Δεν χρειάζεται πολλά πράγματα ο άνθρωπος για να νιώσει τη χαρά της ζωής ως το μεδούλι: αγαπημένους φίλους, αληθινό φαγητό, μεστό κρασί και ποιητική διάθεση. Ο Μιχαήλ Ανδρουλιδάκης το έκανε πράξη καλώντας τους δικούς του «partners in crime» στον αμπελώνα Αϊβαλή στη Νεμέα. Δοκιμάστε το κι εσείς, είναι αξέχαστη εμπειρία.
Η δημοσιογράφος Ελένη Ψυχούλη γράφει για την παραλία των παιδικών της καλοκαιριών στο χωριό της στο Πήλιο, που εξακολουθεί –κοιτάζοντας πάντα πίσω– να χαίρεται ως σήμερα.
«Το μπούνκερ στην περιοχή των Λεγραινών σχεδιάστηκε για αντιεροπορική άμυνα. Σήμερα είναι ένα στρατηγικό σημείο για μπάνιο», γράφει ο συγγραφέας Νικήτας Σινιόσογλου.
Ο συγγραφέας Αντώνης Σουρούνης θυμάται πώς μια μέρα, αποφασίζοντας να κάνει όχι διακοπές αλλά διακοπή στη ζωή που ζούσε μέχρι τότε, γύρισε το διακόπτη κι έφυγε. Μόνος. Για τρία χρόνια. «Πρώτη φορά ζούσα μέσα στη φύση», γράφει. «Την αληθινή ευτυχία εκεί την έμαθα».
«Our little Greek company is ready». Έτσι ξεκίνησε ο Theodore Psychoyos με τη φίλη του Diane Alexandre να δίνουν ξανά ζωή σε εγκαταλελειμμένα καραβάκια, με όνειρο να ξαναχαρίσουν στο Αιγαίο κάτι από τη γλύκα του. Και φέτος, μας περιμένουν στην Ανάφη.
Αυτά είναι πέντε από τα ωραιότερα ποιήματα της συλλογής «Τα αρνητικά της σιωπής», που ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε πριν από 30 καλοκαίρια στο Καρλόβασι. Όπου από το 1954 –όταν παντρεύτηκε τη Σαμιώτισσα Γαρυφαλιώ Γεωργιάδου– έως τον θάνατό του πέρασε τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής του.
Ο Δημήτρης Βασιλάκης και η Έλενα Μιχαήλου, οι διοργανωτές του event-απόδραση, μιλούν στο Andro για την ιδέα, τους στόχους και τη μαγεία που συναντά κανείς σε ένα περιβάλλον απαράμιλλης ομορφιάς στα βουνά των Αγράφων πάνω από την Λίμνη Πλαστήρα.
Ο Θεμιστοκλής Νικολετόπουλος, εμπνευστής της διοργάνωσης Cycling4Wine, γράφει στο Andro για το πώς εμπνεύστηκε το event, το πάθος για το κρασί, το ποδήλατο και τα μελλοντικά του σχέδια.
Ο Νίκος Νυφούδης θυμάται τα δικά του καλοκαίρια. Που ήταν γεμάτα από την αλμύρα της θάλασσας, τις γεύσεις και την αγάπη.
«Το χωριό μου», γράφει η Ελένη Ψυχούλη, «δεν το ξέρουν οι Αθηναίοι. Και µάλλον δεν νοιάζονται να το µάθουν. Κάθε Αύγουστο, η πίτα της συγκίνησης, ένα ολοστρόγγυλο, ολοκληρωμένο σενάριο ευτυχίας µοιράζεται µόνο στο “µεταξύ” µας».
Ο συγγραφέας του βραβευμένου μυθιστορήματος «Τα παιδιά του Κάιν» θυμάται κάποιες οικογενειακές διακοπές σε ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι στο Πήλιο του εβδομήντα, την ταβέρνα του ψαρά μπαρμπα-Γιάννη και μια κιτρινισμένη φωτογραφία στον τοίχο της, που το βλέμμα του απέφευγε παιδί «όπως ο διάολος το λιβάνι»...
Ο Νίκος Νυφούδης επιστρέφει νοερά στον αγαπημένο του τόπο και θυμάται τα καλοκαίρια με τους φίλους, τις βόλτες, τις σερβιτόρες και τη βιασύνη του να μεγαλώσει.
