παράθυρο ένα πτηνό Καρδινάλιος. Το βλέμμα της κολλάει πάνω του και για μερικά δευτερόλεπτα μιλάει ρώσικα. Δε γνωρίζει καν ρώσικα. Όταν πάει στη δουλειά, βλέπει τους συνεργάτες της και τους λέει πράγματα για τη ζωή τους που δεν της έχουν πει ποτέ οι ίδιοι. Μετά, μιλά κορεάτικα σε έναν διπλωμάτη της Βορείου Κορέας, καθώς πρόκειται για μια περίοδο διπλωματικής κρίσης. Όταν πάει να πει το δελτίο καιρού, η φωνή της δε βγάζει έναρθρους ήχους, λέξεις, αλλά άναρθρες συλλαβές, σαν κώδικας, σαν μαθηματική γλώσσα. Και λιποθυμά.

Όταν ξυπνήσει λίγο μετά στο νοσοκομείο, θα δει ότι έχουν πάει εκεί άνθρωποι της WARDEX για να την πάρουν μαζί τους. Πολύ γρήγορα, κατανοεί ότι έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα η οποία μάλιστα τη συνδέει με τον Κέλνερ. Δεν τον έχει δει ποτέ στη ζωή της, όμως τώρα πάει με το ένστικτο να τον βρει στο κρησφύγετό του. Έρχεται και η ίδια σε επικοινωνία με τον Γουέικφιλντ. Μια παράλειψη: ο Κέλνερ έχει κι αυτός μια «μεταφυσική» ικανότητα. Όχι τόσο μεγάλη όσο της Μάργκαρετ, αλλά έχει. Οι δυο τους, όταν ήταν παιδιά, βίωσαν μια εμπειρία που τους εμφύσησε αυτή την υπερδύναμη.

Τώρα, θα πρέπει να τα καταφέρουν, να πάνε να βρουν τον Χιούγκο και να καταλήξουν ξανά στο στούντιο του καναλιού που εργάζεται, για να είναι αυτή που θα κάνει τη μεγάλη αποκάλυψη στον κόσμο.

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει στον Ε.Τ. με αυτή την ταινία, υπό την έννοια πως μας χαρίζει ξανά την ίδια συγκίνηση, τον ίδιο σπαραγμό.

Ένα αιχμηρό αντικείμενο, σαν κρύσταλλος, αλλά από πετρώδες υλικό, που έχει μέσα του διαστημική ενέργεια, δίνει την υπερδύναμη της τηλεμεταφοράς.

Μια ταινία που σε κάνει να αγαπάς τις ατέλειές της

Η ταινία Disclosure Day, ενώ στην αρχή φαίνεται έτσι, δεν είναι μια ιστορία σύγκρουσης ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Είναι μια ιστορία σύγκρουσης ανάμεσα στην ισχυρή πεποίθηση πως η αλήθεια πρέπει πάντα να επικοινωνείται σε όλους και στην, εξίσου ισχυρή, πεποίθηση πως η αλήθεια είναι δύσκολα διαχειρίσιμη από όλους, γι’ αυτό πρέπει να την μακιγιάρουμε ή και να την κρύβουμε εντελώς. Κάτι που, αν το καλοσκεφτούμε, απέχει από την απλή ανάγνωση του διπόλου Καλό-Κακό.

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ επιστρέφει στον Ε.Τ. με αυτή την ταινία, υπό την έννοια πως μας χαρίζει ξανά την ίδια συγκίνηση, τον ίδιο σπαραγμό. 145 λεπτά διαρκεί η ταινία και μοιάζει να τη «χτίζει» για να φτάσουμε σε ένα φινάλε που εμένα με έκανε να κλάψω, να κρατιέμαι να μην πλαντάξω. Να νιώθω συναισθήματα για εξωγήινους με αυτή τη φοβική μορφή που τους δίνει το αμερικάνικο σινεμά. Κι όχι μόνο. Καθώς εκτυλίσσεται η τελευταία σεκάνς, έγινα ένα με όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη, σα να μαθαίναμε μαζί αυτή την Υπέρτατη Αλήθεια.

Η ερμηνεία της Έμιλι Μπλαντ συμπυκνώνει την ουσία της ταινίας.

Το πολύ δυνατό στοιχείο της ταινίας, είναι ότι, αν και καταλαβαίνουμε πολύ γρήγορα ποιο είναι το εμφανές διακύβευμα, δηλαδή η αποκάλυψη της εξωγήινης ζωής και της μάλιστα κατ’ επανάληψη εμφάνισής της στη Γη, υπάρχει ένα υφέρπον διακύβευμα, το οποίο είναι να μάθουμε τι συμβαίνει με τη Μάργκαρετ και τον Κέλνερ, πού βρέθηκαν αυτά τα αιχμηρά αντικείμενα τηλεμεταφοράς και υπερδύναμης και αν οι δύο μαζί με τον Νόα είναι μεταμφιεσμένοι εξωγήινοι ή υπάρχει κάτι άλλο σε αυτή την προσαρμοστικότητά τους στο «εξανθρώπινο», το έξω από την ανθρώπινη φύση και αντίληψη. Η Έμιλι Μπλαντ, ο Κόλμαν Ντομίνγκο και ο Κόλιν Φερθ δίνουν βάθος και ουσία στην αφήγηση με τις ερμηνείες τους, σε μικρότερο βαθμό ο Τζος Ο’ Κόνορ, ενώ πολύ σημαντική και η συνεισφορά της Ιβ Χιούζον. Η πρώτη τριάδα πάντως είναι απολαυστική, ιδίως η Έμιλι.

View this post on Instagram

A post shared by Disclosure Day (@disclosureday)

Η ταινία έχει 2-3 σκηνές όπου το σενάριο δεν είναι τόσο ξεκάθαρο, έχει κάποιες αρκετά αναληθοφανείς επιλογές -καλή ώρα στη σκηνή στο αγρόκτημα που ο Κέλνερ πάει προς τους πράκτορες της WARDEX- αλλά είναι άδικο προς τον ίδιο μου τον εαυτό να σταθώ παραπάνω σε αυτό και να μην επιτρέψω στην απόλαυση να ξεχειλίσει, να καλύψει το μέσα μου. Γιατί αυτό κάνει ο Σπίλμπεργκ με όλη αυτή τη μαγεία με την οποία ντύνει την ιστορία, δη τις σκηνές με τα ζώα και τη σκηνή της αποκάλυψης για αυτό που συνέβη στους δύο κεντρικούς χαρακτήρες όταν ήταν παιδιά. Γεμίζει την ψυχή και την καρδιά και το νου σαν μια πισίνα φουσκωτή στην οποία θα πέσει το σκυλί της οικογένειας και μετά, πανχαρούμενο, θα τιναχτεί για να πεταχτούν οι τρίχες στον αέρα προς πάσα κατεύθυνση.

Αυτό το τόσο ατόφιο συναίσθημα που προκαλεί το θέαμα ενός χαρούμενου σκύλου που κολυμπάει ή τσαλαβουτάει στο νερό, αυτό προκαλεί το Disclosure Day. Είναι ένα sci-fi με τις απαραίτητες στιγμές μεγαλείου, που οδηγεί το συναίσθημα σε μια υπέρβαση, σα να φτερουγίζει προς τα πάνω και να ωθεί το σώμα προς την αιώρηση, να το κάνει αβαρές.

Και κάπου στα μισά του αποκαλύπτει αυτό που είναι, εν τέλει, η μεγαλύτερη αποκάλυψη για την ανθρωπότητα: ο μόνος τρόπος για να συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε, είναι η Ενσυναίσθηση. Το μεγαλύτερό μας όπλο είναι ένα όπλο που δεν προξενεί πόνο, που δεν πλήττει, ούτε ανθρώπους, ούτε άλλες γήινες ή εξωγήινες μορφές ζωής, αλλά τις κατανοεί, επιδιώκει να απευθυνθεί με ευγένεια σε αυτές.

Σε αυτόν τον διαχρονικό φόβο της ανθρωπότητας πως οι εξωγήινοι θα έχουν κακές προθέσεις απέναντί μας, η ταινία απαντά με το ανάποδο ερώτημα: μήπως, πριν θεωρήσουμε σίγουρες τις κακές προθέσεις των άλλων, να διπλοτσεκάρουμε τις δικές μας προθέσεις;