Στην Πατησίων που πάντα θα αγαπάμε: η ανακαίνιση ενός διαμερίσματος που «βλέπει» όλη την Αθήνα

Φως και σκιά συνθέτουν μια θεατρική ενότητα στο διαμέρισμα.

Η μνημειακή σύνθεση εντυπωσιάζει: το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1862-1878) του Λύσανδρου Καυταντζόγλου και το Αρχαιολογικό Μουσείο (1866-1889) των Ludwig Lange / Ernst Ziller στα αριστερά. Σαν να μην έφτανε αυτό η μνημειακή διάταξη νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, το καμπύλο περίγραμμα του λόφου του Λυκαβηττού φαίνεται στο βάθος, το απόλυτο αθηναϊκό ορόσημο, αντάξιο του Sugarloaf στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Τόσο το Μουσείο όσο και το Πανεπιστήμιο διατηρούν ένα κοινό αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο: μαρμάρινες κιονοστοιχίες μπροστά από τοίχους γήινων αποχρώσεων τερακότα, ένας διάλογος που εμπλουτίζεται από το πράσινο στους υπαίθριους χώρους. Το ρετιρέ στον έβδομο όροφο έχει θέα σε αυτά τα ιστορικά ορόσημα και η ανακαίνισή του σχεδιασμένη από το γραφείο Mplusm Architects συνδυάζει εκ νέου γήινα χρώματα με λευκούς τοίχους. Ανταποκρινόμενοι στο μέγεθος της μεγάλης βεράντας, οι αρχιτέκτονες επέλεξαν να μεγεθύνουν όλα τα παράθυρα, επιλέγοντας ένα ζεστό γκρι για τις εξωτερικές προσόψεις, που εσωτερικά βάφονται λευκές.

Η τέχνη δεν λείπει από τους τοίχους.

Ήταν ευδιάκριτη από νωρίς η βαθιά γνώση του ιταλικού και του σκανδιναβικού design στους πελάτες. Κάτι που οδήγησε και σε μια αντιστροφή της τυπικής σχεδιαστικής διαδικασίας: γιατί από την αρχή η συλλογή των επίπλων ήταν σχεδόν πλήρης, οπότε έμοιαζε ότι οι αρχιτέκτονες είχαν κληθεί να σχεδιάσουν το διαμέρισμα γύρω τους. Δεν μπορούσε για παράδειγμα κανείς να αποφανθεί γρήγορα για το χρώμα των εσωτερικών τοίχων: έπρεπε να μιμηθούν ένα σκηνικό λευκής γκαλερί (στις οποίες τα vintage αυτά έπιπλα φωτογραφίζονταν) ή θα μπορούσαν να εισάγουν χρώματα που να ταιριάζουν με τις διαφορετικές υφές και τη θέα;

Τα vintage στοιχεία είναι διάσπαρτα μέσα στο διαμέρισμα.

Η ανακαίνιση συνδυάζει τελικά και τις δύο προσεγγίσεις -η ίδια η άρθρωση των χώρων φάνηκε να την ευνοεί: ο σχηματισμός δύο κουτιών, ενός για την κουζίνα και ενός για την ντουλάπα υπογραμμίζονται από την τολμηρή χρήση του χρώματος.

Η μαγική πλευρά του μπαλκονιού.

Το πρώτο κουτί είναι η κουζίνα, με συρόμενες γυάλινες πόρτες Rimadesio, με μάρμαρο Καρναζέικου -από την Αργολίδα Πελοποννήσου- και πλαισιώνει μια θέα προς το πλήθος πολυκατοικιών προς την Ακρόπολη. Αυτό το κουτί αναπαράγεται στην ίδια περασιά, σε αντίστοιχο πλάτος, από την άλλη πλευρά της εισόδου ως ένα ξυλουργικό γύρω από τον μικρό φωταγωγό. Το λακαρισμένο ξυλουργικό εσωκλείει μια μικρή βιβλιοθήκη, κρυμμένη πίσω από ένα συρόμενο πάνελ που δεν είναι άλλο από την πόρτα που οδηγεί στα υπνοδωμάτια.

Ο αττικός ήλιος λούζει το διαμέρισμα.

Μετά από αυτή την πόρτα ακολουθεί ο διάδρομος όπου εκτίθενται μια σειρά από με ασπρόμαυρα χαρακτικά -οι τοίχοι του βαμμένοι μια βαθιά τερακότα. Αυτό το χρώμα θα έλεγε κανείς σχετίζεται με τα μνημειακά νεοκλασικά κτίρια απέναντι -στην πραγματικότητα επιλέχθηκε ως ο ιδανικός συνδυασμός με το -υπάρχον- μωσαϊκό δάπεδο της εισόδου.

Το μάρμαρο επανεμφανίζεται στο κύριο λουτρό. Πρόκειται για το Oasis Green από την Τήνο, ώστε να ταιριάζει με τις ξύλινες επενδύσεις εκατέρωθεν του καθρέφτη.

Τι να πεις γι’ αυτή τη θέα;

Η συγκεκριμένη ανακαίνιση πέτυχε μια εντελώς ιδιαίτερη ισορροπία μεταξύ των vintage επίπλων -που ευνοϊκά διαφεύγουν εντοπισμού στις σύγχρονες μάρκες παραγωγής-, μαζί με τις επιφάνειες ελληνικών μαρμάρων -η συμπερίληψή τους σε τόσο μεγάλο ποσοστό στα εσωτερικά φινιρίσματα, θυμίζει εσωτερικούς χώρους από το Μιλάνο, οικείο περιβάλλον για τους ίδιους τους πελάτες-.

Φωτογραφίες: Αλίνα Λέφα.
⇒ Για περισσότερα επισκεφθείτε το Archisearch.gr.

Διαβάστε ακόμα: Social Hotel στο Κολωνάκι. Παράδειγμα ήπιας ενσωμάτωσης στην πόλη.

TAGS :
αρχιτέκτονας αρχιτεκτονικό γραφείο

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook