Το Παγκράτι μοιάζει πια με νησί κι αυτό δεν το λέμε για καλό

«Χαθήκαμε μια νύχτα στο Παγκράτι», λεέι ένα άσμα και με τόσο κόσμο, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. (Φωτ. AI/Andro)

Είμαι κλισέ και κουραστικός που γράφω και ξαναγράφω για το Παγκράτι; Μπορεί. Μπορεί και όχι. Αλλά ειλικρινά νιώθω ότι κάποιο άγνωστο συμβούλιο, κάποια αθέατη αρχή συνεδρίασε και αποφάσισε να παραδώσει το Παγκράτι στο νταβαντούρι και να το πάρει σιγά σιγά από τους ανθρώπους του, από αυτούς που αποτελούν την καρδιά της γειτονιάς. Και φαίνεται ότι κατέληξαν πως η Ευφράνορος θα είναι ο δρόμος-επιτομή αυτής της παράδοσης.

Πιστεύω ότι δε μπορεί να με σοκάρει παραπάνω απ’ ό,τι με έχει ήδη σοκάρει ο εν λόγω δρόμος και εν γένει το Παγκράτι. Αλλά κάθε φορά που τυχαίνει να περάσω, αντιλαμβάνομαι ότι έχει κι άλλο περιθώριο.

Πρώτα γέμισε η πάνω μεριά του στη μία πλευρά. Μετά, γέμισε και η κάτω πλευρά του. Πριν από αυτές, υπήρχε ήδη το Τσέλσι που γέμιζε τον δρόμο απέναντι μαζί με τον Έλβις. Μετά, άνοιξαν μαγαζιά στην απέναντι πλευρά. Τώρα, εμφανίστηκαν δύο ακόμα για να απλώνεται σε όλη την επικράτεια του δρόμου το μπούγιο. Πέρασα το περασμένο Σάββατο και δεν πρέπει να έκανα πάνω από 5 βήματα συνεχόμενα χωρίς να περάσω μέσα από Συμπληγάδες.

Ειδικά τώρα το καλοκαίρι και μέχρι τέλος Ιουλίου, η Ευφράνορος θα είναι ο δρόμος με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου στις κεντρικές γειτονιές της Αθήνας, μη σας πω και εν γένει. Πεζοδρόμιο θα βρίσκεις μόνο με το κυάλι. Στα γνωστά και μη εξαιρετέα σημεία, πρέπει να κάνεις ζιγκ ζαγκ και να γίνεις σαν τον Τομ Κρουζ στο Mission Impossible 2 με τα λέιζερ στην αίθουσα για να μπορέσεις να περάσεις. Ειδάλλως, πας από τον δρόμο ο οποίος όλο και μικραίνει λόγω των οχημάτων που παρκάρουν και διπλοπαρκάρουν.

Ένας «μεταδοτικός ιός» στο Παγκράτι

Ξέρετε ποιο είναι το πιο ανησυχητικό; Ότι υπάρχουν σημεία στη γειτονιά που έχουν αντέξει, αλλά είναι θέμα χρόνου να αλλάξουν κι αυτά προς το ανυπόφορο. Ήδη βλέπουμε να γίνεται στο Μετς και σιγά σιγά στη Γούβα. Ο παγκρατισμός εξαπλώνεται.

Συνηθίζουμε να γράφουμε πολύ συχνά για παραλίες ή μέρη ότι θυμίζουν νησί. Το Παγκράτι θυμίζει νησί, αλλά όχι στα χρώματα ή στο vibe. Έχετε δει που στα νησιά μαζεύεται ο κόσμος σε 2-3 το πολύ σημεία, που έχουν παραταγμένα μπαρ και φαγάδικα και ξέρεις πως όλη η φάση είναι εκεί; E, κάτι τέτοιο είναι κι εδώ. Σαν να είσαι σε νησί που πάνε μόνο 20χρονα που θέλουν να διασκεδάσουν έξαλλα και παίρνουν σβάρνα τα μαγαζιά το ένα μετά το άλλο και κάθονται όπου χωράνε, όχι όπου τους αρέσει η μουσική ή κάτι άλλο.

Μόνο που σε ένα νησί αυτό θα το ζήσουν για 2 μήνες το πολύ. Στο Παγκράτι το ζουν τουλάχιστον 9 μήνες τον χρόνο και δεν είναι ένα ή δύο σημεία αυτά στα οποία εντοπίζεται υπερπληθυσμός. Και λειτουργεί και μεταδοτικά, γιατί στα μαγαζιά που μαζεύουν τόσο κόσμο, είναι τόσοι αυτοί που μένουν έξω, στους δρόμους, που υπάρχει χώρος για ένα νέο μαγαζί δίπλα ή λίγο πιο κάτω ή απέναντι, που θα τους χωρέσει και δε θα φύγουν μακριά από τον στόχο: τη ΦΑΣΗ.

Το χειρότερο απ’ όλα δεν είναι όμως αυτό. Είναι ότι δημιουργείται μια λανθασμένη αίσθηση σε όσους ανοίγουν μαγαζιά εκεί, πως η γειτονιά είναι κτήμα τους, πως τους ανήκει. Εννοείται πως φέρουν πάρα πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το ότι καθίσταται ανέφικτο το να ζεις εκεί. Αλλά αν τολμήσεις και πεις κάτι, θα ενοχληθούν κι από πάνω, ίσως γιατί έχουν συνηθίσει τα μίντια να τους γλείφουν διαρκώς. Κι εμείς έχουμε μερίδιο ευθύνης που αποθεώνουμε αλλεπαλλήλως κάθε νέο μαγαζί, που γράφουμε για να προλάβουμε τους άλλους και τελικά όλοι προλαβαίνουμε όλους και όλοι γράφουμε τα ίδια και τα ίδια για ένα τσάμπα ποτό και φαγητό κάπου.

Γι’ αυτό και αξίζει να έχουμε μια συνείδηση καταναλωτή και να τιμάμε τα μαγαζιά που σέβονται τη γειτονιά, τον κόσμο που ζει εκεί. Σε ένα τέτοιο βρέθηκα το Σάββατο στο Παγκράτι, που οι άνθρωποί του είχαν το θάρρος να μας πουν να κάνουμε ησυχία όταν πέρασε η ώρα και δεν έκαναν τα στραβά μάτια. Πόσα είναι όμως αυτά τα μαγαζιά; Γιατί η πλειοψηφία ανήκει σε αυτά εδώ.

TAGS :
μαγαζιά Παγκράτι

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook