Διακοπές στη Σκόπελο: Πού πάμε για καφέ, ποτό, μπάνιο και φαγητό

Αριστερά: Ένα από τα προϊόντα που συνδέονται με το νησί και ενισχύουν τη φήμη του, είναι η σκοπελίτικη τυρόπιτα. Αλλού θα τη βρεις σκέτη, αλλού με μέλι, αλλού με ζάχαρη άχνη και κανέλα. Δεξιά: Στον μαγευτικό Αμάραντο, ένα από τα ομορφότερα σημεία του νησιού.

Υπάρχουν τόποι που δεν είναι απλώς τόποι. Είναι αισθήσεις, αναμνήσεις, ήχοι, μυρωδιές. Τα νησιά το κάνουν αυτό πιο έντονο γιατί κρατούν για μας τις πιο απελευθερωμένες μας στιγμές ως μνήμες. Για μένα, αυτός ο τόπος είναι η Σκόπελος. Το νησί που με γέννησε και με γείωσε. Το νησί που συνεχίζει να με καλεί πίσω, όχι μόνο για να ξεκουραστώ, αλλά για να θυμηθώ ποια είμαι.

Η Σκόπελος μυρίζει ζωντανό πράσινο. Είναι το πυκνό της πευκοδάσος που απλώνεται γενναιόδωρα μέχρι τις ακτές, οι μυρωδιές των βοτάνων, το μέλι, το αλάτι της θάλασσας που κάθεται στα χείλη σου μετά από μια βουτιά. Είναι ένας τόπος ακόμα παρθένος, που δεν έχει υποκύψει πλήρως στη λαίμαργη όρεξη της τουριστικής αλλοίωσης. Και ελπίζω βαθιά να παραμείνει έτσι: αυθεντικός, προστατευμένος, άγριος όσο πρέπει για να σε ξυπνά.

Οι παραλίες της δεν είναι απλώς όμορφες. Είναι ελεύθερες, αγκαλιασμένες από βράχια που αγγίζουν το βαθύ μπλε, με το πράσινο των πεύκων να χύνεται μέχρι την ακτογραμμή. Είναι ένας τόπος που σε κάνει να νιώθεις ότι ο κόσμος είναι ακόμη αμόλυντος – ότι υπάρχει ακόμη αθωότητα.

Κι αυτή η αθωότητα δεν ζει μόνο στη φύση. Ζει στο χωριό, στις γειτονιές όπου μεγαλώσαμε. Στις φωνές των γιαγιάδων που κάθονταν στα κατώφλια, στα ξενύχτια του καλοκαιριού, στους πρώτους έρωτες που γεννήθηκαν και έσβησαν.  Στα φαγητά της μαμάς μας, στις μυρωδιές που έβγαιναν από τις κουζίνες τα μεσημέρια, στα γέλια από την παραλία όταν ετοιμάζαμε σκετσάκια και χορευτικά για τους γονείς μας. Το σπίτι της μαμάς μου ήταν πάντα ανοιχτό, νόμιζαν οι περαστικοί τουρίστες ότι είναι καφέ και εμπαιναν μέσα για πληροφορίες και για να δώσουν παραγγελία. Η μαμα γέλαγε και τους έδινε οδηγίες και εγω με την αδερφή μου ήμασταν με το βρακί και φωνάζαμε στη μαμά, να δείξει έλεος και να κλείνει την πόρτα.

Στο Λούκι, στο χωριό της Γλώσσας, για σουβλάκι. Δεξιά: Ατενίζοντας το “τζεημσμποντικό” τοπίο του νησιού (φωτό: Andro.gr).

Θυμάμαι το ελεύθερο κάμπινγκ στα κτήματα πάνω από τη θάλασσα, τις σφήκες που μας κυνηγούσαν κάθε φορά που κόβαμε καρπούζι, τις σπηλιές και τις βουτιές, τους χορούς και τα κλάματα όταν ερχόταν η ώρα του αποχωρισμού. Και κάθε φορά, η ίδια προσμονή για το επόμενο καλοκαίρι. Για την επιστροφή.

Η Σκόπελος είναι οι πρώτες ελεύθερες σκέψεις της παιδικής ηλικίας. Είναι οι εφηβικές δουλειές για να «βγει» το καλοκαίρι, το κουτσομπολιό που κάποτε μας ενοχλούσε αλλά σήμερα χαμογελάμε με τρυφερότητα. Είναι τα σοκάκια της, που κρατούν ακόμα την αυθεντικότητα και τη μνήμη.

Αν έρθεις στο νησί και δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις, μην αγχώνεσαι – είμαι εδώ για σένα. Όχι ως τουριστικός πράκτορας, αλλά ως κάποιος που την περπάτησε, την αγάπησε και –ομολογώ– την δοκίμασε ολόκληρη.

Όπως συμβαίνει στις Σποράδες, έτσι και στη Σκόπελο, θα βρεις πολλές κατάφυγες παραλίες. (Φωτογραφία: Τατιάνα Λάπα/Pexels)

Πού πάμε για καφέ και πού για μπάνιο στο νησί

Ξεκινάμε από τον καφέ. Αν βρεθείς στον Έλιος, κάτσε στο Μανταλάκι και μετα ριξε μια βουτια μπροστά στη θάλασσα. Αν είσαι στη Χώρα, η Κανέλα είναι τέλεια για γρήγορη στάση πριν πας για μπάνιο. Τώρα, αν θέλεις κάτι παραπάνω, ένα μέρος που να έχει το πιο αυθεντικό ελληνικό πρωινό, ωραίο καφέ, δροσιά, και το κατάλληλο vibe για να διαβάσεις βιβλίο, να δουλέψεις με το λάπτοπ ή απλώς να αράξεις, πήγαινε στο Ροζμάρι. Θα γνωρίσεις και τον Φίλιω – δεν θα πω περισσότερα, θα καταλάβεις. Και αν είσαι ρομαντικός της χόβολης, πήγαινε στο καφενείο της Χαδούλας για ελληνικό.

Μια στάση στον Μιχάλη για γαλατόπιτα στριφτή και μετά ψάξε για ένα πεζούλι στη Χώρα και απλά κανε σχέδια για την ημερα.

Αν μένεις στη Γλώσσα – το χωριό μου – πήγαινε στην Κούπα ή στην κυρα-Λένη στό σχολείο.

Μπες μέσα στο χωριό αν έχεις όρεξη, ανέβα στην πάνω πλατεία, στον ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου. Αν όχι, κάτσε στην κάτω. Πέρνα κι από το λαογραφικό μουσείο και άκου απλώς τους ντόπιους να φωνάζουν – θα γελάσεις πολύ.

Μην παραλείψεις να μπεις βαθιά μέσα στο χωριό. Η Γλώσσα έχει κρατήσει κάτι που αλλού χάνεται: αυθεντικά, παλιά καλντερίμια που σπάνια συναντάς πια.  Όπου κι αν σταθείς, θα νιώσεις πως ο χρόνος εδώ κυλά διαφορετικά.

Τώρα, παραλίες. Καταρχάς, οι παραλίες στο νησί δεν είναι όλες οργανωμένες με σεζλόνγκ και χιπ κοκτέιλ. Κάποιες είναι άγριες, υπέροχες και ανεπιτήδευτες. Η Περιβολιού και η Αγγελετού, για παράδειγμα. Με φυσικές σκιές και μονοπάτια που σε οδηγούν σε κάτι που μοιάζει με μυστικό. Έχει και καντίνα απο πάνω, πάρε τα απαραίτητα. Μέχρι να φτάσεις θα ανοίξει το μάτι και θα έχεις ξεχάσει οτι ζεις σε πόλη. Από αυτή την πλευρά του νησιού φάινεται η Αλόννησος και το Αγιον Όρος.

Η Μηλιά, μεγάλη παραλία με άτυπα χωρισμένα σημεία: οικογένειες, νεολαία που θέλει λίγο ήπιο πάρτι μπροστα σε ένα χαλαρό μπαράκι χωρις ενοχλητική μουσική  και –ναι– ένα μέρος για να είσαι όπως γεννήθηκες, αν πας όλο αριστερά.

Ο Στάφυλος είναι πρασινος και οργανωμένος. Περπάτα αν θελεις  Και από την άλλη μεριά διασχίζοντας τον Στάφυλο για να φτάσεις στο Βελανιώ – παραλία γυμνιστών. Νιώσε ελεύθερος, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ο Αϊ Γιάννης, το εκκλησάκι πάνω στον βράχο, έχει πάνω από 100 σκαλοπάτια αλλά μην τρομάζεις. Η θέα θα σε αποζημιώσει και επειδή θα ιδρώσεις κάνε και μια βουτιά κάτω στην θεική παραλία του . Έχει και καντίνα, μη σε νοιάζει αν διψάσεις ή θες κάτι να τσιμπήσεις , και όταν λεω εγω να τσιμπήσεις , εννοώ μόνο σκοπελίτικη τυρόπιτα και χωριάτικη σαλάτα . Το απόλυτο καλοκαιρινό μου φαγητό.

Πήγαινε στο Χόβολο, για σοβαρό μαύρισμα και εξερευνητικό κολύμπι. Αν έχεις ταιρι, ακόμα καλύτερα. Αν όχι, μπορεί να αποκτήσεις. Πήγαινε από παραλία σε παραλία αν σου αρέσει να κολυμπάς  – αλλάζουν οι παραστάσεις, αλλά ίσως και το μυαλό σου. Και μετά για μεσημεριανό στον Καπετάν Σπύρο ή την ταβέρνα του Βαγγέλη. Ό,τι πρέπει μετά τη θάλασσα .

Τώρα κράτα αυτό: πήγαινε στον Αμάραντο. Μαγικό σημείο, από αυτά που βλέπεις σε εξώφυλλα. Στην προκειμένη, του Lonely Planet. Ψάξτο αν δεν σε έπεισα. Προσοχη στο δρομο με το αμαξι. Κολύμπησε εκεί και μετά πήγαινε για βραδινό στο Κοράλλι – ίσως το πιο προσεγμένο εστιατόριο του νησιού. Ή, απλώς, μείνε στον Αμάραντο μέχρι το βράδυ και δες τον ουρανό. Ναι, θα με ευχαριστείς.

Αν έχεις παιδιά, πήγαινε στον Πάνορμο ή στις Αντρίνες. Και μετά φάτε στο Skopelos Experience – μια τρομερά νόστιμη και υγιεινή καντίνα στο κτήμα τους. Ενώ περιμένετε, παίξτε με τα DIY παιχνίδια, μιλήστε στα ζωάκια ή αράξτε στους ίσκιους με μπύρες.

Οι παραλίες είναι κυριολεκτικά πάνω από εκατό και όλες συγκλονιστικές, αλλά σου προτείνω κάποιες αν πας για μερικές μέρες. Αν μπορείς νοικιασε ένα μικρό σκαφάκι να πας γύρω γύρω και να κολυμπήσεις σε όσες περισσότερες μπορείς.

Φέτα σε φύλλο με μέλι και σουσάμι θα γευτείς στο Αγνάντι. Δεξιά: το μπαρ Donkee.

Πού πάμε για φαγητό στη Σκόπελο

Όσο για το φαγητό γενικά, θα είμαι ειλικρινής. Αν είσαι κακομαθημένος, πολύ ψαγμένος ή φασαίος, ή θες μπάο μπαν και σούσι, άλλαξε νησί ή παρέες ή κανε όλα αυτά για λίγο στην ακρη.

Εδώ έχουμε καλτ ελληνικές γεύσεις:

• Φλοίσβος στο Λουτράκι για ψάρι και σαλάτες.

• Το Λούκι για το τέλειο σουβλάκι του Ηλία, παγωμένη μπύρα και καλοκαιρινή ατμόσφαιρα

• Ηλιοβασίλεμα για κρεατικά.

• Αγνάντι για την καλύτερη θέα του νησιού – όχι τρέλα στο φαγητό, αλλά καλό σερβίς και κρασί.

• Στο λιμανάκι του Αγνώντα είναι το Κοράλι αλλά και άλλες ταβέρνες για ψάρι, αναλόγως το μπάτζετ που θα σε ικανοποιήσουν .

• Στη Χώρα: στου Δημητράκη, στα Κύματα, στο Φοίνικα – παραδοσιακά, απλά, τίμια.

Για γλυκό:

• Αν είσαι στο Λουτράκι, πέρασε από τον Αράμη. Λουκουμάδες με μέλι και παγωτό. Ναι, οι σωστοί, με την τρύπα, οι αφράτοι , όχι τα μικρά μπαλάκια.

• Στη Χώρα, πήγαινε στα παραδοσιακά γλυκοπωλεία και φάε γλυκά του κουταλιού με γιαούρτι – ναι, χωνευτικό και υποτιμημένο., πρέπει να εκτιμηθεί ξανά το γιαουρτάκι με το φρέσκο καρύδι, το μέλι και τα σπιτικά σιροπάκια.

• Πήγαινε στους συνεταιρισμούς. Πάρε σιροπιαστά ή αμυγδαλοπαστα στο βάζο και χειροποίητες πίτες. Σκόπελος για το σπίτι.

Και το βράδυ; Μην περιμένεις τρέλα. Το νησί δεν είναι για ξέφρενα πάρτι μέχρι τις έξι το πρωί. Αν θες ν’ ακούσεις πέντε είδη μουσικής μέσα σε ένα λεπτό και να χορεύεις με 17χρονα, υπάρχουν και τέτοια μέρη – και δεν τα ακυρώνουμε. Κάποιες φορές κι εγώ εκεί καταλήγω, σε κάποιο κακό μεθύσι, να γελάμε μέχρι να βγει ο ήλιος.

Αλλά αν θες κάτι για να περάσει χαλαρά το βράδυ σου προτείνω:

•  Βράχος: κοκτέιλ με θέα από ψηλά στη Χώρα.

•  Ιδέα: χαλαρά σε σοκάκι για κουβεντολόι

•  Μερκούριος: παλιό σκοπελίτικο σπίτι-μπαρ, κάθεσαι όπου σου αρέσει.

•  Screwdriver: για πιο ροκ διάθεση.

Δοκίμασε και τη σκοπελίτικη μπύρα «Σπείρα». Θα τη βρεις σχεδόν παντού.

Το Κοράλι είναι το εστιατόριο σου για θαλασσινά και ψάρια.

Αλλά το απόλυτο;

•  Ανατολή – παλιό ρεμπετάδικο του Ξηντάρη. Τώρα παίζουν τα παιδιά του. Αυθεντικό ρεμπέτικο, μεζεδάκια, κρασί, ψυχή.

•  Η Ρούγα – στο χωριό της Γλώσσας, δίπλα στο σπίτι που μεγάλωσα. Ένα νέο ζευγάρι έφερε πάλι ζωή στο χωριό. Με ελληνικά παλιά τραγούδια και μια μαγεία που κλείνει απαλά μέχρι να αρχίσουν όλοι να φεύγουν . Θα τραγουδήσεις μαζί με τα παιδιά που παίζουν λαιβ , στο εγγυώμαι και χωρίς να βγει η Μάρω Κοντού ή ο Κωνσταντάρας από κάποια γωνία.

Αυτά σου προτείνω. Φέτος μπορεί να γνωρίσω κι άλλα. Ή, ίσως, τα γνωρίσεις εσύ. Αν θες να επισκεφτείς το νησί μου.

Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις τη Σκόπελο. Όχι μέσα από λίστες και φωτογραφίες με drone, αλλά μέσα από βήματα, βουτιές, αλμύρα, καλντερίμια, φωνές, πίτες και ήλιο. Αν την αφήσεις να σε αγγίξει, θα σε αλλάξει. Αν όχι, τι να κάνουμε, ευτυχώς η Ελλάδα μας έχει πολλά νησιά.

Αυτή δεν κρατάει κακία – έχει τη θάλασσα για να τα ξεπλένει όλα.

Με αγάπη,

Αγάπη

Διάβασε ακόμη: Τα στέκια των διακοπών σε Σύρο & Σίφνο

TAGS :
εστιατόρια νησί παραλίες Σκόπελος ταβέρνες φαγητό

x Ακολουθήστε το Andro στο Facebook