Οι ποιητές μας για την Έμιλυ Ντίκινσον

«Έμιλυ/ ταξιδεύεις ολομόναχη/ με λίγο αρυτίδωτο νερό/ στο μέρος της καρδιάς σου». (Miki De Goodaboom, «Emily Dickinson Dream» – detail).

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, «Έμιλυ»

The soul selects her own society,
Then shuts the door.
EMILY DICKINSON

Έμιλυ λιγομίλητη
με τη σκιά της λάμπας σου
να ζωγραφίζει μάγια
στου σούρουπου τα χνάρια…
Έξω άσπρα χιόνια
ή άσπρα τριαντάφυλλα
τα άγγιζες η έγκλειστη
κι έπιανες τους αγγέλους
μέσα σιωπή, το χαλί
η πέρδικα ζωγραφισμένη στο πιάτο
με τον κυνηγό της
στο τζάκι η φωτιά
μια συντροφιά άγρια κι ημερωμένη.
Γλιστρούν τα σκαλοπάτια
σαν γυάλινα
τα παράθυρα, βαθιά σφαλιστά μάτια
Άμερστ
ο ουρανός χαμηλός
στρώνεται κενός γύρω απ’ την εκκλησία
η μυρωδιά του κρύου βγαίνει από τη γη
οι στίχοι σου κρέμονται
σαν κλάδοι από ψηλά
Έμιλυ
ταξιδεύεις ολομόναχη
με λίγο αρυτίδωτο νερό
στο μέρος της καρδιάς σου
ανεβαίνεις και σιγοτραγουδάς
με στρογγυλά φωτεινά σώματα
γύρω τριγύρω στο λαιμό:
«Άλλος κανείς, άλλος κανείς ποτέ
κοντά στα χείλια».

Την ωραία ακινησία της ανέραστης
φαντάζομαι
μες στη δική μου νύχτα
όταν ο τρελός πετεινός
παράλογα ξυπνάει, κράζει
κι είναι η ησυχία
μια έκκριση εσωτερική
που μ’ εναρμονίζει με τα γύρω.
Παρακολουθώντας τον ύπνο της φύσης
βλέπω άγρυπνη τη λογική της σιωπής
να συμπεραίνει όνειρα
και μαντεύω λίγο
την άγρια εγκατάλειψη
στους στίχους
με το κεφάλι του έρωτα
κομμένο
να πλέει στους ατμούς της μνήμης.
Το πένθος της απουσίας
γίνεται μια κίνηση λυτρωτική
κι η νύχτα φανταχτερή
υπονοεί ελαφρότατα μυστικά
μια κοινωνία εσωτερική
από άφατες εμπνεύσεις.

(Από τη συλλογή «Ο θρίαμβος της σταθερής απώλειας», εκδ. Κέδρος, 1978. Περιλαμβάνεται και στη συγκεντρωτική έκδοση «Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Ποιήματα 1978-1985», εκδ. Καστανιώτη, 1998)

Στην επόμενη σελίδα: «Αν η Έμιλυ ήταν λιγότερο λυπημένη».

1 2 3 4 5

TAGS :
ποιήματα ποιητές