Κατερίνα Παναγοπούλου: «Δε με ενδιαφέρει να λαϊκίζω για να γίνομαι αρεστή»

Ένα βράδυ του περασμένου Νοέμβρη, συνάντησα την Κατερίνα Παναγοπούλου σε μια εκδήλωση στο King George και κάπως ξαφνιάστηκα. Είχα στο μυαλό μου πως οι παρουσιάστριες δελτίων ειδήσεων δεν είναι τόσο χαλαρές όταν τις συναντάμε έξω. Η θέση που κατέχουν, δημιουργεί στερεότυπα. Ειδικά όταν μιλάμε για την παρουσιάστρια του πιο επιτυχημένου δελτίου ειδήσεων, αυτό του MEGA, που σημειώνει πρωτιές στην τηλεθέαση φέτος.

Όταν της μίλησα και της συστήθηκα, δεν αντικρύσα έναν άνθρωπο ψυχρό, έναν άνθρωπο μαζεμένο. Αντίκρυσα έναν άνθρωπο εγκάρδιο που δέχτηκε αμέσως κάνουμε συνέντευξη. Έφτασε Φεβρουάριος και η στιγμή είχε έρθει. Συναντηθήκαμε δίπλα στον αρχικό τόπο του εγκλήματος, στη Μεγάλη Βρεταννία, συζητήσαμε για περίπου μιάμιση ώρα για πάρα πολλά ζητήματα, προσωπικά και κοινωνικά και αν κάτι βγαίνει ως πόρισμα για την Κατερίνα Παναγοπούλου, είναι ότι δε μασάει τα λόγια της. Ότι δε διστάζει να πει ακριβώς αυτό που πιστεύει.

Θα δείτε στην πορεία της κουβέντας ότι υπάρχουν λόγια της που ένας οποιοσδήποτε άλλος θα μου είχε πει ότι τα λέει off the record ή θα τα είχε μετανιώσει και θα μου ζητούσε να τα αφαιρέσω. Η Κατερίνα Παναγοπούλου όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά όταν τη ρώτησα αν είναι ΟΚ με αυτό, μου ζήτησε επίμονα να μην τα αφαιρέσω. Ιδού λοιπόν.

Κατερίνα Παναγοπούλου, πες μας…

– Στην επαγγελματική σου διαδρομή υπήρξαν φορές που έκανες ένα βήμα πίσω και είπες, αυτή η συμπεριφορά μου ίσως έπρεπε να αλλάξει;

Δεν μπορώ να πω πως μετανιώνω για κάποια στάση που κράτησα. Η ηλικία, ο τρόπος που βιώνουμε τις καταστάσεις καθορίζει τη στάση μας, συνεπώς δεν μου αρέσει να κάνω εκ των υστέρων αναγνώσεις. Σίγουρα στην αρχή όλοι αντιμετωπίζουμε πιο ρομαντικά την πραγματικότητα και με τα χρόνια σε έναν βαθμό προσγειωνόμαστε. Οι δημοσιογράφοι ξεκινάμε έχοντας την ρομαντική ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι δεν θα αλλάξεις τον κόσμο, αλλά ότι λέγοντας την αλήθεια, όσο δυσάρεστη κι αν είναι, θα σπρώξεις τα πράγματα στην χώρα σε καλύτερη κατεύθυνση. Προσωπικά πάντα προσπαθώ να λέω την αλήθεια μου, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι θα στοχοποιηθώ, ότι κάποιοι θα επιχειρήσουν να κάνουν δολοφονία χαρακτήρα ή ότι πέντε ψεκασμένα τρολ θα αρχίσουν τις επιθέσεις.

– Έχεις δεχτεί επιθέσεις;

Για να είμαι ειλικρινής, έχω πάψει να ασχολούμαι γιατί γνωρίζουμε πια ότι είναι υποκινούμενες. Κάποτε τα διάβαζα διαγώνια, πλέον δίνω το κινητό μου στην καλύτερή μου φίλη, την Νόνικα και της λέω μπλόκαρε εάν δεις καμιά χυδαιολογία από κανένα τρολ και δώσε μου πίσω το κινητό να διαβάσω τα σχόλια των κανονικών ανθρώπων. Πρόσφατα και με αφορμή την συνέντευξη που έκανα στο vidcast Face2Face που έχω ξεκινήσει για τα ΝΕΑ είχα καλεσμένη την Σώτη Τριανταφύλλου, η οποία έχει γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο για τον φασισμό. Μεταξύ άλλων αναφέρεται στην τάση που έχει επικρατήσει, να αποκαλούμε φασίστα όποιον έχει απόψεις τις οποίες δεν ενστερνιζόμαστε. Να επιχειρείται η ηθική απαξίωση όποιου δεν αναπαράγει αυτό που θέλουμε.

– Εξαιτίας της τηλεοπτικής σου θέσης κάποιες φορές ο κόσμος θεωρεί ότι του ανήκεις, σε τοποθετεί σε μια συγκεκριμένη εικόνα και όταν παρεκκλίνεις από αυτή, σου ζητάει τον λόγο.

Δεν έχω νιώσει ποτέ ότι ο κόσμος με έχει τοποθετήσει σε μία εικόνα η οποία δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ούτε θα έλεγα ότι έχει υπάρξει κάποιου είδους παρέκκλιση. Γενικώς όμως δεν προσπαθώ να χωρέσω σε κουτάκια, ούτε με ενδιαφέρει να αρέσω σε όλους. Με ενδιαφέρει η επιδοκιμασία των ανθρώπων που εκτιμώ. Άρχισα να αρθρογραφώ από πολύ μικρή ηλικία στην Athens Voice στα σκληρά χρόνια των μνημονίων και πηγαίνοντας κόντρα στο κυρίαρχο τότε ρεύμα απέκτησα φανατικούς υποστηρικτές και φανατισμένα τρολ που εκτόξευαν ύβρεις. Και ως αναγνώστρια όμως μου αρέσουν τα άρθρα που έχουν γωνίες. Δεν συμπαθώ τα στρογγυλέματα, ούτε είμαι υπέρμαχος της άποψης ότι χρειάζεται να είμαστε όλοι φίλοι. Θεωρώ πιο τίμια και θαρραλέα την αρθρογραφία που έχει γωνίες.

– Εσύ όταν διαβάζεις κάτι, βλέπεις να σε επηρεάζει; Το λεγόμενο hating προέκυψε από τα social media.

Κάποιοι αντιμετωπίζουν τα social media ως πεδίο εκτόνωσης, όμως το hate speech υποδαυλίστηκε και από πολιτικούς. Υπήρξαν και εξακολουθούν να υπάρχουν πολιτικοί, οι οποίοι φιλοτέχνησαν μια όξυνση, διότι θεώρησαν ότι αυτό θα τους οδηγήσει στην εξουσία. Όπερ και εγένετο βέβαια. Πράγματι στα social media η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει, διότι υπάρχει ανωνυμία, όμως οι επιθέσεις και το εμφυλιοπολεμικό κλίμα υποδαυλίστηκαν και από συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα.

– Εσύ έχεις πιάσει τον εαυτό σου να ξεφεύγει, να γίνεσαι τοξική ως αναγνώστρια;

Στον δικό μου αξιακό πλανήτη η διαφωνία είναι κάτι υγιές. Μπορούμε να διαφωνούμε, αλλά να συζητάμε. Μπορούμε να λογομαχούμε, αλλά να συνυπάρχουμε. Όχι να επιδιώκουμε την εξόντωση του άλλου- ηθική ή ακόμα και φυσική βάζοντας γκαζάκια στο σπίτι του! Πρέπει να αφήσουμε πίσω την εποχή της εχθροπάθειας και να πάμε παρακάτω. Εννοείται ότι ποτέ δεν έχω πιάσει τον εαυτό μου να πέσει στην παγίδα της τοξικότητας, είμαι αισθητικά και αξιακά απέναντι.

– Νιώθω ότι η Κατερίνα των 20 ετών της ήθελε να μπει και να τα διαλύσει όλα. Να μπει σαν ταύρος σε υαλοπωλείο.

Όχι, ποτέ δεν ήθελα να τα διαλύσω. Δεν ήμουν ο άνθρωπος που ήθελε να διαλύσει. Ήμουν ο άνθρωπος ο οποίος ήθελε να φτιάξει. Πίστευα ότι θα «φτιάξουμε» τον κόσμο. Είμαι άνθρωπος της μεθοδικής δουλειάς, του διαλόγου, της σύγκλισης. Θεωρώ ότι η όξυνση οδηγεί σε αντίθετα αποτελέσματα. Θέλω τα πράγματα να γίνονται με διάλογο, με συγκλίσεις.

-Ήσουν έτσι από μικρή, δηλαδή;

Ναι, ανέκαθεν έτσι ήμουν. Και να σου πω και κάτι; Ήταν και πιο ήρεμη η εποχή τότε, τώρα και εγώ αγανακτώ περισσότερο. Ας πούμε αυτά που συμβαίνουν τώρα στην Βουλή, ούτε κατά διάνοια δεν συνέβαιναν τότε. Από την άλλη δεν θα πρέπει να αποποιούμαστε τις ευθύνες μας και ως πολίτες. Κάποιοι βρέθηκαν στην Βουλή και ασχημονούν, διότι εμείς του ψηφίσαμε για να βρεθούν εκεί.

– Πιστεύεις ότι θα μπορέσουμε ποτέ ως άνθρωποι να ξεφύγουμε από αυτό που κυνηγάμε υποσυνείδητα μεγαλώνοντας, να σταθούμε δηλαδή μπροστά στους γονείς μας και να τους πούμε «μαμά, μπαμπά, τα κατάφερα, σας ικανοποίησα»;

Θα στο τοποθετήσω σε μια ευρύτερη κλίμακα. Ναι, προφανώς θελω να κάνω περήφανους τους γονείς μου και τον αδερφό μου και την οικογένειά μου, αλλά εγώ έχω εξάρτηση γενικότερα από τους ανθρώπους που αγαπάω. Αυτοί είναι οι φυσικοί μου αποδέκτες. Ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, όταν γράφω ένα άρθρο, όταν κάνω μια εκπομπή, όταν παρουσιάζω το δελτίο, νιώθω την ανάγκη μετά να επικοινωνήσω μαζί τους, να ρωτήσω «πώς σου φάνηκε;» Θα στείλω μηνύματα ακόμα και την ώρα του δελτίου σε έναν δικό μου άνθρωπο. Με ενδιαφέρει υπερβολικά η επιδοκιμασία των δικών μου ανθρώπων. Σε αυτούς απευθύνομαι πρωταρχικά, και εν συνεχεία πάω σε ευρύτερα σχήματα. Θέλω να κάνω περήφανους τους ανθρώπους που αγαπάω και αυτή η ανάγκη είναι έντονη μέσα μου.

– Αυτό είναι δίκοπο μαχαίρι.

Μα δεν περιστοιχίζομαι μόνο από ανθρώπους που με επαινούν. Ας πούμε, μετά το δελτίο μιλάω και με τους γονείς μου, ο μπαμπάς μου θα μου πει μπράβο, αλλά αν έχει υπάρξει το παραμικρό λάθος θα το προτάξει, θα το υπογραμμίσει. Παλιότερα του γκρίνιαζα και του έλεγα «Μα είναι δυνατόν πάντα να προτάσσεις το λάθος;», τώρα το έχω συνηθίσει και μην σου πω ότι με την μαμά μου πολλές φορές μπορεί και να γελάσουμε όταν το κάνει γιατί πια έχει γίνει συνήθεια. Προφανώς το κάνει από ενδιαφέρον και αγάπη, αλλά είμαι άνθρωπος που «ανθίζει» με την θετική επιβράβευση.

– Πού μεγάλωσες;

Στην Κηφισιά. Σε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια, με τους γονείς και τον αδερφό μου. Έχουμε απίστευτο δέσιμο οι τέσσερίς μας. Ακόμα και τώρα, όταν έχω ένα σοβαρό ζήτημα να διαχειριστώ, ο άνθρωπος στον οποίο θα προστρέξω, είναι ο αδερφός μου. Είναι απίστευτη η ευθυκρισία του. Είναι δικηγόρος και τον θαυμάζω πολύ και ενώ έχω αποκτήσει πολύ στενούς φίλους και δικούς μου ανθρώπους, ο αδερφός μου είναι το πρόσωπο στο οποίο θα απευθυνθώ, όταν υπάρχει σοβαρή κρίση. Αλλά προσπαθώ να μην τον «πολυζαλίζω» για τα πιο απλά. Έχω πολύ δικούς μου ανθρώπους που εμπιστεύομαι και συζητώ μαζί τους τα πάντα.

– Όταν ήσασταν μικρά, ποια ήταν η σχέση σας;

Σκοτωνόμασταν. Οι καυγάδες μας ήταν ομηρικοί. Έπρεπε να μας χωρίζουν οι γονείς μας. Τους ευχαριστώ πολύ που κατάφεραν να μην έχουμε σωματικές βλάβες! (γέλια). Αλλά μεγαλώνοντας ο αδερφός μου έγινε ο άνθρωπος που αγαπάω περισσότερο στη ζωή μου. Αυτό το απίστευτο δέσιμο ήρθε την εποχή που πήγε στρατό, ξαφνικά έφυγε από το σπίτι και δεν είχα αυτή την άμεση πρόσβαση σε εκείνον. Εκεί νομίζω ότι η σχέση μας δέθηκε απίστευτα.

– Πώς ήσουν ως παιδί; Πώς θα σε χαρακτήριζες;

Στο σχολείο ήμουν μια πολύ καλή μαθήτρια με ανοδική πορεία. Δηλαδή όσο περνούσαν τα χρόνια γυμνάσιο, λύκειο, γινόμουν όλο και καλύτερη, διότι κατάλαβα ότι αυτό θα ήταν και το μέσο επίτευξης των στόχων που είχα. Άρα κάθισα και διάβασα. Όσον αφορά στον χαρακτήρα, ήμουν πολύ κοινωνική σε πολύ μικρή ηλικία, όμως μεγαλώνοντας ο κύκλος άρχισε να κλείνει. Το σίγουρο είναι ότι ήμουν πάντα καλό παιδί.

– Πώς είναι για εσένα αυτή τη στιγμή που σε γνωρίζει ο κόσμος μέσα από την δουλειά σου ακόμα και μέσα από τα social media; Πιστεύω ότι περιτριγυρίζεσαι ή προσεγγίζεσαι πολύ συχνά από πολύ κόσμο.

Για να πω την αλήθεια η αναγνωρισιμότητα μου προκαλεί αμηχανία. Κάποιες φορές μπορεί να με σταματήσει κάποιος στον δρόμο ή σε μαγαζί ή στο σούπερ μάρκετ και να μου εκφράσει υπερβολικό θαυμασμό και ενώ μέσα μου χαίρομαι, η αμηχανία που θα νιώσω μπορεί να με κάνει να μην εκφράσω την χαρά μου με την ένταση που τη νιώθω. Φεύγω και μετά μέσα μου αναρωτιέμαι, τώρα μήπως ο άνθρωπος παρεξήγησε τη συστολή μου και θεώρησε ότι δεν εκτίμησα τα λόγια του;». Δεν το λέω υποκριτικά. Θα ήθελα να είμαι πιο εκδηλωτική στο άκουσμα κομπλιμέντων ή επαίνων.

– Νιώθεις και λίγο ροκ σταρ; Έχεις την αίσθηση ότι υπάρχει πάντα γύρω σου ένα κοινό που περιμένει να ακούσει κάτι από εσένα;

Περισσότερο μου δημιουργεί μεγαλύτερο αίσθημα ευθύνης στο τι θα πω. Γιατί ναι, πράγματι, μπορεί κάποιος να επηρεαστεί από αυτό που θα πεις. Μπορεί κάποιος να παρασυρθεί από αυτό που θα πεις. Οπότε προσέχω υπερβολικά πολύ τι θα πω και πώς θα το πω, να μην παρεξηγηθεί, να μην παραποιηθεί. Κι όχι μόνο τι θα πω, αλλά και πώς θα συμπεριφερθώ. Δηλαδή κάνουμε πλάκα με την κολλητή μου, είμαστε διακοπές, για παράδειγμα, το καλοκαίρι και μου λέει «πρόσεχε γιατί βλέπω σε κοιτούν οι απέναντι». Μπορεί να γελάω πολύ δυνατά- γιατί γενικά γελάω δυνατά- μιλάω δυνατά- είμαι άνθρωπος της έντασης- να κάνουμε καμιά βλακεία στην παραλία και μόλις αντιληφθώ ότι με κοιτάνε, μαζεύομαι.

– Είναι κάτι που θες να το δουλέψεις πιο πολύ για να μη συμβαίνει;

Όχι, είναι κάτι που καλώς ή κακώς πρέπει να συμβαίνει, διότι όταν παρουσιάζεις ένα κεντρικό δελτίο ειδήσεων οφείλεις να ακολουθείς μια «σύμβαση». Έχεις έναν ρόλο. Δεν μπορείς να είσαι τελείως χύμα στη δημόσια εικόνα. Είναι μια συνθήκη που κατά τη γνώμη μου οφείλεις να ακολουθείς. Με ρωτάνε αν ανεβάζω άνετα φωτογραφίες στα social media και η απάντηση είναι ότι όχι δεν θα ανεβάσω φωτογραφία με μαγιό γιατί δε μου αρέσει να εκθέτω σε τόσο μεγάλο βαθμό το σώμα μου, αλλά και γιατί δεν θεωρώ ότι συνάδει με τον ρόλο μου ως παρουσιάστρια ενός κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Δεν χρειάζεται ο κόσμος να ξέρει πως είναι ο άνθρωπος που του λέει τις ειδήσεις όταν κάνει ηλιοθεραπεία με μαγιό, ούτε και μου αρέσει γενικώς να ξέρει ο κόσμος πώς είμαι εγώ με μαγιό. Μην παρεξηγηθώ όμως, προφανώς θα ανεβάσω μία καλοκαιρινή φωτογραφία από την θάλασσα, αλίμονο, άλλο σοβαρότητα, άλλο σοβαροφάνεια.

– Σε αυτά τα χρόνια έχει υπάρξει στιγμή που να σε κοίταξες στον καθρέφτη και να είπες «Ρε συ Κατερίνα, δεν είσαι εσύ αυτή; Τι σου συμβαίνει;».

Όχι, ποτέ. Παραμένω πάντα πιστή στις αξίες και στις ιδέες μου και δίνω ανηλεείς μάχες για να τις στηρίξω, ακόμα και με προσωπικό κόστος. Ποτέ δεν ένιωσα να στρογγυλεύω πράγματα για να γίνω αρεστή. Το ακριβώς αντίθετο. Δεν με ενδιαφέρει να πηγαίνω με το κυρίαρχο ρεύμα. Αντιθέτως, μπορεί να «θυσιάσω» τη «δημοφιλία» μου για να πω αυτό το οποίο θεωρώ σωστό. Με ενοχλεί ο λαϊκισμός. Με ενοχλεί το να λαϊκίσω για να γίνω αρεστή. Δεν με ενδιαφέρει να γίνω έτσι δημοφιλής για να με αποθεώσουν 5 τρολ.

– Δηλαδή;

Δηλαδή θεωρώ πως από τις μεγαλύτερες πληγές της δημοσιογραφίας είναι ο λαϊκισμός. Πάμε με το ρεύμα και αποφεύγουμε να πούμε σκληρές αλήθειες. Το χρέος μας όμως είναι να λέμε την αλήθεια. Όχι επί μήνες να αφήνουμε να διαχέεται, ας πούμε, ότι υπάρχει ξυλόλιο, χαμένα βαγόνια και όλες αυτές τις συνωμοσιολογικές θεωρίες που ακούστηκαν για τα Τέμπη. Για μένα ο ρόλος του δημοσιογράφου είναι να λέει την αλήθεια, όχι να λέει αυτά που θα κάνουν νούμερα τηλεθέασης.

– Δεν είναι δύσκολο να είσαι άνθρωπος έτσι όπως έχουμε χτίσει τον κόσμο; Να φροντίσεις το σπίτι να είναι καθαρό, να πληρώσεις τις  υποχρεώσεις σου, να μην βρεθείς μπλεγμένος με την εφορία, να τρέχεις σε δημόσιες υπηρεσίες και να περιμένεις στην ουρά… Γεννά μια αίσθηση αναξιοπρέπειας, ειδικά αν είσαι και ηλικιωμένος.

Προφανώς υπάρχουν δυσκολίες στην καθημερινότητα, αλλά νομίζω ότι έχει να κάνει και με την χώρα. Υπάρχουν χρόνιες παθογένειες στη χώρα μας, που περιπλέκουν την καθημερινότητά μας και δυστυχώς πρέπει να δίνουμε σκληρή μάχη για να επιβιώσουμε. Αλλά δεν μου αρέσει να μεμψιμοιρώ. Παίρνω τις καταστάσεις όπως είναι. Έτσι είναι η κατάσταση, είναι δύσκολα τα πράγματα, πάμε να δούμε τι θα κάνουμε. Προσπαθούμε να αλλάξουμε τα στραβά στο βαθμό που μπορούμε και με τις δυνάμεις που ο καθένας έχει. Στο βαθμό που μπορώ εγώ να το κάνω, θεωρώ ότι το κάνω. Αλλά κάνουμε και υποχωρήσεις, στρατηγικές υποχωρήσεις, όπως θέλεις μπορείς να το πεις, και προχωράμε. Ποιος είπε ότι η ζωή είναι εύκολη ή πάντα δίκαιη;

– Αναρωτιόμαστε πολλές φορές αν η συνεισφορά μας στο σύνολο τελικά έχει αντίκτυπο, αν τελικά όντως αλλάζουμε έστω και λίγο ένα κομμάτι αυτού του κόσμου. Είσαι αισιόδοξη να πεις ότι «το κάνω και πιστεύω ότι θα γίνει αυτό έστω και σε έναν μικρό βαθμό»;

Μα αυτό είναι που με κινητροδοτεί. Νομίζω ότι κάποιος ο οποίος αποφασίζει να γίνει δημοσιογράφος, τα αρχικά του κίνητρα πάντα είναι ευγενή. Υπάρχει μια στοχοποίηση του Τύπου και των δημοσιογράφων «τα λαμόγια», «τα κυβερνητικά φερέφωνα» κλπ., που ξαναλέω είναι και υποκινούμενη από πολιτικά κέντρα. Και με θυμώνει. Δεν θεωρώ ότι ένα παιδί που αποφασίζει να γίνει δημοσιογράφος το αποφασίζει για να τα «αρπάξει». Οπότε ναι, το πιστεύω, ότι ξεκινάμε με ευγενή κίνητρα. Τώρα αν κάποιοι ξεφεύγουν στην πορεία, αυτό είναι άλλη συζήτηση. Αλλά ναι, έχεις ανάγκη να νιώθεις αυτή την αίσθηση ή ψευδαίσθηση, όπως θέλεις πες το, ότι σε ένα βαθμό θα κάνεις καλύτερα τα πράγματα.

– Όταν γίνονται καλύτερα τα πράγματα, έστω και σε ένα δέκα τοις εκατό σε σχέση με αυτό που ήταν, το αναγνωρίζεις;

Υπάρχει ηθική ικανοποίηση. Δηλαδή, για παράδειγμα, επανέρχομαι εκεί διότι νομίζω ότι ήταν μια μεγάλη καμπή στη χώρα μας, όταν στα χρόνια των μνημονίων εγώ έλεγα ότι πρέπει να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις, ας κατεβάσουμε λίγο τις γροθιές, δεν έχουν όλες οι σηκωμένες γροθιές δίκαια αιτήματα, ας πάρουμε επώδυνες αποφάσεις, γιατί αν δεν τις πάρουμε τώρα, μετά θα είναι ακόμα πιο επώδυνες. Οπότε, το ότι εγώ στάθηκα εντός ή εκτός εισαγωγικών στη σωστή πλευρά της ιστορίας τότε, ναι, μου δίνει τεράστια ηθική ικανοποίηση, διότι εκ του αποτελέσματος απεδείχθη ότι είχαμε δίκιο. Και όπου καθυστέρησαν οι αλλαγές, τόσο πιο επώδυνες ήρθαν μετά. Και όσοι έταζαν μαγικές λύσεις και λεφτόδεντρα, απεδείχθη ότι όλο αυτό ήταν ένας λαϊκισμός και το πληρώσαμε ακριβά ως χώρα.

– Δίνεσαι ολοκληρωτικά σε όσους σε γνωρίζουν και είναι στη ζωή σου;

Αυτοί οι οποίοι πραγματικά με ξέρουν, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Πολλοί μπορεί να νομίζουν ότι με ξέρουν, αλλά… νομίζουν. Ακόμα και άνθρωποι με τους οποίους έχουμε φιλική σχέση, αλλά όχι στενή, δεν θα μπορέσουν να ισχυριστούν ότι με ξέρουν, διότι γενικώς δεν ανοίγομαι σε ανθρώπους με τους οποίους δεν νιώθω απόλυτη ασφάλεια. Ελάχιστοι με γνωρίζουν πραγματικά. Σε αυτούς όμως θα ανοιχτώ απόλυτα. Και θέλω να είναι έτσι και εκείνοι μαζί μου, αλλιώς βραχυκυκλώνω.

– Πολύ συχνά υπάρχει απαίτηση από τον κόσμο, ειδικά από πρόσωπα που έχετε μια τέτοια έκθεση, να τοποθετηθείτε στα πάντα.

Εννοείται. Με το που γίνεται ένα δυστύχημα γινόμαστε τεχνικοί σύμβουλοι. Με το που γίνεται μια φυσική καταστροφή γινόμαστε πυροσβέστες, σεισμολόγοι. Αυτή είναι πολύ μεγάλη πληγή της δημοσιογραφίας. Ότι πολλές φορές η ανάγκη για ταχύτητα στην κάλυψη του γεγονότος, μας κάνει να τοποθετούμαστε σε αντικείμενα για τα οποία δεν έχουμε κατάρτιση. Δηλαδή εμένα με προβληματίζει πάρα πολύ η ευκολία με την οποία πολλές φορές οι δημοσιογράφοι τοποθετούμαστε επί δικαστικών υποθέσεων χωρίς να γνωρίζουμε τη δικογραφία, τι συνέβη στην ακροαματική διαδικασία, κυρίως χωρίς να έχουμε νομικές γνώσεις.

– Το σύνδρομο του παντογνώστη.

Είναι τεράστια πληγή της δημοσιογραφίας το ότι μιλάμε ως παντογνώστες, εκφραζόμαστε επί παντός του επιστητού χωρίς να έχουμε ούτε το πεδίο των γνώσεων, ούτε ενημέρωση για όλα. Διότι αναγκαστικά δεν μπορούμε να την έχουμε. Κι όμως με τεράστια βεβαιότητα και σιγουριά τοποθετούμαστε για τα πάντα. Με θυμώνει πάρα πολύ όταν το βλέπω να συμβαίνει και δυστυχώς συμβαίνει συχνά. Προσπαθώ με τεράστια ένταση να το αποφεύγω. Και συνειδητά το επισημαίνω διαρκώς και στο δελτίο ότι δεν είμαστε ειδικοί, να αποφανθούν οι ειδικοί. Να πούμε ότι κάποιος νόμος είναι κακός; Φυσικά και μπορούμε να το πούμε. Εννοείται! Και να ζητήσουμε να αλλάξει και να βελτιωθεί και να γίνει πιο αυστηρός ή πιο επιεικής. Όμως, ο δικαστής δικάζει με βάση τους νόμους. Δεν μπορεί κάποιος χωρίς να έχει ιδέα από τη νομική επιστήμη να σχολιάζει ως ειδήμονας πότε μία εισαγγελική πρόταση είναι σωστή ή λάθος, προκλητική ή δεν ξέρω τι άλλο.

– Μοιάζει το ίδιο το κοινό να το τροφοδοτεί, να το απαιτεί αυτό.

Το κοινό έχει ανάγκη πολλές φορές να πεις αυτό που θέλει να ακούσει. Όμως πρέπει να έχεις την υπευθυνότητα να αντισταθείς και να μην εκφράζεσαι με βάση το θυμικό, απλά για να κάνεις νούμερα τηλεθέασης. Δεν μπορείς να γίνεις νούμερο για τα νούμερα. Είναι λάθος και μακροπρόθεσμα γυρίζει μπούμερανγκ. Διότι τελικά αποδεικνύεται πολλές φορές ότι αυτό που έλεγαν οι περισσότεροι δεν ίσχυε και ήταν η πρώτη ανάγνωση πάνω στο θυμικό.

– Αντιμετωπίζουμε τη δικαιοσύνη ανάλογα με το αν η απόφαση που θα πάρει μας βολεύει.

Ναι, η δικαιοσύνη είναι «καλή» όταν εκδίδει μια απόφαση με την οποία συμφωνούμε και οι δικαστές είναι «πουλημένοι» όταν εκδίδει μια απόφαση με την οποία διαφωνούμε ή κατεδαφίζει το κομματικό αφήγημα. Και βασικά συμφωνούμε ή διαφωνούμε χωρίς να έχουμε το αντικείμενο γνώσεων για να κρίνουμε. Οι δικαστές όμως- και ευτυχώς- δε δικάζουν με βάση το περί δικαίου αίσθημα. Με βάση τους νόμους δικάζουν. Ας το θυμόμαστε πριν εκφράσουμε εύκολες κρίσεις.

– Σου συμβαίνει να λες ότι θες κάτι, να έρχεται αυτό το κάτι και τελικά όταν έρχεται, να λες «τελικά δεν το ήθελα»;

Ναι, συμβαίνει. Όχι ότι δεν το ήθελα, αλλά ότι εντάξει το κάναμε, πάμε στο επόμενο. Δηλαδή όταν ξεκίνησα είπα ότι θέλω να κάνω ρεπορτάζ, το έκανα αρχικά στο ραδιόφωνο, μετά είπα τώρα θέλω και μια δική μου εκπομπή στο ραδιόφωνο. Μου την ανέθεσαν. «Ναι, αλλά θέλω όμως τώρα και μια εκπομπή συνεντεύξεων». Την κάνω και την εκπομπή συνεντεύξεων. Μετά λεω «ναι, αλλά τώρα θέλω να λέω και τα κεντρικά δελτία». Ήρθε και το κεντρικο δελτίο. Τώρα δεν υπάρχει κάτι να σου πω «ναι, αλλά θα ήθελα να κάνω αυτό». Διανύω την έκτη σεζόν στο Mega όπου παρουσιάζω το κεντρικό δελτίο Παρασκευές και Σαββατοκύρια και ήμουν και δύο χρόνια πριν στο Star, όπου εκτός από το ρεπορτάζ έλεγα το κεντρικό δελτίο του Σαββατοκύριακου. Κακά τα ψέματα, το απομυθοποιείς από ένα σημείο και μετά και αυτό. Είναι μια εργασία, την οποία θέλω να κάνω με ευσυνειδησία και αξιοπρέπεια. Κάποτε με το που κατακτούσα κάτι ήθελα να κατακτήσω το επόμενο. Τώρα έχω ηρεμήσει.

– Αυτή η απομυθοποίηση συμβαίνει μόνο επαγγελματικά; Στις ερωτικές σχέσεις, στις φιλικές σχέσεις;

Μου συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο σε προσωπικό επίπεδο. Τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου δεν τους απομυθοποιώ. Στην αρχή τους βλέπω με καχυποψία, τους παρατηρώ και όταν αποφασίζω ότι αυτόν τον άνθρωπο τον θέλω στη ζωή μου, μέσα μου τον χτίζω ακόμα παραπάνω. Ακολουθώ την αντίστροφη διαδικασία. Με τους δικούς μου ανθρώπους έχω σχέση αγάπης και αφοσίωσης που δεν απομυθοποιείται με τίποτα. Η καθημερινότητα χτίζει περισσότερο το μύθο.

– Υπάρχουν φαντάζομαι στη ζωή σου άνθρωποι που υπήρξαν πάρα πολύ σημαντικοί και τώρα δεν υπάρχουν πια.

Ναι.

– Πώς διαχειρίζεσαι αυτές τις απώλειες και το ότι κι εσύ η ίδια υπήρξες σημαντική για κάποιους και έχεις φύγει από τη ζωή τους;

Δεν διαχειρίζομαι εύκολα τις απώλειες. Είμαι άνθρωπος της σταθερότητας. Με αποσυντονίζουν οι αλλαγές, επομένως μια απώλεια, με ζορίζει. Και, εξαιτίας αυτού, συχνά φτάνω στο τέρμα τις καταστάσεις μέχρι να αποφασίσω να τις λήξω είτε σε επαγγελματικό είτε σε προσωπικό επίπεδο, δίνω ευκαιρίες. Συνεπώς όταν φτάσει κάτι να γίνει απώλεια, το έχω ήδη διαχειριστεί στη διάρκεια της διαδρομής.

– Έχεις άντρες φίλους;

Κυρίως άντρες φίλους έχω. Δηλαδή έχω την κολλητή μου φίλη που είμαστε μαζί από το σχολείο και είναι ο πιο δικός μου άνθρωπος. Αλλά αν το πάρουμε αριθμητικά, έχω περισσότερους άντρες φίλους. Νομίζω ότι έχει να κάνει και με το πεδίο των ενδιαφερόντων. Με ενδιαφέρουν πολλά πράγματα που ενδιαφέρουν τους άντρες. Ακόμα και αγώνες ποδοσφαίρου θα δω με έναν άντρα. Με ενδιαφέρει πολύ και η οπτική που έχουν οι άντρες σε κάποια ζητήματα, η οποία -και αυτό δεν είναι καθόλου σεξιστικό-, είναι πολύ διαφορετική από αυτήν που έχουμε οι γυναίκες. Για να μην επαναλαμβάνουμε κλισέ, ναι, τα δύο φύλα είναι ίσα, αλλά δεν είναι όμοια. Είμαστε διαφορετικοί άντρες και γυναίκες στην οπτική που πολλές φορές έχουμε στα πράγματα. Δεν λέω ότι κάποιος είναι καλύτερος ή χειρότερος, αλλά είναι διαφορετικός.

– Εγώ δεν έχω πρόβλημα να πω ότι υπάρχουν «περιοχές» στις οποίες όντως οι γυναίκες είναι καλύτερες και άλλες που οι άντρες είναι καλύτεροι.

Μα θεωρώ ότι είναι υπερβολή πια αυτό που έχει γίνει με τον «σεξισμό». Οτιδήποτε πάμε να πούμε, υπάρχει η «βία» της πολιτικής ορθότητας. Στέκομαι απέναντι σε όλο αυτό. Πρέπει να σταματήσουμε πια να βαφτίζουμε τα πάντα σεξισμό. Δεν είναι σεξιστικό να πω ότι σε πολλά πράγματα οι γυναίκες κάνουμε πιο δαιδαλώδεις σκέψεις και αναλύσεις, ενώ οι άντρες εκφράζουν τις επιθυμίες τους σε πρώτο επίπεδο. Είναι πιο απλός ο τρόπος που σκέφτεται ένας άντρας και όχι τόσο αναλυτικός όσο ο γυναικείος. Μου αρέσει λοιπόν πολύ να μιλάω με άντρες φίλους μου και να βλέπω την δική τους οπτική, με ξεκουράζει και με διασκεδάζει να ακούω τον ανδρικό τρόπο σκέψης.

– Προηγουμένως μου είπες πως το ότι μπορεί να σε παρατηρεί κάποιος έξω σου προκαλεί αμηχανία. Αυτό συμβαίνει και αν έρθει κάποιος να σε φλερτάρει;

Δεν με φλερτάρουν δημόσια. Ίσως το φίλτρο της εικόνας που υπάρχει εξαιτίας του επαγγέλματός μου, δημιουργεί μια απόσταση, οπότε δύσκολα έρχεται κάποιος που θα με δει να κάθομαι κάπου να με προσεγγίσει σε προσωπικό επίπεδο.

– Θες να σου είμαι ειλικρινής; Να σου πω τι εικόνα μου βγάζεις; Ότι αν ερχόμουν να σε φλερτάρω, δε θα είχα ευκαιρία διότι είσαι η γυναίκα του δελτίου ειδήσεων, που θα βγει ραντεβού με ανθρώπους συγκεκριμένου στάτους, κοινωνικού και οικονομικού. Δε μπορώ να σε φανταστώ να βγαίνεις ραντεβού σε ταβέρνα χύμα, απεριποίητη.

Όπως βλέπεις είμαστε έξω και είμαι με τζιν, αθλητικά παπούτσια και εντελώς άβαφη. Έτσι χαλαρά κυκλοφορώ στην καθημερινότητα και πάντα άβαφη. Μου κάνουν πλάκα οι δικοί μου οι άνθρωποι όταν τους λέω ότι είδα σε σάιτ παπαράτσι φωτογραφία μου και μου λένε «κατάλαβα ήσουν με αθλητικά και φόρμα σαν να ξύπνησες και να βγήκες». Αλλά και σε εκδήλωση όπου ήξερα ότι θα υπήρχαν φωτογράφοι πήγα εντελώς άβαφη και μάλιστα ήμουν και άρρωστη με πυρετό εκείνη την ημέρα και παρόλα αυτά κάθισα όταν μου είπαν τα παιδιά να με φωτογραφίσουν και με μεγάλη χαρά είδα την επομένη εκθειαστικά σχόλια που δεν απέφυγα τον φακό. Ακόμα και με τα κορίτσια του μακιγιάζ στο δελτίο κάνουμε πλάκα γιατί όταν είναι να βγω μετά το δελτίο ξεβάφομαι για να μην κρατήσω τόσες ώρες το μακιγιάζ του δελτίου, με βαραίνει. Έτσι αν με δουν να ξεβάφομαι μου λένε «α, θα βγεις;».

– Ποιο είναι το ιδανικό ραντεβού για σένα;

Για φαγητό σε ένα όμορφο και καλό εστιατόριο με ωραίες γεύσεις διότι μου αρέσει το καλό φαγητό και οι συζητήσεις μετά φαγητού. Να πω ότι θα πάω κάπου για ποτό, δεν γίνεται γιατί πίνω σπάνια αλκοόλ.

– Το πού θα επιλέξει να σε πάει, σου δίνει vibe για το αν θα ταιριάξετε;

Η επιλογή ενός μέρους που κάνει ο καθένας μας πάντα είναι ενδεικτική για την προσωπικότητά μας. Το βασικό με τους ανθρώπους που έχουμε στην ζωή μας είναι να μας αρέσουν τα ίδια πράγματα, ο ίδιος τρόπος διασκέδασης, να έχουμε τις ίδιες ιδεολογικές απόψεις, τον ίδιο αξιακό κώδικα.

– Είσαι παραδοσιακή και ρομαντική;

Ναι έχω έντονο ρομαντισμό μέσα μου. Έχω κοριτσίστικα χαρακτηριστικά στη ζωή μου και στρατιωτική πειθαρχία στη δουλειά μου.

– Με την κολλητή σου όταν θα βρεθείτε, θα βρεθείτε σε ένα σπίτι, δικό σου, δικό της και να περάσετε ένα girls night ας πούμε;

Δεν ξέρω τι περιλαμβάνει ένα τυπικό girl’s night, αλλά και με γυναίκες φίλες μου περνάμε βράδια στο σπίτι και με άντρες φίλους. Και μάλιστα επειδή δεν έχω συνδρομητική τηλεόραση, πάω σε σπίτια αντρών φίλων μου και βλέπουμε αγώνες.

– Παρακολουθείς ποδόσφαιρο ή μπάσκετ;

Ποδόσφαιρο.

– Και  φανατίζεσαι;

Ε, ναι! Είπαμε, όλα στο κόκκινο.

– Ήσουν έτσι από μικρή; Δηλαδή με τον μπαμπά πηγαίνατε γήπεδα κτλ;

Καμία σχέση. Μικρή δεν έβλεπα ποτέ αγώνες ποδοσφαίρου ή μπάσκετ. Εκεί με το Euro το 2004 μόνο, που βέβαια τότε ασχολήθηκε όλη η Ελλάδα.

– Πώς περνάς την καθημερινότητά σου όταν δεν δουλεύεις;

Με μεγάλη ενοχή θα πω ότι μέχρι πριν 2 χρόνια- και επί 2μιση χρόνια- καταρχάς πήγαινα γυμναστήριο. Τώρα τα έχω παρατήσει. Αφορμή ήταν το κάταγμα στο χέρι την μία χρονιά και ξανά κάταγμα την αμέσως επόμενη. Επί δύο καλοκαίρια τώρα σπάω κάθε φορά τα δάχτυλά μου. Αυτό το δάχτυλο είναι ακόμα πρησμένο. Σπάω το ίδιο χέρι. Γελάνε κάθε φορά στο ακτινολογικό του Ιατρικού. Οπότε, όταν σπας το χέρι τους πρώτους μήνες σου λέει ο γιατρός ότι απαγορεύεται η γυμναστική- ε μετά το βρήκα ως άλλοθι και δεν ξαναξεκίνησα ποτέ. Έχω δυόμισι χρόνια που δεν έχω κάνει γυμναστική. Μικρή έκανα ενόργανη, ρυθμική, τένις. Τα παράτησα για πάρα πολλά χρόνια. Με μεγάλη ενοχή σου λέω ότι πια δεν πάω γυμναστήριο. Στον ελεύθερο χρόνο μου θα βγω για φαγητό, για καφέ, οι άνθρωποι που είναι στη ζωή μου έχουν επαγγέλματα που μπορούν να ξεκλέψουν ένα μεσημέρι να πάμε μια βόλτα για φαγητό. Θα δω τους γονείς μου, θα πάω μια βόλτα, θα δουλέψω, θα κάνω μια παρουσίαση, ένα επαγγελματικό ραντεβού. Στην πραγματικότητα η δουλειά δεν σταματάει ποτέ.

– Δεν κάνεις switch off δηλαδή.

Ακόμα και τις ημέρες που δεν έχω δελτίο ή δεν έχω να γράψω για τα ΝΕΑ, πάντα τριγυρνά η δουλειά στο μυαλό μου, θα διαβάσω ένα βιβλίο και θα κρατήσω σημειώσεις, προετοιμάζομαι για τις συνεντεύξεις που έχω στη νέα εκπομπή που ξεκίνησα το vidcast Face2Face για τα ΝΕΑ, θα προετοιμάσω ερωτήσεις. Ακόμα και την ώρα που οδηγώ για να πάω ας πούμε για φαγητό μπορεί να βάλω στο YouTube και να ακούω συνεντεύξεις που έχει δώσει ο καλεσμένος που έχω την Παρασκευή για να μαθαίνω πράγματα για εκείνον. Γενικά δεν αφήνω στιγμή ανεκμετάλλευτη.

– Δεν υπάρχει μέρα μέσα στην εβδομάδα που να μην έχεις κάποια υποχρέωση;

Μία μέρα που να μην έχω να κάνω απολύτως τίποτα δεν υπάρχει. Ακόμα και τις ώρες που είμαι σπίτι, αν βάλω να δω κάτι στο Netflix, πολλές φορές θα επιλέξω να δω ένα ντοκυμαντέρ. Μου αρέσει διαρκώς να ενημερώνομαι και να αποκτώ γνώσεις. Αρκετά βράδια πριν κοιμηθώ διαβάζω ένα βιβλίο και φροντίζω να είναι βιβλία που θα μου αφήσουν κάτι. Ξαναδιάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες» και εκείνη την ώρα ενώ θεωρητικά το διάβαζα για να με πάρει ο ύπνος, κρατούσα πάνω στο βιβλίο σημειώσεις.

– Με όλα αυτά που μου λες, εικάζω πως παραγγέλνεις φαγητό απ’ έξω και δεν έχεις κάποια διατροφική ρουτίνα.

Α, η διατροφή μου είναι καταστροφή και μου κάνουν και πλάκα στη δουλειά, γιατί επειδή είμαι αδύνατη νομίζει κανείς ότι προσέχω τη διατροφή μου, αλλά τρώω συχνά junk. Ευτυχώς έχω πολύ καλό μεταβολισμό. Ιδίως πριν το δελτίο έχω την ανάγκη να φάω κάτι γλυκό, μπουγάτσες, κρουασάν με σοκολάτα ή φυστίκι. Ο επικεφαλής των αρχισυντακτών Βασίλης Ζέρβας, μπαίνει στο γραφείο μου και όταν βλέπει τι τρώω μου λέει «λουκανικόπιτα τρως; Βάλε και πάνω μια πάστα» γιατί κάνω κάτι τέτοια περίεργα.

– Σου αρέσει η γουρουνιά ε;

Μου αρέσει το junk food, η καταστροφή είναι ότι έχει ανοίξει drive through McDonald’s στην κάθοδο της Κηφισίας και έτσι όπως περνάω με το αυτοκίνητο θα κάνω μία στάση και θα παραγγείλω στο μεγάφωνο δυο cheeseburger με πατάτες και Coca Cola και θα τα φάω στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσω στο ραντεβού. Ακόμα και ο καφές που πίνω είναι παχυντικός! (γέλια) δεν παχαίνω όμως. Έχω καταπληκτικό μεταβολισμό, μακάρι να παραμείνει. Η μόνιμη ερώτηση είναι «πού τα βάζεις;». Γενικότερα, όμως το φαγητό, είναι μια σημαντική απόλαυση για μένα. Μου αρέσει να πηγαίνω σε ένα καλό εστιατόριο, ακόμα καλύτερα βραβευμένο, όπου θα φάω πολύ καλό κρέας, καλές κοπές, καλό ψάρι. Ένα καλό και προσεγμένο γεύμα μου φτιάχνει πολύ τη διάθεση. Και το αντίθετο. Επίσης, γελάμε πολύ με έναν δικό μου άνθρωπο που δεν αφήνω το πιάτο μου να το πάρουν από μπροστά μου. Τρώω με διαλείμματα. Θα έρθουν τουλάχιστον 2-3 φορές να με ρωτήσουν «τελειώσατε;».

– Αν ανατρέξεις στις παιδικές σου αναμνήσεις, τι φαγητά κυριαρχούν; Τι εικόνες; Τι συνθήκες, τι τραπεζώματα;

Αυτό που έχω έντονα ως ανάμνηση είναι τα εορταστικά τραπέζια, κάτι που τηρούμε ευλαβικά έως σήμερα. Ό,τι και να συμβαίνει, παραμονή Πρωτοχρονιάς θα είμαι με την οικογένεια. Δεν μου αρέσει να φεύγω ταξίδια στις γιορτές, θέλω πάντα να είμαι με την οικογένειά μου. Κάνω προσομοίωση των παιδικών χρόνων και μου αρέσει πολύ.

– Έχεις μεγάλες ανησυχίες για το θάνατο, για τη ζωή μετά, για το αν υπάρχει τελικά Θεός; Σε πιάνουν τέτοιες σκέψεις;

Με έπιαναν πιο μικρή, όχι πλέον. Μας παρασέρνει η καθημερινότητα πλέον, οι δυσκολίες, οι μάχες επιβίωσης κυριολεκτικά και μεταφορικά και εκλείπουν τέτοιου είδους αναζητήσεις.

– Δεν έχεις τον ψυχικό χώρο να σκεφτείς αυτά τα ζητήματα επειδή κοιτάς πώς να αντεπεξέλθεις σε ένα πολύ ανταγωνιστικό περιβάλλον και να είσαι αντάξια των προσδοκιών;

Ναι, και να μην απογοητεύσω τους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν. Προσπαθώ να δικαιώνω πάντα τους ανθρώπους που μου δείχνουν εμπιστοσύνη.

– Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια;

Σε αυτή τη δουλειά δίνεις εξετάσεις κάθε μέρα. Είναι από τα λίγα επαγγέλματα που ξυπνάς το επόμενο πρωί και βλέπεις στα νούμερα πως πήγες. Είναι μια δουλειά που αξιολογείσαι κάθε φορά. Είναι ένα πολύ ανταγωνιστικό επάγγελμα. Οι αγκωνιές έρχονται από εκεί που δεν τις περιμένεις, και πρέπει να τις πιάσεις στον αέρα, να τις προλαβαίνεις.

– Τις κρατάς ως μνήμη τις αγκωνιές που έχεις φάει στα προηγούμενα χρόνια;

Συγχωρώ αλλά δεν ξεχνάω. Θα προσπαθήσω να κατανοήσω γιατί το έκανε, αλλά δεν θα το ξεχάσω. Δεν γίνεται να είμαστε όλοι φίλοι, ούτε είμαι της λογικής ότι πρέπει όλοι να είμαστε μεταξύ μας φίλοι. Με εκφράζει ο στίχος που λέει «έρχεται η στιγμή να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις». Ούτε μπορώ, ούτε και με ενδιαφέρει να είμαι με όλους φίλη.

– Αν είχες το δίλημμα, το βασανιστικό δίλημμα είτε να θυμάσαι τα πάντα για πάντα είτε να ξεχνάς τα πάντα για πάντα, τι θα διάλεγες;

Δεν θα απαντήσω σε αυτό το δίλημμα. Δεν θέλω ούτε να ξεχάσω τίποτα, αλλά ταυτόχρονα θέλω να πηγαίνω μπροστά. Δεν μου αρέσει να μηρυκάζω το παρελθόν. Ό,τι έγινε, έγινε και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Μπορούμε όμως να βελτιωθούμε για να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη ή… να τα ξανακάνουμε καλύτερα. Πάντα παρακάτω υπάρχει κάτι ακόμα πιο φωτεινό.

 

* Φωτογράφηση: Taph Team αποκλειστικά για το Andro.

** Ευχαριστούμε το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία για την παραχώρηση σουίτας για τη συνέντευξη και τη φωτογράφιση.

 

Διαβάστε ακόμη: Νίκη Λυμπεράκη στο Andro: «Καλός ο υπολογιστής, αλλά το χειρόγραφο δεν αντικαθίσταται»

 

TAGS :
Mega δημοσιογράφος Κατερίνα Παναγοπούλου παρουσιάστρια συνέντευξη