«Περιμέναμε να περάσουν είκοσι έξι χρόνια,/ να τα έχουμε δοκιμάσει όλα, για να ξαναδούμε/ μέσα μας το κόκκινο μαγιό της». (Charis Tsevis, «Beach Cowgirl» – collage series «Endless Summer 2.0»).

Αλέξιος Μάινας, «Σαλώμη»

Η μηχανή του νερού.

Κατηφορίζοντας προς την άμμο
σαν να κατεβαίνω τον ίδιο χωματόδρομο
που παίρναμε άλλοτε
φλερτάροντας στον αέρα χωρίς ελπίδα,
βλέπω τον παμπάλαιο φοίνικα της ακτής
ξεραμένο φέτος από τις κάμπιες,
και το νερό ακίνητο, σκοτεινό,
με μικρές πράσινες και φαιές κηλίδες αντανακλάσεων
σαν απέραντος χάρτης όσων θυμάμαι.
Τα πρώτα χρόνια ξυπνούσαμε στις οχτώ
απ’ τις αγκωνιές του ήλιου που στριμωχνόταν
στα θυρόφυλλα.
Αν κοιμόσουν παραπάνω μπορούσε
να σου κάψει τα βλέφαρα.
Η αυγινή ελπίδα της δροσιάς χανόταν.
Στις δέκα ήμασταν όλοι στην παραλία.
Περιμέναμε να περάσουν είκοσι έξι χρόνια,
να τα έχουμε δοκιμάσει όλα, για να ξαναδούμε
μέσα μας το κόκκινο μαγιό της
σαν μικρή οκτωβριανή επανάσταση,
σαν φωτιά στους απέναντι λόφους,
και το κεφάλι της κομμένο να κυλάει στο νερό.

 

(Από την ανέκδοτη συλλογή «Καλοκαίρι στα λόγια») 

 

* Οι ποιητές ανθολογούνται κατά ηλικιακή σειρά.

 

Διαβάστε ακόμα: Το «Όνειρο στο κύμα», του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

 

1 2 3 4 5

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top