Top 5 Οι ποιητές μας για το πατρικό τους σπίτι

Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα νεοελληνικά ποιήματα για το σπίτι (με τις «παμπάλαιες χειρονομίες», τις «φωνές που έμειναν», τις «πανταχού παρούσες απουσίες του»...) που, ακόμα κι αν δεν υπάρχει πια, όλοι σε αυτό αέναα «επιστρέφουμε». Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατοικίας σήμερα.

 

«Τότε σηκώθηκε και από τότε σηκωμένο πάντα/ βλέπω ένα σπίτι να περνάει στον ορίζοντα». (Richard Baxter, «Flying House»).

Ηλίας Κεφάλας, «Ακινησία»

Στον Ηλία Πετρόπουλο

Ήτανε σούρουπο κι όλο έλεγα να φύγω.

Μέσα στη μνήμη μου μια λίμνη γυάλιζε ακίνητη
κρυσταλλωμένη. Πίσω της έφεγγαν κυδωνιές
μ’ όλα τα χρόνια μου αναμμένες.
Στοίβαζα τ’ άνθη τους ο έρημος και πέρα
το νεκρό ποτάμι ρέκαζε μ’ όλα τα κλάματα
της πέστροφας στην ξέρα του.

Τότε σηκώθηκε και από τότε σηκωμένο πάντα
βλέπω ένα σπίτι να περνάει στον ορίζοντα. Πετάει
το παλιό σπιτάκι μου με τα καλάθια του απλωμένα
και τα τρύπια ρούχα.

Πού βρέθηκε, πώς σώθηκε
και μ’ όλα τα συμπράγκαλα ανεμίζει.

Πού πάει εγκαταλείποντας όλους τους εγκαταλειμμένους.
Διψάει και πού θα βρεί νερό. Πεινάει και πού θα βρεί
σταράκι για τα αμπάρια του.
Με τ’ αδειανό κελάρι τρέμει στον ορίζοντα.

Χώματα, πέτρες, σαπισμένα ξύλα πέφτουν στο κεφάλι μου.

Σκόνη από κεραμίδια. Φωνές που έμειναν.

 

(Από τη συλλογή «Τα μνήστρα της αβύσσου», εκδ. Γαβριηλίδης 2003)

 

Στην επόμενη σελίδα: «Εκεί που κάποτε ήταν το πατρικό μας».

1 2 3 4 5

 

 

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook

Button to top

Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. περισσότερα

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close